Ülkede kanlı savaşın sona ermesinden ve 1995 yılında Dayton Barış Anlaşmaları'nın imzalanmasından bu yana 15. kez düzenlenen Bosna-Hersek (BiG) genel seçimlerine ilgi oldukça yüksekti. Son yıllarda Bosna, otuz yılı aşkın süredir varlığını, üniter bir devlet olarak sorgulatan en ciddi siyasi krizlerden birini yaşıyor. Pazartesi günü açıklanan pazar günkü oylamanın geçici sonuçları, Bosna'nın siyasi manzarasında köklü bir değişim meydana gelmediğini gösteriyor.
Cumhuriyetin ana halklarını temsil eden milliyetçi eğilimli üç parti liderliğini korudu: Müslüman Boşnakları temsil eden Demokratik Eylem Partisi (SDA), Bosnalı Sırpların uzun süreli lideri Milorad Dodik'in Bağımsız Sosyal Demokratlar İttifakı (SNSD) ve Bosnalı Hırvatların çıkarlarını savunan Hırvat Demokrat Birliği (HDZ). Hatta ülkenin kolektif cumhurbaşkanlığı işlevini yürüten BiG Başkanlığı'nın üç üyesinden ikisi yine milliyetçi partileri temsil edecek: HDZ'den Darijana Filipović ve SNSD'den Željka Cvijanović.
Genel eğilimin istisnası, BiG Başkanlığı'ndaki koltuk mücadelesini kaybeden, "bağımsız Bosna'nın babası" Alija İzetbegović'in oğlu ve davasının sürdürücüsü SDA lideri Bakir İzetbegoviç'in yenilgisi oldu. Başkanlıkta Müslüman Boşnakları, eskiden olduğu gibi, 14 küçük partinin adayı olan Denis Bećirović temsil edecek. Ancak SDA liderinin yenilgisi, Bosna parlamentosundaki temsilini artıran partisinin zaferiyle fazlasıyla telafi edildi.
Milliyetçi eğilimli partilerin hakimiyeti eğilimi, Müslüman-Hırvat federasyonunun yanı sıra BiG'i oluşturan iki devletli yapıdan biri olan Sırp Cumhuriyeti'nde (RS) özellikle ikna edici bir şekilde ortaya çıktı. Milorad Dodik'in yakın müttefiki Željka Cvijanović, BiG Başkanlığı'ndaki "Sırp koltuğunu" hiçbir sorun yaşamadan korurken, iktidardaki SNSD'nin adayı Savo Minić de RS başkanlığı yarışını güvenle kazandı.
Daha fazla detay için — «Bosna ulusçuluktan yana oy kullandı» materyaline bakın.
Ulusal partilerin etkisinin korunması, Bosna-Hersek'in devlet kurumlarının işleyişindeki ana engeli ortadan kaldırmıyor: Dayton'da oluşturulan sistem, etnik ayrılığı pekiştirdi ve karar alma süreçlerini karmaşık hale getirdi. Bu mimaride ulusal elitler, çıkarlarına uymaması halinde reformları bloke edebilir; dolayısıyla sadece bazı siyasetçilerin değişmesi krizin aşılacağını tek başına garanti etmez.
İki entiteden oluşan ülkenin yapısı ek bir kısıtlama olmaya devam ediyor: Bu durum toplumdaki ayrışmayı güçlendiriyor ve siyasi çatışmanın yeni bir katmanını yaratıyor. Seçim sonrası iktidar organlarının oluşturulması, farklı toplulukların temsilcileri arasında kararlar için uzlaşmanın şart olduğu ve bloke etme olasılığının korunduğu bu sistem içinde gerçekleşecektir.