Örgülü saçları ve net duruşuyla 12 yaşındaki Jana, Beyrut'un banliyö bir mahallesindeki sınıfta sırasının altında bacaklarını sallarken, İsrail ile Lübnanlı grup Hizbullah arasındaki savaş nedeniyle belirtmek istemediği gerekçelerle okula gidememiş olmaktan duyduğu rahatsızlığı dile getiriyor. "Bir dersi bile daha kaçırmaya niyetim yok" diyor. Çatışmalar sırasında geçilen çevrimiçi eğitimin kendisi için dışlanma anlamına geldiğini belirten 10 yaşındaki Wael ise mahallesine yağan ateşten kaçarak diğer 30 kişifle birlikte tıkışıp kaldığı büyükannesinin evinde "bombardımanların internet bağlantısını kestiğini" saçları taranmış ve kısık bir sesle hatırlatıyor. "Ders çalışamıyorduk" diye özetliyor durumu. Her iki çocuğun etrafında, merdiven çıkmak için el ele tutuşan küçük çocuk sıra kalabalığı ve bir arkadaşının esprisine gülüşen seslerle okul ortamının kendine has neşesi yayılıyor.
Bu anlar, üst üste yaşanan ve yedi eğitim yılını kesintiye uğratan krizler zincirinin ardından Lübnan'daki birçok öğrencinin rutininden bir kez daha silinmiş anlardı; ancak şimdi hükümet tarafından zorunlu olarak yerinden edilmiş ya da okulları faal olmayan öğrenciler için hazırlanan bu merkezde yeniden hayat buluyor. Birleşmiş Milletler'e göre, geçen mart ayında açık savaşın yeniden başlamasıyla birlikte İsrail saldırıları —nüfusun beşte birine denk gelen— 1,2 kişiyi ve okul çağındaki yarım milyon çocuğu zorla yerinden etti. Bu durum onları çatışmanın yuttuğu bölgelerden uzaklaştırırken, Eğitim Bakanlığı bugün 436 eğitim merkezinin bombalandığını (değerlendirilenlerin %40'ı) kaydetti; hükümet ise krizin ortasında ülkenin geri kalanındaki devlet okullarının neredeyse yarısını sığınma merkezine dönüştürmeyi seçerek eğitimi felç etti. Birçok çocuk yaz ayına kadar tahta yüzü görmedi.
İsrail güneyde işgal altında tuttuğu 67 köyü havaya uçurmaya devam etse de —bu pazar Kfar Tebnit, Mansouri ve Baraachit'i bombaladı— çeşitli ateşkes anlaşmaları haziran ayında çatışmanın şiddetini azalttı. Bu durum, Save the Children'ın (Çocukları Kurtarın Vakfı) Beyrut banliyölerinden birinde, İsrail saldırılarından en çok zarar gören bölgelerden biri olan Ghobeiry'de işlettiği ve Jana ile Wael'in bölgedeki diğer öğrencilerle birlikte katıldığı alanların açılmasına olanak sağladı. Orada, savaşın görünmez zararları maddi zararlardan daha büyük.
25 yaşındaki öğretmen Yara, çocuklara kendisinde eksik olan huzuru aktarmak için çaba sarf ediyor. İsrail'in ateşkes rağmën başkent üzerinde tutmaya devam ettiği insansız hava araçlarının rahatsız edici vızıltısı pencereler kapalıyken bile hissediliyor. Endişe içinde "Öğrencilerim bana, 'Öğretmenim, o dron bizi bombalayacak mı?' diye soruyor" anlatıyor. Aylar önce evinin yakınında üç bombalı saldırı geçiren Yara da yerel halk tarafından psikolojik bir savaşın parçası olarak algılanan dronlara katlanamıyor. Şoke olmuş bir şekilde, çocukların "kendilerini dehşete düşüren ve travmatize eden şeylerle şaka yaptıklarını" kabul ediyor ve bazı öğrencilerin savaştan önceki müfredatı bilmediğini belirtiyor.
Eğitim uzmanı Rania Hammoud, çocukların stres üzerindeki etkilerini ele alırken merkezde hazırladığı öğretmenlere yönelik yaptığı uyarıda, "Bugün öğrendiklerini yarın unuturlarsa ya da şokta oldukları için yanıt vermezlerse şaşırmayın" diye açıklıyor. Savaş, zaten eğitim sürekliliğinden yoksun olan ve 10 yaşına gelmesine rağmen yazı yazamayan öğrencilerin tespit edildiği bir neslin eğitimini daha da karmaşık hale getiriyor. Hammoud, dil gelişiminde bir gerileme yaşandığı konusunda uyarıda bulunuyor.