Kaydedilen öğe sayınızın sınırına ulaştınız.
Daha fazlasını eklemek için kaydedilen listenizden öğeleri kaldırın.
Bir işletme sahibi olarak, sosyal medya algoritmaları aracılığıyla bana çok sayıda küçük işletme içeriği sunuluyor.
Geçtiğimiz hafta, küçük işletmelerin artan maliyetler, kurallar ve düzenlemeler ağı tarafından operasyonel olarak nasıl boğulduğunu anlatan hikayelerde adeta bir sel yaşandı; üstelik tüm bunlar, aynı anda büyük şirketlerin bu ülkede iş yapmasını kolaylaştırmak için bürokrasiyi azaltmakla övünen bir hükümet tarafından dayatılıyor.
Birçok küçük işletme sahibi, Avustralya'nın artık "Şanslı Ülke" gibi hissettirmediğini dile getirdi.
Buna karşılık, büyük partilerden gelen coşkulu "Avustralya iş dünyasına açıktır" söylemi, sadece birkaç örnek vermek gerekirse, aşağıdaki durumlarla ilgili olarak fark edilebilir:
Net olmak gerekirse, çoğu Avustralyalı jarrah ormanlarımızı ayakta tutmak, gazımız için adil bir anlaşma elde etmek ve yaratıcı çıktılarımızın korunmasını istemektedir.
Sayısal olarak bakıldığında, bu "iş dünyasına açığız" örneklerinin hiçbirisi sıradan Avustralya halkı için özellikle faydalı görünmüyor; zira küçük işletmeler ülkemizdeki tüm işletmelerin yüzde 97'sinden fazlasını oluşturuyor, ulusal gayri safi yurtiçi hasılanın üçte birine yakın bir katkı sağlıyor ve özel sektör iş gücünün en büyük kısmını istihdam ediyor.
Ayrıca küçük işletmelerin yaratıcılığımızın, becerikliliğimizin, olasılıklarımızın ve ulusal kimliğimizin kilit bir katkı sağlandığını öne sürerim.
Küçük işletmeler kasabalarımızı – ve hayatlarımızı – ilginç kılıyor, ama daha da önemlisi, onlar bizim.
Küçük işletmeler, burada doğmuş Avustralyasal fikirleri temsil ediyor. Her biri, milyonlarca sıradan Avustralyalının hepimizin bahsettiği adil fırsat düzenini yakalamasına yardımcı olabilecek bir fırsat pırıltısıdır.
Küçük işletmeler Avustralya'nın makro ekonomisine katkıda bulunurken, hayati bir şekilde parayı yerelde dolaşımda tutarak mikro ekonomiye de katkı sağlıyorlar.
Karlar yabancı bir merkeze hortumla aktarılmıyor veya özel yatırım fonlarına dağıtılmıyor. Maaşlar ve diğer işletme maliyetleri aracılığıyla para yakınlarda kalıyor ve diğer yerel işletmeleri destekliyor.
Kısacası, küçük işletmeler aldıklarından fazlasını verirler. Sömürücü değiller.
Küçük işletmelerin yaşadığı zorlukların ve ülkeye yaptıkları devasa katkının üzücü bir tezatı olarak, geçen hafta Avustralya Vergi Dairesi'nin Kurumsal Vergi Şeffaflığı Raporu, cirosu 100 milyon doların üzerindeki şirketlerin neredeyse yüzde 30'unun 2024/25 mali yılında sıfır şirket vergisi ödediğini gösterdi.
Gerekli muhasebecileri karşılayabilecek güçte olanların vergi kaçırmasına olanak tanıyan bir koşullar dizisi sayesinde, en çok geliri elde eden devasa şirketlerin ülkemize en az katkıda bulunmasına izin verdik.
Bu kurumsal kayırmacılık ile küçük işletme mücadelesini, bu hafta Perth Kongre Merkezi'nde düzenlenen niş bir ticaret fuarı bağlamında düşünüp duruyorum.
O kadar özel ki, sorunsuz bir şekilde ilerleyebilmesi için olağanüstü polis yetkileri yasalaştırıldı. Buna ek olarak, Batı Avustralya vergi mükelleflerinin parasıyla, bu çok özel konferans katılımcılarına net ve açık bir "sizi istiyoruz" sinyali göndermek için en az 11 milyon dolar harcandı.
Bugün Batı Avustralya'da Land Forces (Kara Kuvvetleri) Fuarı açılıyor. Bu, savaşmak için kullanılan teknolojilerin tedarikçileri ve alıcıları için özel olarak düzenlenen Avustralya'nın en büyük kara savunma etkinliğidir.
Sergilenen ürünler, aradığımız o gururlu ulusal kimliği inşa eden ilginç küçük, yerel işletmelerin ürünleri değil. Bu, öldürme üzerine bir konferans.
Bizim g