Konser: Camerata Salzburg. Şef: Gregory Ahss. Solist: María Dueñas (keman). Eserler: Wolfgang Amadeus Mozart'tan "Figaro'nun Düğünü Uvertürü", Felix Mendelssohn'dan Mi minör Keman ve Orkestra Konçerto op. 64 ve Ludwig van Beethoven'dan Re majör 2. Senfoni op. 36. Salon: Teatro Colón. Seri: Mozarteum Argentino. Klasiklerden bahsettiğimizde, zamanın aşındırıcı etkisine direnebilmiş, birer referans noktası haline gelmiş ve kendilerinden sonra gelenler için birer yol haritası çizmiş insan eserlerini kastederiz. Ancak aynı zamanda, tam da bu özellikleri nedeniyle kimseyi çatışmaya sürükleme ya da bilinmeyen meydan okumalarla karşı karşıya bırakma riski taşımayan prodüksiyonlardan bahsediyoruz. Mozart'ın sihirli doğduğu şehirde 75 yıl önce kurulan Camerata Salzburg, Arjantin'e tam da bu amaçla geldi: Tarihin onayından geçmiş, denenmiş bir repertuvarla ve izleyicinin tam anlamıyla keyif alacağının garantisiyle, kendisinin en iyisini – ki bu oldukça fazladır – sunmak. Klasisizme özgü bir orkestra formatında, ikili ahşap üflemelilerle ve üst düzey bir bireysel yetkinlikle; Mozart'ın "Figaro'nun Düğünü Uvertürü"nden Beethoven'ın inisiyatik ve harika Re majör 2. Senfoni op. 36'sına uzanan, Mendelssohn'un Mi minör Keman ve Orkestra Konçerto op. 64'ünü de içeren bir repertuvar sundular.
Camerata'nın iki şefi bulunuyor; bu konserde başkemancı koltuğunda oturan Afanasy Chupin ve bu vesileyle batonu eline alarak sahnenin merkezine yerleşen Rus-İsrailli Gregory Ahss. Müzisyenlerin bu üstün kalitesiyle ve Ahss'ın coşkulu, zaman zaman oldukça teatral yönetim stiliyle Ahss, meslektaşlarını bu klasik-romantik yolculukta verimli bir şekilde yönlendirmeyi bildi; seçilen eserleri birbirinden ayıran ama aynı zamanda birleştiren nüansları, stilleri ve dilleri büyük bir kesinlikle yakaladı. Mozart ile Beethoven arasındaki bağlantı su götürmez bir gerçektir; müzikbilim bunun üzerine sayısız açıklama yapmıştır. Ancak bu konserdeki Mendelssohn'un zarif romantizmi de Batı müziği literatürünün bu iki dev deviyle doğrudan bağ kuruyor.
Belirttiğimiz gibi konser, Figaro'nun Düğünü'nün kısa uvertürüyle başladı ve ilk yarı, keman konçertosunun sağlam bir yorumuyla taçlandırıldı. Bu özel gece için İspanyol kemancı María Dueñas harika bir performans sergiledi. İyi bir akort yeteneğine ve narin bir tuşeye sahip olan sanatçı, Mendelssohn'u kusursuz bir şekilde yakaladı ve özellikle en melodik pasajlarda daha da önemli bir konuma geldi. Daha yoğun bir ritmik yoğunluk anlarında biraz daha fazla güç özlettiren küçük tonu, geç klasikçilik ile erken romantizm arasında gezinen, birbirine bağlı üç hareketten oluşan bu eser için son derece uygundur. Ve Dueñas, en yüksek noktasına ikinci bölümün “Andante – Allegretto non troppo” kısmında ulaştı.
Kapanışta Ahss ve Camerata, Beethoven'ın en önemli eserlerinden birini sundular. Şef, bu eser için sahnedeki kürsünün kaldırılmasını sağladı ve orkestrayla aynı seviyede, zeminden yönetimi gerçekleştirdi. Oradan onları, birinci hareketin “Adagio molto – Allegro con brio” kısmındaki bir parça aşırı kontrolle başlayan ve Bonnlu dehanın yazdığı en güzel şeylerden biri olan “Larghetto”nun lirik yapısında büyük bir seviyeye ulaşarak “Scherzo. Allegro – Trío”ya ilerleyen ve tıklım tıklım dolu Teatro Colón'un tribünlerini ayağa kaldıran 4. hareketin “Allegro molto”suyla sona eren bir yolculuğa çıkardı. Başlangıçtaki düşüncemize dönecek olursak...