Paul Zacharia, kendine has, imgelem gücü yüksek yazım tarzı nedeniyle genellikle Arjantinli yazar Jorge Luis Borges ile kıyaslanır.
Elli yılı aşkın süredir beğenilen Malayalam yazarı Paul Zacharia; kalıpları sarsıyor, kesinliklere meydan okuyor ve kısa öykünün sınırlarını yeniden şekillendiriyor. Yıllar boyunca kaleme alınmış bu 50 öykülük antoloji, Hindistan edebiyatının en yenilikçi ve tabuları yıkan seslerinden birine kapsamlı bir giriş niteliği taşıyor.
Zacharia'nın en güçlü olduğu alan kısa öyküdür. Eserleri, kolayca kategorize edilemeyen anlatılar yaratmak için karanlık mizahı, büyülü gerçekçiliği, sürrealizmi, satiri ve felsefi sorgulamaları harmanlayarak türlerin sınırlarını aşar. Arjantinli yazar Jorge Luis Borges ile yapılan kıyaslamalar hiç de haksız sayılmaz. Zacharia da Borges gibi; gerçeklik ile hayal gücünün, kutsal ile günahkar olanın, sıradan ile olağanüstünün arasındaki sınırları bulanıklaştırmaktan büyük bir keyif alır.
Bu derleme; bazıları yazarın kendisi, geri kalanı ise A.J. Thomas, Gita Krishnankutty, Dr. S. Gayatri Devi, Dr. S.P. Ramesh ve Anupama Raju tarafından çevrilmiş kısa ve çok kısa kurmaca eserlerden oluşan zengin bir seçkidir. Burada, günlük yaşam tuhaflıklarla zahmetsizce bir arada bulunur. Ölülerle sohbet edilir; tarihi figürler ve ilahi varlıklar çağdaş mekanlarda boy gösterir; hayvanlar insani özellikler kazanır ve cansız nesneler hayat bulur. Yine de olağanüstü durumlar, karakterler tarafından olağan bir soğukkanlılıkla (sangfroid) günlük hayatın akışına dahil edilir.
Ancak bu mizahi ve tuhaf örtünün altında Zacharia’nın siyasete, dinin ikiyüzlülüğüne, güce ve insan akılsızlığına yönelik keskin eleştirisi yatar. Onun iğneleyici zekası, saygısız mizahı ve küfürleri; toplumun genellikle üstünü örtüverdiği ikiyüzlülükleri gözler önüne sererek hem eğlendirebilir hem de sarsıcı olabilir.
Açılış öyküsü olan 'Bhaskara Pattelar ve Benim Yaşamım', kendisinden sonra gelecek birçok şeyin tonunu belirler. Bu eser; alt kasta mensup bir işçi ile onun sadist ev sahibi arasındaki toksik ilişkiyi kronikleştiren, güç ve kulluk üzerine vahşi bir incelemedir. İşçi, acımasızlaşan aşağılanma ve sömürüye rağmen efendisine körü körüne sadık kalır, hatta onun emriyle kendi karısını bile teklif eder.
Masumiyeti, şiddeti ve performans ile gerçeklik arasındaki bulanık sınırları inceleyen 'İki Tiyatro Hikayesi' de bir o kadar sarsıcıdır. Bir oyunda sahne sırasında annesine saldırıldığını gören küçük bir çocuk, kurguyu gerçek zannederek annesini kurtarmaya koşar. Ortaya çıkan kaos, babanın gerçekleştirdiği bir şiddet eylemiyle doruğa ulaşır ve yetişkinlerin çatışmalarının çocuklar üzerinde bıraktığı duygusal yaraları gün ışığına çıkarır.
'Tren Soygunu' adlı öyküde, yoksulluk içindeki devrimci olma heveslisi bir genç, gazeteye sarılmış bir papatyayı sahte bomba olarak kullanarak tren yolcularını soyacak acemice bir plan tasarlar. Bir fars (komedi) gibi başlayan şey, kademeli olarak başarısız hayallere ve insan çaresizliğine dair dokunaklı bir düşünceye dönüşür.
Kerala'da büyümüş bir Katolik olan Zacharia, sık sık İmsakiye/İncil'e ait imgelerden ve Hristiyanlık geleneklerinden yararlanır. Bunun bir örneği, Kral Herod'un bebek katliamının arka planında geçen, derin bir psikolojik hikaye olan 'Kim Bilir'dir. Katliama katılmaktan ötürü vicdan azabı çeken bir askerin gözünden anlatılan öykü; suçluluk duygusunu, travmayı ve kefareti inceler. Kendisi de acılarla boğuşan bir fahişeyle olan karşılaşması, hikayeye...