Ev, 1950'lerden kalma, önünde küçük bir bahçesi olan bir yapıydı. 1996'dan beri kendisi gibi havacı olan ikinci eşi Julio Díaz ile birlikte yaşadığı Punta Mogotes deniz fenerinin yakınındaydı. Saat tam da dörtte vardım. Bir hanımefendi kapıyı açıp içeri buyur etti. Charito, sabırsızlıkla beklenen bu yeniden buluşmanın neşesi ve gülümsemesiyle tekerlekli sandalyesindeydi. 18 yıldır görüşmemiştik; en son Mart 1992'de Fragata Sarmiento Müzesi'ndeki bir etkinlikte birlikte olduğumuz o sabahtan beri. O gün, kendisini unutmayayım diye bana altın rengi bir madalya hediye etmişti. Etrafı merakla çevremizi saran dört köpek ve iki kedinin yanı sıra, üzerinde eşyalar ve kâğıtların yığılı olduğu dağınık büyük bir masanın yanında duruyordu. Masada yarı doldurulmuş bir bardak viski duruyordu. Duvara asılı eşyalar ve tablolar havacılık hayatıyla ilgiliydi: ödülleri, diplomaları, fotoğrafları... Yıllardır orada oldukları, biraz bakımsız ve eğri durdukları anlaşılıyordu. Onun dünyası, onunla son kez görüştüğüm tarih olan 2010 yılı Ekim ayında böyleydi.
Ezici, güçlü ve kararlı bir kişiliğe sahip olan Charito Germanó, geçen yüzyılın ilk yarısında Arjantin havacılığının özel kadın öncüler grubunun bir parçasını oluşturur. Bu öncülerin ilki, Jorge Newbery ve Paul Castaibert'in öğrencisi olan, 1914 yılında pilot ehliyetini alarak ülkenin ve Güney Amerika'nın ilk kadın pilotu olan Amalia Celia Figueredo'dur. Onu, "Goch Paloma" lakaplı, uçuş eğitmeni olarak öne çıkan ve 5.381 metre yüksekliğe ulaşarak Güney Amerika rekorunu kıran Carola Lorenzini izledi. Ayrıca ülkedeki ilk kadın uçuşunun kahramanı Alicia García Uriburu; sıcak hava balonlarıyla cesaret eden Raquel Cabrera Bernet; ve havacı olmasının yanı sıra Jorge Newbery Aeroparkı'nın ön projecisi olan ilk Arjantinli kadın mimar Finlandia Pizzul da iz bırakan isimler arasındadır. Hepsi Charito gibi kapalı kabinleri olmayan, soğukla, rüzgarla ve havacılığı sadece erkeklere mahsus bir alan olarak gören bir toplumun inanmayan bakışlarıyla mücadele ederek aşırı koşullarda uçtular.
1937 yılında Fransa'nın Lyon şehrinde dünyaya geldi. Ona Marie Rosie Jeanfreu adını verdiler. Ancak havacılık efsanesini, ilk uçuş öğretmeni, hava akrobasi uzmanı ve nihayetinde ilk aşkı olan Santiago Germanó'nun soyadıyla yazdı. Arjantin'de Amparo “Charito” Maneiro Germanó adını aldı. Uçuş tutkusunu, Fransa'yı nazilerden kurtarmak için İkinci Dünya Savaşı'nda “Blitz Krieg” veya “Yıldırım Savaşı” olarak bilinen savaşta savaşan babası Yüzbaşı George Janfreu'dan miras aldı. Savaşta öldü: Rouen yakınlarında şafak vakti bir Dewoitine D-520 avcı uçağını pilotluk ederken düşürüldü ve makinesiyle birlikte denize düştü. Babasının ölümünden kısa bir süre sonra Marie Rosie Jeanfreu, Paris'e seyahat eden ve bir daha asla geri dönmeyen annesini de kaybetti. Her ikisi de büyük dünya savaşı sırasında Fransa'nın verdiği yaklaşık 600 bin ölü ve kayıp arasında yer aldı.
Yalnız ve yetim kaldı. Bir Fransız Franciscan Rahibeleri Tarikatı onu koruma altına aldı ve yeni bir hayata başladığı Arjantin'e gönderdi. Bir röportajında şöyle anlatmıştı: "O dindar kadınlar İngiliz ve Fransız yetimleri farklı Güney Amerika ülkelerine getirdiler. Şansıma bana Arjantin düştü; burada hep pilot olma hayaliyle büyüdüm ve okudum. Onlar çok liberal Fransız rahibelerdi. Sadece istediklerimi yapmama izin vermekle kalmadılar, aynı zamanda beni oradaki en iyi öğretmenle öğrenmeye götürdüler: bana her şeyi öğreten Santiago Germanó." Arjantin'de, Fransızca adı