Arjantinlilerin Die Toten Hosen'a duyduğu hayranlıkta neredeyse dini bir boyut var. Bağlılık kısmı son derece açık: 34 yıldır nerede çalsalar -Obras'ta, sokakta, Tandil'de, bir evde, bu kez de Vorterix'te- biletler rekor sürede tükeniyor, üstelik bu konser gibi bir gün önceden aniden duyurulanlarda bile. Ancak işin içinde mistisizm de olduğunu söylüyoruz çünkü en ufak bir aşinalığı olmayan bir dilde şarkıları söyleyip bir araya gelmek kör bir inançtan başka nedir ki? İngilizce konuşmuyor olabilirsiniz, ancak bu dildeki sürekli görsel-işitsel materyal bombardımanı sayesinde insan ister istemez bir fikir edinebilir; buna karşılık Almanca, araba markaları bir yana bırakılırsa Arjantin nüfusunun yüzde 99'u için anlaşılmaz bir sır. Gecenin ilk büyük patlamalarından biri olan "Auswärtsspiel!"in nakaratını söylerken boğazlarını patlatanların kaçının "ole ole ole ola"nın ardından gelen "uns ist egal, wer heute siegt!"in ("bugün kimin kazandığı umurumuzda değil") ne anlama geldiğini bildiğini görmek gerekirdi ama mesele şu ki zaten fark etmez: Yüzyıllar ve yüzyıllar boyu tarihi olan bütün bir dil, sırf ruhlar öyle istediği için birkaç saat boyunca ritmik gırtlamsal sesler yumaklarına dönüşüyor. Sıfır akıl, tamamen ruh.
Bu sürpriz konser için Ruso Verea tarafından seçilen fonetik alter egoları olan "Los Tito del Once", açılış için 2 Minutos'u davet ederek çıtayı kendileri için yükseltti. Mosca'nın grubunun performansı; olağanüstü bir uyumla icra edilen hitler ("Tema de Adrián", "Canción de amor", "Como caramelo de limón") ve Arjantin punkının favorilerinden ("Arrebato", "Otra mujer") oluşan bir mermi yağmuru gibiydi ve grup belli ki mükemmel bir dönemden geçiyor. Setin sonuna doğru Campino'nun konuk olduğu "Ya no sos igual" parça çalındı ve böylece gecenin ana grubunun sahneyi devralması için köprü kurulmuş oldu.
Vedanın ilk adımı Bu noktada Die Toten Hosen'ın veda etmekte olduğunu hatırlamak gerekir. Yaşlanıp müzik yapamayacak duruma gelmeden veya kendilerinden beklenen düzeyde bir şov sergileyemez hale gelmeden önce kaydetmeyi ve canlı çalmayı bırakmak istediklerini söylüyorlar. Yaşları ancak 60 civarında ve yakın bir düşüşe işaret eden herhangi bir belirti görülmüyor ya da duyulmuyor, ancak efsanelerini lekelemek istememek yine de asil bir hareket. Hal böyle olunca, bu mini turnede (5 Ekim'de Tandil'deki Club Unión y Progreso, iki gün sonra Rosario'daki L2 Arena ve 10 Ekim'de Buenos Aires'teki Movistar Arena konserlerini de içeren) yaşanan her şey -söylemek gerekir ki zoraki bir ciddiyet eylemiyle kendini göstermeyen- özel bir duygusellikle yüklü: Formül her zamanki gibi (klasik punk rock, distorsiyon, melodi ve tavır) ve tepki de aynı.
Grubun önerisi, benimsedikleri türün önerisidir: nüans aramazlar ve kimse de onlardan bunu istemez. Bununla birlikte, “Laune des Natur” parçasındaki ska esintisi veya yolda kaybettikleri arkadaşlarına adadıkları “Nur zu Besuch” baladı gibi normdan ölçülü bir şekilde kaçmasını biliyorlar (“bugün öğleden sonra Pil'in mezarını ziyaret ettik” dedi Campino). Los Violadores'ün hayatını kaybeden liderinden bahsetmişken: Konserin yerel punka yönelik iki açık saygı duruşundan biri olan “Uno, dos, ultraviolento” yorumu da eksik kalmadı (diğeri ise bisler sırasında Attaque 77'den çalınan “Donde las águilas se atreven” idi).