Cumhuriyet Meydanı saat 14.30 itibarıyla dolup taşmıştı. Marianne heykeli, pankart asmak için emniyet kemerleriyle tepeye tırmanan protestocular tarafından sarılmıştı. Sorbonne Üniversitesi Sanat Tarihi bölümünden arkadaşlarıyla birlikte slogan atan Gaspar, "Eğitim masrafları artıyor, üniversite harçları da yükseliyor. Öğretmenlerden ve maaşlardan kesinti yapıyorlar. Her şey eğitimin elitleştirilmesine, Cumhuriyet değerlerinin ve toplumsal eşitliğin ölümüne yol açıyor" diye haykırıyordu. Cadde, bu salı günü Fransa'da son aylarda bastırılan öfkenin katalizörü oldu. On yıllık macronizm, kesintiler ve toplumsal parçalanmanın ardından pek çok kesimin bıkkınlığı sokağa taştı. Protestonun dayandığı temel ise lise ve üniversite öğrenci örgütlerinin ulusal çapta düzenlediği eylemdi. Alanda öğretmenler de vardı. Ancak sendikalar, itfaiyeciler ve çiftçiler de oradaydı. Paris'in III. bölgesindeki bir lisede öğretmenlik yapan Cyril, "Bunun devam etmesi ve genel bir greve dönüşmesi gerekiyor" diyerek duruma tepki gösterdi.
Eğitim Bakanlığı'nın öğle saatlerinde yaptığı açıklamaya göre, Fransa'daki 3.700 okuldan yaklaşık 900'ünde dersler "tamamen veya kısmen askıya alındı". Organizatörlere göre ülke genelinde yaklaşık 450.000 kişi sokaklara dökülürken, bunların 100.000'i Paris'te yürüdü. Öfke kimseyi şaşırtmadı ama görünümü farklıydı. Fransa, kesintiler ve akaryakıt fiyatlarındaki artışla damgalanan bir dönemde yeniden sokaklara çağrılan sarı yeleklilerin dönüşünden korkuyordu. Ancak bu kez isyanın ateşi Paris banliyölerindeki bir liseden yandı ve Fransız kamusal eğitimini, Cumhuriyet'in eski amblemini ve sözde fırsat eşitliği asansörünü hallaç pamuğu gibi atan imkansızlıklar ile güvencesizliği protesto etmek için tüm ülkeye yayıldı.
Hareket, 17 Eylül'de Paris dışındaki Créteil'de bir lisede patlak verdi. Öğrenciler, kendi okulları da dahil olmak üzere en uzak bölgelerdeki okullarda imkan ve öğretmen eksikliğini ve sağlıksız koşulları kınamak için okulu bloke ettiler. Birkaç gün içinde ve Hükümetin hiç beklemediği bir anda hareket, aralarında çeşitli üniversitelerin de bulunduğu tüm ülkeye yayıldı. Bu kez tartışmayı alevlendirenler başkentin liseleri değil, kamu bütçesinde ayrımcılığa uğramaktan bıkan Paris banliyölerinin merkezleri oldu. Diğer zamanlardan farklı olarak patlama ilkbaharda değil sonbaharda gerçekleşiyor ve yeni bir reformun tepkisi olarak ortaya çıkmıyor. Saint-Denis'deki bir lisede felsefe öğretmeni olan Gérard, "Buna en çok benzeyen olay 1990'daydı" diye açıklıyor ve ekliyor: "Öğretmenler ve öğrenciler birleşmiş durumdayız."
Ancak huzursuzluk sadece eğitimle sınırlı değil. Hoşnutsuzluk aynı zamanda enerji krizi ve benzin istasyonlarındaki akaryakıt fiyatları etrafında da merkezleşmeye başladı. 17 Ekim'de yapılması planlanan bir eylem var ve Yürütme organı bunun, sarı yeleklilerin geri dönüşünün büyük gösterisine dönüşmesinden korkuyor. Öğrenciler sokakları doldururken, Başbakan Sébastien Lecornu Parlamento'da durumla ilgili açıklamalarda bulunuyordu. Boyun Eğmeyen Fransa partisinin az önce kendisine yönelttiği polis şiddeti iddiaları da bunlara dahildi.