O gece — 5 Ekim 2023 — barda daha önce hiç duymadığım dört kokteyl vardı ve bunlardan ikisi maviydi.
Hayfa Uluslararası Film Festivali'nin ödül töreninde bir içki seçmeye çalışmak, benim için "7 Ekim öncesi"ni tanımlayan an oldu. Sanırım tüm İsraillilerin dünyanın hala normal olduğunu hissettikleri o son "önce" anına dair bir anısı vardır.
Mavi kokteyllerden birini aldım ve kazananlar açıklanırken yudumladım. İroni odur ki, İsrail Kurmaca Film Yarışması'ndaki ödül, Dani Rosenberg'in, Gazze'de savaşırken travma geçiren, birliğinden kaçıp Tel Aviv'e sığınan ve ülkenin geri kalanı onu rehin alındı sanarak aradığı bir askeri konu alan "The Vanishing Soldier" (Kayıp Asker) adlı filmine gitti.
Daha da büyük bir ironi olarak, bundan yaklaşık altı hafta sonra Rosenberg, Hamas katliamından sadece birkaç hafta sonra kayıp köpeğini arayan Nir Oz Kibbutzu'ndan bir kızın hikayesini anlatan "Of Dogs and Men"in (Köpekler ve İnsanlar) çekimlerine başlayacaktı.
Bir sanat ve kültür yazarı olarak son üç yıl boyunca, yeni çıkan film ve televizyon dizileri hakkında yazmak ile katliamda ve savaşta öldürülen ya da rehin alınanları onurlandıran sanatı konu almak arasında bir denge kurarak 7 Ekim'in olaylarıyla başa çıkmaya çalıştım.
Sanatı devam eden trajedilerle uzlaştırmak
Bunu, olup bitenleri anlamlandırmaya çalışırken yaptım.
Bazen yaptığım işin boşuna olup olmadığını merak ettim: Bu dönemde gerçekten sanat haberlerine ihtiyacımız var mıydı? Neden başka bir haber sayfası olmasın?
Ancak 7 Ekim'in o panik dolu bulanıklığında bile, sanat sayfalarını doldurmama nasıl en anlamlı şekilde yardımcı olabileceğimi düşünmeye başladım.
İlk olarak, o sırada hem sorumlu yazı işleri müdürü hem de sanat editörü olan David Brinn'e, haberlere odaklanabilmesi için olabildiğince çabuk ve olabildiğince çok malzeme göndermek istiyordum.
Sanırım yazdığım ilk makale, Hayfa Uluslararası Film Festivali'nin tabii ki iptal edilmiş olan 7 Ekim'deki son günü gösterimleri için insanların paralarını nasıl iade alabilecekleri hakkındaydı.
Bundan sonra çocukları düşündüm. İkinci bir duyuruya kadar evde sıkışıp kalacak gibi görünüyorlardı ve tüm ebeveynlerin bildiği gibi belirsizlik, sık füze saldırıları gibi çocukların başa çıkması zor durumlardır.
7 Ekim'de binamızın sığınacına yaptığımız yolculuklardan birinde, yaklaşık beş yaşında bir çocuğun annesine, "Bugün hala oyun parkına gidebilir miyiz?" diye sorduğunu duydum.
Saldırının başlamasından yaklaşık beş saat sonra gerçekleşen o anda, herhangi bir hükümet veya askeri yetkiliden hiçbir açıklama almamıştık. Saldırının ülkenin güneyiyle sınırlı olduğu görülüyordu ancak kimse kesin olarak hiçbir şey bilmiyordu. "Bugün değil," diye yanıtladı annesi. "Ya yarın?" diye sordu küçük kız ve annesi henüz bilmediğini söyledi.
Böylece 7 Ekim'in bir kısmını haberlerden uzaklaşarak İsrail'de mevcut olan tüm çocuk içeriklerini gözden geçirerek geçirdim. Farklı yaşlardaki çocukların seveceğini umduğum film ve dizileri tavsiye eden makaleler yazdım. Birçok TV sağlayıcısı bu dönemde çocuk içeriklerini ücretsiz hale getirdi.
Aklıma gelen diğer seçenek müze web siteleriydi. Birçok müze web sitelerinde çocuk içeriklerine yer veriyor. Bazıları canlı, çevrimiçi etkinlikler ekledi. Bunlardan alabildiğine çoğunu yazdım.
Belirli bir noktadan sonra, yetişkinler için bir tür kaçış içeriği önermeye başlamam gerektiğini biliyordum. Bu çok daha çetin bir meseleydi.
Birçok insanın grafik şiddet içeren herhangi bir şey görmek istemeyeceğini biliyordum.
Eğer insanlar kan ve ölüm görmek isteseydi, haberleri izleyebilirlerdi. Bu yüzden düzenli olarak başvurduğum film ve dizileri tavsiye ettim.