Uluslararası alanda tanınan Yemen hükümetinin duyurduğu karşı taarruzdan iki gün sonra, "Yemen'in Şafağı" adı verilen operasyon şimdiden önemli ilerlemeler kaydetti. Hükümet güçleri, İran destekli bir grup olan Husilerden, Babülmendep Boğazı yakınlarındaki Kızıldeniz kıyısındaki bazı bölgeleri geri aldı.
Hükümeti destekleyen Suudi Arabistan liderliğindeki koalisyon, boğazın güvenliğini sağlamak için günün 24 saati devriye gezen 100 savaş uçağı konuşlandı. Buna karşılık Husiler, Suudi topraklarına yönelik saldırılar düzenlediklerini iddia etti.
Bu gelişme, 2022'de BM arabuluculuğunda yapılan ateşkesden bu yana Yemen savaşındaki en önemli tırmanıştır. Savaş, dört yıldır dondurulmuş bir çatışma olarak yönetiliyordu. Şimdi ise her iki taraf da haritayı yeniden çizmeye çalışıyor.
Önümüzdeki günlerde taarruzun başarısı, yalnızca üç farklı cephede kaydedilecek kazançlarla değil, aynı zamanda Yemen hükümetine bağlı güçlerin birlik ve beraberliğini koruma ve Husilerin çatışma maliyeti hesaplamasını değiştirmeye zorlama yeteneğiyle belirlenecektir.
Batı kıyısı, kampanyanın kazanılacağı veya kaybedileceği yerdir ve bunun nedeni Yemen'in ötesinde yatmaktadır. İran'ın Hürmüz Boğazı'ndaki trafiği aksatmasıyla birlikte Kızıldeniz, Körfez'in stratejik can damarı haline gelmiştir. Suudi Arabistan'ın Yanbu'ya uzanan Doğu-Batı boru hattı, Hürmüz'ü baypas etmek için ana rotasıdır, ancak Yanbu'dan Asya pazarlarına sevk edilen ham petrolün yine de Babülmendep'ten geçmesi gerekmektedir.
Husilerin boğazın Yemen kıyısındaki kontrolü, bu baypas güzergahını adeta bir rehineye çevirmektedir. Bu durumda Arap Yarımadası her iki ucundan aynı anda sıkıştırılmış olacak ve hiçbir Körfez başkenti ile çok az sayıda petrol ithal eden ekonomi bunu uzun süre kaldıramayacaktır.
Burada aynı zamanda mantığa aykırı bir nokta da bulunmaktadır. Husilerin yıl boyunca elde ettiği en büyük kazanç —Babülmendep yakınlarındaki topraklar— aynı zamanda en savunmasız konumları olabilir. Geleneksel güçleri, arazi yapısının, aşiret ağlarının ve kısa ikmal hatlarının savunmayı kolaylaştırdığı kuzey dağlarında yatmaktadır.
Tihama kıyısı ise bunun tam tersidir: Yayla üslerinden uzak, düz bir ova; uzun ve savunmasız ikmal hatlarına sahip ve sürekli hava gücüne karşı çok az siper barındıran bir bölgedir.
Hükümet herhangi bir yerde kesin bir zafer kazanabilecekse, burası tam da o yerdir. Anlık amacın Husileri tamamen mağlup etmek olması gerekmiyor; aksine onları boğazdan uzaklaştırmak, adaları geri almak ve coğrafyayı bölgesel bir koz olarak kullanma yeteneklerini elinden almak olmalıdır.
İkinci kritik cephe ise Taiz'dir. Bu şehir; Husilerin kontrolündeki kuzey, hükümet kontrolündeki güney ve batı kıyısı tiyatrosu arasında bir menteşe konumundadır. Husiler Aden yolunu kesik tutmaya devam ederse, daha geniş çaplı herhangi bir taarruz ikiye bölünmüş olur. Hükümet güçleri bu yolu yeniden açarsa, Aden, Taiz ve kıyı arasında bölgesel bütünlük kazanmış olurlar.
Üçüncüsü ise Raghwan cephesinde çatışmaların tırmandığı Marib vilayeti ve muhtemelen al-Jawf'tır.
Yemen hükümetinin iddialı söylemlerine rağmen, Sanaa'ya erken bir yürüyüş hâlâ olası görünmemektedir. Daha makul strateji kümülatif baskıdır: Kıyı, Taiz ve Marib aynı anda baskı altında tutulursa, Husiler insan gücünü, füzeleri, dronları ve lojistiği tek bir eksende toplamakta zorlanacaktır. Hükümetin her yerde atılımlar yapmasına gerek yoktur; yapması gereken Husileri aşırı derecede yıpratmak ve aşırı uzatmak.
Hükümet dış destekçilerden hiçbir zaman mahrum kalmamıştır. Sürekli başarısızlığı, bu desteği tutarlı bir Yemen askeri gücüne dönüştürememiş olmasıdır. Suudi Arabistan olmaya devam etmektedir ve teşvikleri artık soyut değil, doğrudan etki etmektedir: Aramco tesisleri ateş altında, Suudi bağlantılı deniz taşımacılığı hedef ilan edildi ve Hürmüz Boğazı'nı baypas eden ana rota tehdit altındadır.