Dört yıl önce, Piskoposlar Dicastery'sinin (Bakanlığı'nın) bir parçası olduğumda, o zamanlar Chiclayo Piskoposu ve bu kurumun bir üyesi olan bugünümüzün Papası XIV. Leo ile tanıştım. Yaklaşık altı ay sonra Papa Franciscus onu amirimiz, söz konusu Dicastery'nin prefecti (başkanı) olarak atadı ve kardinal yaptı. Ayrıca 2024'ten bu yana, Sinod'un Sinodallik Üzerine Çalışma Gruplarından birinde onunla omuz omuza çalışmak ayrıcalığına sahip oldum. Bugün, Sinod Genel Sekreterliği Olağan Konseyi üyeliğimin yanı sıra, her iki görevde de onun hizmetinde kalmaya devam ediyorum.
Ondan yayılan iç huzur, beni kendisine çeken ilk şey oldu. O, derin bir iç yaşamı olan, doğal bir şekilde bir barış iklimi yaratan bir insan. Bu atmosferde, karşılıklı güven ve şeffaflığa dayalı ortak çalışma kolaylaşıyor ve herkesin kendi katkısını sadelikle sunması mümkün hale geliyor. O, saf haliyle bir Allah adamı: şeffaf, kesinlikle safdil değil ve iki yüzlülükten uzak. Franciscus'un hastalığı sırasında onu her gece Aziz Petrus Bazilikası'nın avlusunda dua ederken görmek ilham vericiydi. Elinde tespihiyle Prevost, çevresine umut ve huzur yayıyordu.
Seçimi tamamlanıp Aziz Petrus Bazilikası'nın balkonuna çıktığında XIV. Leo'nun sarf ettiği birkaç cümle, onun gerçekte nasıl bir insan olduğunun adeta bir röntgeniydi. O, "silahsız ve silah düşüren bir barış" insanı. Dili ve duruşu barışçıl ve barıştırıcı. Bir devlet başkanından aldığı hakaretleri nasıl çürüteceği sorulduğunda, kendine has tipik bir tepki göstermişti: "O yönetimden korkmuyorum çünkü ben bir politikacı değilim. Yalnızca İncil'in sözlerini dile getiriyorum ve sessizlerin sesi olmak için barışı talep ederek konuşmaya devam edeceğim." Bu şekilde, saldırganını etkisiz hale getirmişti.
Dicastery'de onu tanımaya başlar başlamaz, kadınlarla çalışmaya alışkın olduğunu fark ettim. Çalışma Grubu'nda Papa Franciscus bize sinodal bir metodoloji kullanmamızı emretmişti. Bu nedenle, büyük çok uluslu şirketlerin lider seçiminde uzmanlaşmış bir uzmanın dinlenmesini önerdim. Davet edilmesine karar verildi ve Londra'dan Roma'ya gelerek deneyimlerini bizimle paylaştı. Prevost, her zamanki gibi dinleme, çalışma ve her şeyden yararlanma konusundaki örnek yeteneğiyle not aldı, sorular sordu, değerlendirdi ve o kadının katkısına teşekkür etti.
Başkalarının dile getirdiklerini dinler ve içine sindirir. Az konuşur, tam kararında ve gerektiği kadar konuşur, çok gülümser. Tipik bir Kuzey Amerika mizah anlayışına sahip olmakla birlikte, sempatikten ziyade empati yeteneği yüksektir. Asla tiyatral, abartılı veya gösterişli değildir. Kendi çıkarlarını bir kenara bırakarak, doğrudan ve somut bir şekilde Kilise'nin çıkarlarını gözetir. Asla öfkelenmez. Sahip olduğu barışçıl yapı, çeşitliliğin zenginliğini korurken onu aynı zamanda bir birlik dokuyucusu haline getiriyor.
Pontifikasının ilk aylarında Piskoposlar Dicastery'sini ziyaret etti ve alışılagelmiş gülümsemesiyle bizi tek tek selamladı. Piskoposluk adaylarının seçim kriterleri hakkında Papa Franciscus'un 2014 yılında orada yaptığı konuşmayı bize okuduktan sonra şu sözlerle bitirdi: "Ve ben, size daha ne ekleyebilirim ki?... Böyle devam edin, parresia ile (özgürlükle, cesaretle, franklık ile) konuşun. Çok teşekkür ederim." Benzer bir durum, Sinod Genel Sekreterliği Olağan Konseyi'ni ziyarete geldiğinde de yaşandı ve selefiyle çoktan kararlaştırdığımız gibi, sinodal ve misyoner bir Kilise olma yolundaki uygulama aşamasını yürütmeye devam etmemizi savundu.
O vesileyle kendisine, Kilise yolunun bu yeni aşamasında kadınlarla ilgili ne yapmayı düşündüğünü sorma fırsatını değerlendirdim. Önce şaka yaptı