Ghaydaa Kamal Al Abadsa dört aydan uzun bir süredir Gazze dışında yaşıyor, ancak normal yaşamın detayları onu hâlâ şaşırtmaya devam ediyor: parklar, Madrid'in merkezindeki binalar, acele etmeden yürüyen insanlar, sakince kahve içilebilecek dış mekan kafeleri. EL PAİS'e geçen hafta İspanya'nın başkentinde, kitaplarından birinin tanıtımını yaptığı sırada verdiği röportajda, "Çünkü şu anda Gazze'de hayatın gittiğini hissediyorsunuz. Ev yok, yol yok, okul yok, mağazaların çoğunluğu da yıkılmış... Burası bir film seti, hayalet bir şehir, bir korku filmi gibi" diye anlatıyor. Bu 24 yaşındaki çevirmen, Hamas'ın kanlı saldırılarının ve İsrail'in Şerit üzerindeki acımasız bombardımanlarının ardından, en az 70.000 Filistinlinin hayatını kaybettiği Ekim 2023'te işini kaybetti. O dönemde günlük hayatı hakkında yazmaya, Filistin medyası için röportajlar yapmaya ve yerinden edilmeyi, açlığı ve ölüm belgelendirmeye başladı. "Gazze dışındaki insanların neler olduğunu bilmesini istiyordum. Sessiz kalamazdım." Şimdi Lingüistika alanında yüksek lisans yapmak için burs kazandığı Sardunya'da yaşıyor. Gazze'den çıkışların damla damla olduğunu bildiği için şanslı olduğunun farkında, ancak ailesi için duyduğu korku onu kelepçeliyor ve BM tarafından sağlanan rakamlara göre yaklaşık bir yıl önce ateşkesin yürürlüğe girdiği ve sonrasında 1.400'den fazla Filistinlinin İsrail saldırılarında hayatını kaybettiği Gazze'den gelecek herhangi bir habere odaklanmış halde endişe içinde yaşatıyor.
Soru. Şerit'ten ayrılmadan önceki son makalenizin ne olduğunu hatırlıyor musunuz?
Cevap. Son ikisini mükemmel bir şekilde hatırlıyorum: Gazze Şehri'ndeki Şifa Hastanesi'nin Travmatoloji Şefi, İsrail hapishanesinde hayatını kaybeden Dr. Adnan al Bursh'un dul eşiyle yapılan bir röportaj ve ailesinin tek sağ kalan üyesi olan ve uzak akrabalarıyla birlikte yaşayan küçük bir kız hakkındaki bir metin.
S. Bu hikayeleri sürdürmek ve anlatmak neden size önemli geldi?
C. Savaş başladığında her şeyimi kaybettim: işimi, üniversitemi, evimi, babamı, erkek kardeşimi... Adım adım hiçbir şeyim kalmadı. İsrail'in hedefi haline gelebilirim korkusuyla röportajlar yaparken korkuyordum ama Gazze dışındaki insanların açlığı, susuzluğu, acıyı bilmesini istiyordum... Sessiz kalmak istemiyordum.
S. Eğer İsrail yabancı basın mensuplarının Gazze'ye girmesine izin verseydi, her şeyin farklı olacağını düşünüyor musunuz?
C. Bana öyle geliyor ki İsrail, bizimle yaptığı gibi, sizin anlatacaklarınızı meşrulaştırmaktan mahrum bırakamazdı. Ayrıca, işinizi yapmak için kendi ülkelerinizin bir tür korumasına sahip olurdunuz ki bu bizim sahip olmadığımız bir şeydi.
S. Aileniz nasıl?
C. Tehlike altındalar, bombalar altında, yokluk çekiyorlar. Gazze'de ateşkes yok, bu yalana inanmayın. Her gün annemi arıyorum ve bana yakınlarda bombardımanlar olduğunu söylüyor. Güvende değiller. Bu yüzden iyi olamam, çünkü güvende olmama rağmen onları kaybetmekten çok korkuyorum.
S. Bir milyon kamplarında mı yaşıyorlar?
C. Ocak 2024'ten beri elimizde bulunan ve 12 kişinin kaldığı çok eski bir çadırda, El Mawasi bölgesindeler. Kışın çok soğuk oluyor, yazın sıcaktan kavruluyoruz. Böyle yaşamanın nasıl bir şey olduğunu tarif edemiyorum. Hayatta kalıyoruz çünkü hayırseverlik sayesinde yaşıyoruz, Gazze'de iş yok ve ayrıca öğretmen olan babam bombardımanlar sırasında kanserden öldü.
S. Ekim 2023'ten bu yana kaç kez yer değiştirmek zorunda kaldınız?
C. (iç çeker). Birkaç kez. İlk kez ayrıldık ve evimize geri döndük