Manuela Maggio'nun hikayesi, ilk bakışta birbiriyle bağdaştırılması zor iki farklı sahne üzerinden anlatılabilir: İnekler, çayırlar ve sabah saat dörtte başlayan gün batımlarıyla Yeni Zelanda'daki bir süt çiftliği ve bir Arjantinlinin yıllar sonra yeniden yarışmaya başlayıp gümüş madalyayla kapattığı bir paten pisti. Bu iki dünya arasında, ufuklarını genişletmek için göç eden ve binlerce kilometre uzakta, ülkesinden uzakta çocukluk tutkusuyla yeniden bağ kuran 30 yaşında bir kadın var. Buenos Aires eyaletinin iç kesimlerindeki Pehuajó'da doğdu ve kırsal kesimle iç içe büyüdü. Trenque Lauquen ve Lincoln'de de yaşadı. Babası Pehuajó'da çiftlik yöneticisi, annesi ziraat mühendisi ve büyükbabası Lincoln'de bir işletmeye sahip. LA NACION'a verdiği demeçte, "Hayatım boyunca kırsal hayatı içime çektim" diyor. Arjantin Kırsal Derneği'nde (SRA) tarım teknikeri olarak eğitim aldı ve bir süre UBA'da (Buenos Aires Üniversitesi) okudu. Faaliyetlerle olan bağı sadece eğitimiyle sınırlı kalmadı. Göç etmeden önce büyükbabasıyla birlikte iki yıl çalıştı; tarım, hayvancılık ve sütçülük alanlarında görev yaptı. Ayrıca tarımda dron kullanımı konusunda da deneyim kazandı.
UBA mezunu bir ziraat mühendisi olan eşi Javier Rosso Alba, bir ekim havuzunda ve sektördeki çeşitli şirketlerde çalışmıştı. Kırsal Dernek'te çalışırken tanıştılar ve evlendikten sonra hayatlarını değiştirecek bir karar aldılar: "Bir ağustos ayında evlendik ve kasım ayında Yeni Zelanda'ya süt çiftliğinde çalışmak üzere geldik." İkisi de Arjantin'den, o ülkede çeşitli süt işletmeleri bulunan bir şirkete katılmak için sözleşme imzaladı. Yeni Zelanda'yı seçmeleri tesadüf değildi. Dünyanın başlıca süt üretim sistemlerinden birini tanımak, otlak üretimi hakkında bilgi edinmek ve "ufuklarını açmak" istediler. Farklı bir dil ve kültür tanımak ve aynı zamanda profesyonel yaşamları için araçlar kazanmak istiyorlardı. 2022'de geldiler ve tam anlamıyla en alttan başladılar. Bir işletmedeki başlangıç pozisyonu olan "farm assistant" (çiftlik asistanı) olarak işe girdiler: "Sağarak başlıyorsunuz, bir şeyleri yıkıyorsunuz, dışkı temizliyorsunuz, çok alttan." Bu ilk basamak çok uzun sürmedi. Anlattığına göre Yeni Zelanda'da, süt çiftliklerinde büyümek isteyen ve kendini geliştirmeye istekli olanlar için oldukça net bir yol var. Yaklaşık üç yıl içinde yükselerek işletmede sorumluluk gerektiren bir pozisyon olan "herd manager" (sürü yöneticisi) oldular. Bugün kocası çiftliğin yönetimiyle ilgileniyor, kendisi de sürü yöneticiliğine devam ediyor ve eşinin sağ kolu konumunda. Evli olmaları şirkette ilerlemelerine engel olamadı ve bu deneyim onları "hem aile hem de iş olarak güçlü bir ekip" haline getirdi.
Çalıştıkları işletmenin adı Willesden Farms. Christchurch'ün yaklaşık 45 dakika güneyinde, Canterbury bölgesinde yer almaktadır. Otlatmayı organize etmek ve sığırların yem talebini yönetmek için yaklaşık yedi hektarlık parsellere bölünmüş yaklaşık 300 hektarlık bir alandır. Orada, 50 pozisyonlu döner bir sağım sisteminde, hayvanların sağılmak üzere içeri girdiğii 1050 ineklik bir sürüyle çalışıyorlar. Doğum sezonunda gün sabah 4'te başlıyor; ekip inekleri bulmak, sağım yapmak, hasta hayvanları ayırmak ve tedavi etmek, ayrıca yeni annelerin kolostrumunu yönetmek arasında iş bölümü yapıyor. Buzaklar ilk günden itibaren ayrılıyor ve orada kolostrum ile süt alıyor.