Sanatın müzelerden ve koleksiyoner salonlarından çıkıp şehrin sokaklarında yürümesi, metrolara inmesi, dükkanlara ve hastanelere uğraması... Günlüklerinde "Art is for everybody" (Sanat herkes içindir) temel ilkesini kaleme alan Keith Haring'in anlayışı tam olarak buuydu. Sanatçı bugün Roma'daki Palazzo Braschi'de düzenlenen büyük bir kişisel serginin merkezinde yer alıyor; Pennsylvania'nın küçük bir kasabasından gelerek 1980'lerin New York'unun en önemli kültürel figürlerinden biri haline gelen bu sanatçının çok yönlülüğü tüm biçimleriyle anlatılıyor.
Pennsylvania'da 1958'de doğan ve 1990'da hayatını kaybeden sanatçı, 1984 yılında sokak sanatıyla Palazzo delle Esposizioni'ye (o dönem Kültür Encümeni Renato Nicolini'ydi) geldiğinde merdivenlere bir duvar resmi çizerek başlamıştı. Roma Capitale Şehir Müzeleri Direktörü ve serginin küratörlerinden Ilaria Miarelli Mariani (Kaoru Yanase ve Claudio Zambianchi ile birlikte küratörlüğü üstlenmiştir) Haring'in izinin sadece oralarda olmadığını, serginin ilk salonunda gururla sergilenen ve o dönem boyanan Yamaha marka motosiklet gibi şaşırtıcı nesnelerde de görüldüğünü hatırlatıyor. Baskılar, kağıt üzerine eserler, çizimler, posterler ve heykeller ile Haring'in kariyerine New York metrosunun panolarına tebeşirle çizerek başladığı ünlü Subway Drawings'i içeren 140'tan fazla eser, teknik ve dillerden oluşan bir kaleydoskop oluşturuyor.
Çoğunluğu Nakamura Keith Haring Koleksiyonu'ndan ödünç verilen eserler gibi Japonya'dan gelen küratör Kaoru Yanase, sergi önizlemesinde kendine ve izleyicilere şu soruyu yöneltiyor: "Bugün neden Keith Haring?" Yani sanatçının savaşa hayır, ırkçılık karşıtlığı, erken ölüme yol açan AIDS hastalığının önlenmesi, LGBTQ+ hakları, şiddet, uyuşturucu ve teknoloji gibi işlediği temalar hâlâ güncel mi değil mi? Yanase, "Sanat dünyayı kurtaramaz ama bazı ipuçları verebilir" diyor ve Roma'nın kültürel mirasına değiniyor: "Keith hâlâ hayatta olsaydı, sokak sanatı ile şehrin tarihi binaları arasındaki diyalogu çok severdi."
Sergi rotası, kökenlere geri dönen bir yolculuk olarak açılıyor: New York'un cadde ve metrosu; burada boş bir reklam panosu üzerindeki bir parça beyaz tebeşir, her gün küçük bir kamusal mucizeye dönüşüyor. 1978'de "Çocukluk sihirle yaşar" diye yazan Haring'in bu arkaik sihrinden ünlü Subway Drawings'in yanı sıra 1984'te FDR Drive otoyolu boyunca sprey boyayla boyanan, Haring'in imzasını tuvalin sınırlarının çok ötesine taşıyan panolar doğuyor.
Böylece sergi, parça parça sanatçının görsel gramerini inşa ediyor: 1990 tarihli, en ikonik figürlerini - Işıklı Bebek, Melek, Köpek, Kanatlı Adam - bir araya getiren Icons serisi ile Haring; her yerde, herkes tarafından ve hatta bazen çalışmalarının ideal hedef kitlesi olarak görülen, hastanelerde (Mount Sinai gibi) duvar resimleri ve eğitim projeleri adadığı çocuklar tarafından bile okunabilecek bir alfabet yaratıyor.
Serginin ayrıldığı on bir bölümden biri, Haring'in hayatında ve eserlerinde merkezi bir yer tutan müzeye ayrılmıştır: New York şehir merkezindeki kulüpler ve yeraltı sahnesinden büyük caz festivallerine kadar... Club 57 ve Paradise Garage, sanatçıların, müzisyenlerin ve performans sanatçılarının özgürce kaynaştığı yerler olarak Haring için vazgeçilmez mekanlar haline geliyor.