Pakistan, egemenlik riskinin azalması ve döviz rezervlerinin toparlanmasıyla tam eş zamanlı olarak daha az affedici bir küresel finansal ortamla karşı karşıya. 10 yıllık ABD Hazine tahvilinin getirisi eylül sonlarında yüzde beşin üzerine çıkarak 29 Eylül'de 2007'den bu yana en yüksek seviyesi olan yüzde 5,29'a dokundu.
Bariz sonuç, Pakistan'ın dolar cinsinden borçlanma için daha fazla ödeyecek olmasıdır. Ancak etkiler bunun da ötesine geçiyor. Kalıcı olarak yüksek olan ABD oranları, yabancı yatırımlar için talep edilen getiri oranlarını yükseltiyor, hükümetin özelleştirmek istediği varlıkların değerlemelerini düşürüyor, borçlanılan rezervleri korumanın maliyetini artırıyor ve yurtiçindeki para politikasını karmaşıklaştırıyor.
Pakistan'ın rezervleri, 2023'teki krizin eşiğinden dönülmesinin ardından önemli bir başarı olarak 18 Eylül itibarıyla 21,4 milyar dolara yükselmişti. Ancak rezervler, bir ülkenin bilançosunun yalnızca bir yönünü temsil eder. Yeni dış yükümlülükler yoluyla biriktirildikleri ölçüde, manşet rakam alttaki dış konumdaki iyileşmeyi aşamalı olarak gösterebilir.
Eğer Pakistan uluslararası alanda yüksek oranlarla borçlanıp bu gelirin bir kısmını daha güvenli, getirisi daha düşük varlıklara yatırılan rezervlerde tutarsa, bir döviz krizine karşı değerli bir sigorta satın almış olur - ancak bir bedel karşılığında. İhracat yoluyla biriken rezervler aynı yükümlülüğü yaratmaz. Zamanla önemli olan, yalnızca rezervlerin seviyesi değil, ekonominin bunları kendi döviz kazançlarıyla yenileme yeteneğidir.
Yüksek oranlar, yabancı yatırımlar için talep edilen getirileri artırıyor, hükümetin özelleştirmek istediği varlıkların değerlemelerini düşürüyor, borçlanılan rezervleri korumanın maliyetini artırıyor ve para politikasını yurtiçinde karmaşıklaştırıyor
Yüksek ABD oranları aynı zamanda yabancı yatırımın ekonomisini de değiştiriyor. Pakistan, madencilik, enerji ve altyapı alanlarına sermaye çekme konusunda oldukça büyük umutlar besliyor. Ancak uluslararası yatırımcılar Pakistan projelerini izole bir şekilde değerlendirmiyor. ABD devlet tahvilleri sıfıra yakın bir getiri sağladığında, beklenen yüzde 10'luk bir dolar getirisi sunan bir proje, önemli risklere rağmen cazip gelebilirdi. Eğer yatırımcılar ABD devlet borçlarından yüzde 5'ten fazlasını elde edebiliyorsa, Pakistan projelerinin kur, düzenleyici, siyasi ve uygulama risklerini telafi etmek için hayli fazlasını sunması gerekir.
Bu durum Pakistan'ın borç maliyetinin yanı sıra öz sermaye maliyetini de artırıyor. Aynı zamanda özelleştirmeyi de etkiliyor. Bir varlığın değeri, beklenen gelecekteki nakit akışlarının bugünkü değerini yansıtır. Daha yüksek iskonto oranları bu değeri düşürür. Bu nedenle İslamabad, pahalı küresel sermayenin uluslararası yatırımcıların ödemeye razı oldukları miktarı azalttığı bir dönemde varlıkları satmaya çalışırken bulabilir kendini.
Yüksek ABD oranları para politikasını da karmaşıklaştırıyor. Devlet Bankası'nın politika faizi ABD oranlarının oldukça üzerinde kalmaya devam ediyor ve birincil yetki alanı iç fiyat istikrarıdır. Ancak küresel oranlar, dolar ve rupi varlıklarının cazibesini, dış finansman koşullarını ve döviz kuru baskılarını etkiliyor. Pakistan'ın sermaye hesabı tamamen açık değil, dolayısıyla ilişki mekanik değil. Yine de kalıcı olarak yüksek olan ABD getirileri, enflasyon veya rupi üzerindeki baskının yeniden ortaya çıkması durumunda iç gevşeme alanını daraltabilir.
Daha önemli soru, yabancı sermayenin kullanımını ilgilendiriyor. Yüksek oranlarda dolar borçlanan bir ülke, bu fonları sürdürülebilir bir şekilde tüketim, cari harcamalar veya yetersiz getiri üreten yatırımlar için kullanamaz. Dış borçla finanse edilen projelerin nihayetinde bu borca hizmet etmek için yeterli ekonomik değer -ve döviz kazancı veya tasarrufu- üretmesi gerekir.
Bu durum uzun süredir devam eden bir durumu açığa çıkarmaktadır