Corumbá, hiç kuşkusuz direncin ve üstesinden gelmenin diyarıdır. İlk zamanlarında yangınlar ve yarasalar nüfusu kaçırtmıştı. Ardından Guaranili askerlerin istilası geldi ve savaşın ardından bu kez barışçıl bir istilaya maruz kaldı. Binlerce Guarani, dilenmek üzere şehre geri döndü. Bu uğursuz zamanlar geride kaldıktan sonra şehir unutulmaya terk edildi.
Demiryollarının gelmesi 25 yıl sürdü. Demiryolu yirmi beş yılı aşkın süredir Porto Esperança'da park halindeydi. Corumbá'nın merkezine ulaşmasına sadece 80 kilometre kalmıştı. Hiçbir siyasetçi insiyatif almıyordu. Eksik olan o birkaç kilometre demiryolu, hesapsız zararlara yol açıyordu.
Limanın sancılı doğumu. Corumbá limanının inşası da sancılı bir doğum yaşayan bir diğer konudur. Otuz yıl akıp gitti ve bununla birlikte, gümrükten Candelária yokuşunun eteklerindeki tepe ucuna kadar uzanması gereken taş rıhtım, son projeyle yarıdan daha azına indirgendi.
Marquês'in unutulan rolü. Pantalonunu hak eden bir soylu her zaman bir parazit, işe yaramazın biri olmuştur - ve olmaya da devam etmektedir. Ancak istisnalar vardır. Marquês de Olinda, Corumbálılar tarafından şiirlere ve düz yazılara konu edilmelidir. Ancak Beyaz Şehir'de onu hatırlayan kimse yoktur. Corumbá'nın yüksek kayalıkları üzerine vergi toplayan gümrük dairesi olan sözde "Mesa de Rendas"ın kurulmasını emreden bu Pernambucolu idi. Oraya bir kışla ve diğer kamu binalarının inşa edilmesini buyuran da yine odur. Corumbá uzun süre sahip olduğu gücü bu marquês döneminde kazanmıştır.
İmzalı olarak yayımlanan makaleler portalın görüşlerini yansıtmak zorunda değildir. Yayının amacı, Brezilya'nın sorunları üzerine tartışmaları teşvik etmek ve düşünceyi provoke etmektir.