Bugün - 5 Ekim dünyada Uluslararası Öğretmenler Günü olarak kutlanıyor. Bu vesileyle 246 numaralı okul-lisede görev yapan emektar öğretmen, ilkokul öğretmeni Sevda Namazova "Report"a verdiği röportajda günümüz dövründə müəllimin üzərinə düşən məsuliyyətdən, şagirdlərlə münasibətdən, dəyişən təhsil mühitindən və müəllimlik peşəsinin illər ərzində qazandırdığı təcrübədən danışıb. Teneffüse 5 dakika kala okula ulaşıyoruz. Ders saatinin bitmesini bekliyoruz. Zil çalıyor, öğrenciler koridora yayılıyor. Müsahibimiz ise kızların saçını, oğlanların gömleğini düzeltiyor... Sevda Namazova ile sohbete tam da sınıf odasında başlıyoruz.
- Öğretmenliğe başladığınız ilk günü nasıl hatırlıyorsunuz? - O günü hiç unutmuyorum. 1 Eylül 1996 öğretmen olarak faaliyete başladığım ilk gündü. Okulun bahçesinde çocukları sıraya dizip sınıfa götürdüm. Çocuklardan birkaçı anneleri için ağlıyordu. Açıkçası, ne yapacağımı bilmiyordum. Ağlayan çocukları ilginç oyuncaklarla sakinleştirdim, onlarla tek tek tanıştım. Kitapları dağıtıp çeşitli sorularla onları faalleştirmeye çalıştım. Dersin sonunda çocukları yeniden sıraya dizip velilerinin yanına götürdüm. Ancak velilerle ne konuşacağımı, nasıl iletişim kuracağımı bilmiyordum. Her çocuk hakkında kısa bilgi verip vedalaştım.
O günden itibaren, neredeyse her gün sabahki dersime önceden hazırlanmaya başladım. Evde saatlerce renkli kağıtlardan çeşitli görsel materyaller hazırlıyordum. O vakitten bu güne kadar öğretmenlik benim için sadece bir meslek değil, her gün öğrenmeyi ve kendi üzerinde çalışmayı gerektiren bir yol oldu.
- Öğretmenlik faaliyetinizde "seçimimi doğru yapmışım" dediğiniz en unutulmaz an hangisi oldu? - 30 yıllık faaliyetim döneminde bu cümleyi sık sık sarf ettim. Çünkü kendi mesleğimi de, öğrencilerimi de çok seviyorum. Öğrencilerimin velileriyle ele ele verip çocukların eğitim-öğretimine katkıda bulunmak bana özel bir zevk veriyor. En güzel kısım ise tatilden dönen öğrencilerimin beni görür görmez sevinmesidir. Onların gözlerindeki sevinç, bana olan tutumları, buluştuğumuzda gösterdikleri samimiyet benim için büyük mutluluktur. Böyle anlarda bir kez daha düşünüyorum ki, gerçekten de "ne iyi ki bu mesleği seçmişim".
- Hep öğretmen şairi eğitir, ama öğrenci de öğretmene bir şeyler kazandırabilir. Hayatınızda böyle bir deneyim oldu mu? - Öğrencilerim bana sabırlı olmayı ve her bir çocuğa yaklaşmak için yeni yollar aramayı öğrettiler. Özellikle de en zor öğrencilerle çalışırken bazen yoruluyor ve kendi kendime düşünüyorum ki, acaba boşuna mı emek sarf ediyorum?! Lakin biraz daha sabredip, farklı yaklaşımlar deneyince görüyorsun ki yavaş yavaş sonuç elde ediyorsun. Bazen çok küçük bir ilerleme bile öğretmen için büyük bir başarıdır. Öğrencinin evvel başaramadığı bir şeyi sonradan yapması, davranışında veya derse tutumunda olumlu değişiklik görmen insana gösteriyor ki, çektiğin emek hiç de boşa gitmemiş.
- Pedagojik faaliyetinizde hafızanızda en çok kalan öğrenci hikayesi hangisidir? - Birkaç yıl önce birinci sınıfa gelen öğrencilerime yaklaşık bir aydan fazla bir süredir ders veriyordum. Bir sabah okula geldiğimde duydum ki, öğrencilerimden biri dikkatsizlikten düşmüş ve durumu ağır olduğu için ameliyata alınmış. Ameliyattan birkaç gün sonra çocuk kendine geldiğinde hafızasını ve konuşmasını kontrol etmek için doktor ona sorular sormuş, demiş "kimi görmek istiyorsun?". Çocuk anne-babasının yanı sıra beni de görmek istemiş. Tabii ki, o süreçte velileriyle sık sık iletişim kuruyor, çocuğun durumuyla ilgileniyordum. Bu sohbeti duy