Prof. Anwer Roomaan (1924-2013), "Balochistan Mein Urdu Zaria-i-Ta’leem" (Belucistan'da Eğitim Dili Olarak Urduca) adlı kitabında Urdu dilinin Belucistan'daki erken tarihini anlatmıştır.
Ona göre Urducanın Belucistan ile ilk gerçek ve etkili tanışması, 18. yüzyılda Kalat Hanı Mir Naseer Khan'ın (hükümdarlık dönemi 1749-1794), Afganistan'dan Ahmed Şah Abdali'nin Hindistan'daki askeri seferleri, özellikle de Marathalara karşı 1761'deki üçüncü Panipat Savaşı sırasında Abdali'nin yanında yer almasıyla gerçekleşmiştir. Kalat Hanı'nın tarafında yaklaşık 25.000 Beluc, Brahui ve Pakhtun asker, Delhi ve Hindistan'ın diğer bölgelerinden gelen Urduca konuşan bazı birliklerle omuz omuza savaşmıştır. Belucistan'ın ilk Urdu şairi olan Mulla Hasan Brahui'nin ataları da Kalat Hanı'nın askerleri arasındaydı ve Hasan Brahui daha sonra Urducayı onlardan öğrenmiştir.
1826 yılında Seyyid Ahmed Şehit ve çoğu Urduca konuşan savaşçıları, Afganistan'ın Kandahar kentine giderken Dhadar, Dasht, Saryab, Kuetta ve Belucistan'ın diğer bazı bölgelerinden geçmiştir. Ancak Urducanın etkisinde daha önemli bir evre İngiliz sömürge döneminde başlamıştır. Dr. Şamim Kuseyir, "Balochistan Mein Urdu Adab" (Belucistan'da Urdu Edebiyatı) adlı kitabında, İngilizlerin Belucistan'da Urducayı resmi dil olarak kabul ettiğini ve o tarihten bu yana Urdu dili ile edebiyatının eyalette daha güçlü bir şekilde geliştiğini belirtmektedir.
Belucistan'dan çok sayıda şair Urdu edebiyatına katkıda bulunmuştur ve bunlardan bazıları 19. yüzyıl gibi erken bir tarihte Urduca eserler vermiştir. Örneğin, Urdu şiir koleksiyonunu 1847'de tamamlayan Mulla Hasan Brahui (ö. 1855) ve Muhammed Yusuf Han Popalzai (1863-1936) bunlardandır. Belucistan'dan gelen sonraki kuşaktakiler Urduca şiir yazma geleneğini sürdürmüşlerdir; örneğin 20. ve 21. yüzyıllarda Urduca yazan yüzlerce kişiden bahsetmeye gerek bile kalmadan, Taj Muhammad Tajel (ö. 1944), Khaliq Gul Muhammad Magsi (1884-1954) ve Syed Abid Şah (1888-1949) bu geleneğin temsilcileridir.
Pakistan Edebiyat Akademisi tarafından yürütülen ve yaşam boyu edebi başarıları ödüllendiren 2025 yılı Kamal-i-Fan Ödülü, üstün araştırma ve eleştiri çalışmalarıyla Belucistanlı bir akademisyen olan Abdur Rahman Brahui'ye verilmiştir. Onun "Angrezi Par Urdu Ka Asar" (İngilizcenin Üzerindeki Urdu Etkisi) adlı kitaplarından biri oldukça ilgi çekici bir okuma sunmaktadır. 2018 yılı Kamal-i-Fan Ödülü ise Belucistan'dan üretken bir yazar olan Munir Ahmed Badini'ye verilmiştir.
Dolayısıyla, Belucistan'da Urdu dili ve edebiyatının tarihi oldukça uzun ve zengindir, 175 yıla yayılmaktadır ve bunu kaydetmek kolay bir görev değildir. Ancak Loralai, Belucistan'dan kıdemli bir akademisyen olan Syed Khursheed Afroz, on yılı aşkın süredir bunu yapmaktadır. Belucistan'da üretilen Urdu edebiyatının bir derlemesini yapan Afroz, şu ana kadar "Mashaheer-i-Balochistan" başlıklı seri altında sekiz cilt yayınlamış; Belucistanlı düzyazı yazarlarının ve Urdu şairlerinin kısa yaşam öykülerini kaydetmiş ve edebi eserlerini tasvir etmiştir.
İlk cilt (2016), Belucistan'da 1830'dan 1930'a kadar Urdu şiirinin 100 yılını kapsamaktadır. İkinci cilt (2017), sonraki 30 yılı, yani 1930'dan 1960'a kadar olan dönemi içermektedir. Üçüncü ciltte (2017) Khursheed Afroz, 1957 ile 2016 yılları arasındaki Urdu edebiyatı dönemini kaleme almaktadır. Dördüncü cilt (2017) Belucistan'da faaliyet gösteren edebi kuruluşların tanıtımını sunmaktadır. Beşinci cilt (2018) 1914 ile 2014 yılları arasında Urduca şiirler yazan Belucistanlı kadın şairleri öne çıkarmaktadır. Altıncı ciltte (2019) ise kadın yazarların Belucistan'daki Urduca düzyazı eserlerini tanıtmaktadır.