Bu soru, Mario Vargas Llosa'nın Peru için sorduğu ve Arjantin'e de pek çok kez uyarlanan o meşhur soruyu yeniden akıllara getiriyor. Aynı soru, ulusal toprakların %1'inden daha az bir kesiminde, ülkenin 47 milyonluk nüfusunun 15'ini barındıran; buna bağlı olarak parçalanmışlık, aşırı kalabalıklaşma, yetersiz kamu hizmetleri ve simgeleşmiş “barones”lerin (yerel siyasi liderlerin) hâkim olduğu bu bölge için de sorulabilirdi. Profesyonel tarih anlayışı, sosyokültürel süreçlerdeki keskin kopuşlara mesafeli yaklaşır. Aslında 1960'lara doğru büyük Buenos Aires ağının manzarası o kadar da kaotik değildi; ancak “Buenos Aires şehrinin” mekânsal olarak doyması ve “eyalet” sınırları içinde yer alan “banliyölerine” taşması nedeniyle, ileride yaşanabilecek bu rotaya dair uyarılar 1920'lerin ortalarında şehircilik uzmanı Carlos Della Paolera tarafından dile getirilmişti. Bu durum, son derece ciddi bir yetki alanı yönetimi ve vatandaşlık kimliği sorununun risklerine işaret eden mere bir kelime oyunuydu. O yıllar, büyük şehirlerin veya başkentlerin büyümesinin otoriteleri endişelendirmeye başladığı, Londra (Greater London) veya New York (Greater New York) gibi vakaları sorunlu hale getirdiğiler arası dönemlerdi.
Ardından 1930 krizi, tarımsal durgunluk ve bunu izleyen iç göçler ile ithal ikameci politikanın şüpheli can simidi geldi. Kontrolsüzlük, 1947 nüfus sayımının ortaya koyduğu rakamların ardından Vali Domingo Mercante tarafından; La Plata ile Buenos Aires arasındaki “şehir yığılmasının” iki başlılığı, düzensiz arazi kullanımı, o dönemdeki on dört belediye arasındaki yapılaşma hamleleri, kentsel ve kırsal düzenleme planının yokluğu ve dağınık sanayileşmenin etkileri gibi konular üzerinden sert bir şekilde teşhis edildi. Bölgeye ilk kez resmi olarak “Gran Buenos Aires” (Büyük Buenos Aires) adı verildi; ancak plan, Vali ile onu görevden alan ulusal iktidardaki çift arasındaki düşündürücü çatışma nedeniyle yarıda kaldı. Uzlaşmaz Radikal Parti valisi Oscar Alende, 1958'de iki sanayi kuşağına bölünmüş bir “Banliyö” (Conurbano) tasarlayarak bu kaygıyı yeniden ele aldı. 60'ların geri kalanında çözülemeyen bu kronik sorun, gecekonduların yerine monoblok binalar inşa edilmesini içeren çeşitli gecekondu tasfiye deneyimleriyle somutlaşan, daha kapsamlı “ulusal kalkınma” meselesinin gündemindeki yerini korudu.
Bununla birlikte, geleneksel arsa tahsis ve satış sistemi, Başkent'e (başlıca istihdam merkezine) olan uzaklığı, demiryolu hizmetlerinin mantıksızlığı ve otobüs seferlerinin yetersizliği ile azalan verim oranlarına rağmen uygulanmaya devam etti. Son askeri rejim döneminde ise Vali Ibérico Saint-Jean, arsa satışlarını kısıtlayan ve parsellerin eksiksiz temel hizmetlere ve en az 200 m2'lik bir alana sahip olmasını zorunlu kılan meşhur 8912/77 Sayılı Kanun'u çıkardı. Bu altyapı maliyetlerinin arsa fiyatlarına yansıtılması, arazileri erişilemez hale getirdi. Eş zamanlı olarak, kentin belediye başkanı Osvaldo Cacciatore, sakinleri GBA'daki akraba ve tanıdıklarının evlerine sürülen birçok metropoliten gecekondu mahallesinin zorla tasfiyesini başlattı. Bu hamle, demokrasiye geçildiğinde patlak verecek ve eski eyalet diktatörünün öngörülerinin tam zıttı nitelikteki “yerleşim” alanları ile toprak işgali dalgalarına dönüşecek olan büyük düdüklü tencerenin başlangıcıydı. İnsan yaşamına her zaman elverişli olmayan zeminlere yerleştiler: taşkın kotunun altında kalan veya endüstriyel toksik atıklarla kirletilmiş topraklar.