12 Eylül Cumartesi günü, Kuzey Buz Denizi'ni kaplayan buz tabakasının yüzeyi bu yılki en küçük boyutuna ulaştı: Dokuz İspanya'dan biraz daha büyük bir alan olan 4,6 milyon kilometrekare. Geçtiğimiz salı günü, yani 22 Eylül'de, New York'ta Amerika Birleşik Devletleri Başkanı Donald Trump ile Danimarka ve Grönland başbakanları Mette Frederiksen ve Jens-Frederik Nielsen, Pentagon'un bu kutup adasında iki üs açmasına ve NATO'nun İttifak dışı ülkelerin askeri operasyonları ile altyapı çalışmaları üzerinde veto hakkına sahip olmasına olanak tanıyan anlaşmayı imzaladıklarında, buz tabakası 140.000 kilometrekare -kabaca Castilla y León ile Endülüs'ün toplamına eşdeğer bir alan- genişlemişti.
Bu anlaşma, Trump'ın Grönland üzerindeki yedi yıllık toprak taleplerini -bazen işgal tehditleriyle sonuçlanan- ve sekiz aylık çok sert müzakereleri sonlandırabilir. Ağustos ayında Danimarka, ABD'nin bir müdahalesinden duyulan korku nedeniyle, 1996'dan bu yana ilk kez adaya yedek asker göndermişti. Bazı bilgilere göre ABD, bir diğer kutup ülkesi olan Kanada ile elde etmeye çalışıp başaramadığı şeyin -stratejik olarak değerlendirdiği herhangi bir madencilik imtiyazı üzerinde ilk alım hakkı ve bölgedeki üçüncü ülke yatırımları üzerinde veto yetkisi- Grönland'da da tanınmasını talep ediyordu. Buna ek olarak, adadaki üslerinin -birleşik Krallık'ın Kıbrıs'taki iki üssünün tarihi emsaline dayanılarak- ABD egemenliğinde topraklar olarak kabul edilmesi, yani adeta kutupsal 'Cebelitarıklar' olması yönünde bir talep de eklenmişti. Tüm bunlar geride kalmış gibi görünüyor.
Kutup kışının neden olduğu buz ilerlemesi ve ABD, Danimarka ve Grönland arasındaki gerginliklerin sona ermesiyle birlikte, 'Kutup Yarışı'nda bugüne kadarki en yoğun yıl kapanıyor. Bu terim, 1870 ile 1900 yılları arasında Sahra Altı Afrika'nın kontrolü için Avrupalı güçlerin -İngiltere ve Fransa liderliğinde- verdiği mücadeleyi tanımlayan 'Afrika Paylaşımı' ('African scramble') kavramından ödünç alınabilir. O otuz yılda Avrupa, Afrika'nın %10'undan daha azını kontrol etmekten, Etiyopya hariç mutlak surette tüm kıtayı egemenliği altına almaya geçmiştir. Önce kaşifler, misyonerler ve bilim insanları gitti. Ardından tüccarlar, sökücüler ve askerler geldi.
Kuzey Kutbu'nda misyoner yok. Ancak Kutup Dairesi'nin kuzeyinde toprağı bulunan sekiz ülkenin -Rusya, Kanada, Danimarka, ABD, Norveç, İzlanda, İsveç ve Finlandiya- emirleri doğrultusunda diğerleri harekete geçiyor. Bunlara, bölgede hiçbir zaman varlığı olmamış Çin de ekleniyor. Pekin, topraklarının en kuzey noktasının Kuzey Kutup Dairesi'ne 1.450 kilometre uzaklıkta olması nedeniyle bin yıllık bir buzulun buzundan daha sert bir yüzü ortaya koyan 'coğrafi yakınlık' argümanıyla bu küçük engelin etrafından dolaştı. Ve 2026 yılında tüm bu devletler hamlelerini hızlandırdılar.
Özellikle bilim insanları, Kanada'ya ait 'Louis S. St. Laurent' buzkıran gemisinin İsveç'e ait 'Oden' ile birlikte coğrafi Kuzey Kutbu'na ulaştığı 16 Ağustos'ta açıkça görüldüğü üzere, bu 'yarışta' merkezi bir rol oynamaktadır. Kanada'nın kıta sahanlığının uzandığı tezini haklı çıkarmak için jeolojik ve topografik analizler yapılması misyonlarının bir parçasıydı.