“Arjantin'e ne zaman gelsek dua ediyoruz: ‘Tanrım, ne olur önceki seyahatlerimiz gibi olsun’”, diyor 64 yıl önce Andreas Frege ismiyle doğan, gezegenin en Arjantinli Alman grubu Die Toten Hosen’in solisti Campino. “Önceki seyahatler” 1992'den bu yana, iki ila dört yılda bir yapılan on beş ziyaretten başka bir şey değil ve bu ziyaretlerin içinde yok yok: Sokakta spontane konserler, yıkılan sahneler, Ramones, kargaşalar, festivaller, Iggy Pop, iç kesimlere yapılan geziler ve daha uzun bir liste. Çok az grubun başına gelir ve onlarla geldi: Geliyorlar, halkımızın hassas bir teline dokunuyorlar ve halkımız onları seçkin ziyaretçiler olarak değil, coğrafyanın tuhaflıkları yüzünden başka bir dil konuşan yerliler gibi kucaklıyor. Megadeth, adı geçen Ramones, 2005'teki tarihi Ferro konserinden bu yana biraz Pearl Jam ve pek fazla olmayan diğerleri: Die Toten Hosen, bize verdikleri nedeniyle pasaport çıkardığımız ve üzerlerine gök mavisi ile beyazı giydirdiğimiz o seçkin sanatçılar kümesine dahil.
Mesele şu ki her şeyin bir sonu var ve şimdi Düsseldorf ekibi yavaşça sahneden çekiliyor: Söylediklerine göre bu onların son ziyareti olacak. Henüz genç olmalarına ve mükemmel bir durumda görünmelerine rağmen, pabucu zamnda rafa kaldırmak istiyorlar. Hal böyle olunca, “Futbol, Asat, Şarap ve Elveda Dostlar” turnesi; bu pazartesi 5 Ekim'de Tandil'deki Club Unión y Progreso'dan, çarşamba 7 Ekim'de Rosario'daki La Segunda Seguros Arena'dan geçerek onları parça parça bir vedaya götürecek ve cumartesi 10 Ekim'de başkentteki Movistar Arena'da dev bir konserle sona erecek. Ancak bundan önce sürpriz bir ek etkinlik de oldu: Devam edecekler için bir “ısınma” niteliğinde, bir gün önce duyurulan ve rekor sürede biletleri tükenen, Teatro Vorterix'te 2 Minutos'un konuk grup olduğu bir performans.
Campino, emeklilik nedeniyle üzgün olduğunu ancak doğru olanı yaptığını hissediyor. Spontane konserinin öncesinde onunla bu konu, Arjantin müziği ve dünyası yanarken punk çalmak hakkında konuştuk.
–Boksörlerin ringle ilgili yaşadığı ve müzisyenlerin de bazen sahneyle yaşadığı bir durum var: Her zaman bir kez daha çıkılabileceği düşüncesi. İşte bu yüzden bir noktada herhangi bir yabancı tarafından nakavt ediliyorlar. Hâlâ formdayken, iyi plaklar kaydederken, harika konserler verirken bir kavga daha verme cazibesine nasıl direniyorsunuz?
–Çok uzun süre iyi bir grup olabildiğimiz için çok minnettarız ve ayakta kalmaya devam ettiğimiz için çok mutluyuz. Ve umarım hâlâ gülünç duruma düşmüyoruzdur. Sahneye çıktığımızda her şeyi vermek istiyoruz ve hâlâ bunu yapabilecek kapasitede olduğumuza inanıyorum. Ramones ile çalmak için River'a gittiğimizde sahne arkasındaydım. Joey'nin kendini ayakta tutmak için vermek zorunda olduğu mücadeleyi gördüm. Her birkaç şarkıda bir arkaya dönmek, nefes almak zorundaydı ve... yani, tüm şovu tamamlamak için verdiği mücadele inanılmazdı. Ama bir yandan da beni biraz üzdü. Onları kafamda güçlü bir grup, güçlü bir birlik olarak saklamak istiyordum. Ve işte bu, kendi kendime, “Bundan daha geç bir noktada bitirmek istemiyoruz” dediğim anlardan biriydi. O noktaya ulaşmadan bitirmek istiyoruz. Ve mutluyuz. Tüm kariyerimiz boyunca sadece davulcuyu değiştirdik. Eski davulcumuz Wölly öldü ve harika bir adam olan Vom katıldı; geri kalanımız ilk günden beri oradayız ve hâlâ oradayız. Etrafınızda hepsinin olması inanılmaz bir his. Başka bir gitariste sahip olmak doğru hissettirmezdi.