“Her zaman, birileri mutluluğu geçmişte aramaya başladığında yaşamın anlamını yitirdiği izlenimine kapılmışımdır” diyen psikanalist Gabriel Rolón, LA NACION’a verdiği söyleşide bu görüşü dile getirdi. Uzmana göre, uzak zamanlara sığınma eğilimi, “burada ve şimdi”yi yaşama sorumluluğundan vazgeçmenin bir yolu olarak işlev görüyor. Aynı zamanda yazar, mümkün olan bir mutluluk varsa bunun eksiklikleri, acıları ve yaraları bünyesinde barındıran bir mutluluk olması gerektiğini açıklamak için “eksik-mutluluk” (faltacidad) neolojizmini öne sürdü. Rolón’ün ifadeleriyle, “mutluluk diye bir şey yoktur, eksik-mutluluk vardır; ki bu, tüm eksiklikleri, yoklukları, acıları ve yaraları kucaklayabilen bir mutluluktur.”
Bu kavram temelinde uzman, tam veya mutlak bir eksiksizliğe ulaşma yönündeki her çabanın başarısızlığa mahkum olduğunu savundu; çünkü bu tür bir arayış, insan yaşamının kendi doğasında bulunan sınırlılığı göz ardı etmektedir. Bu fikir doğrudan aşk ilişkileri alanına da taşınmakta olup Rolón, “yarım elma” fantezisine karşı uyarıda bulunmaktadır. Konuyla ilgili olarak, “Bunlar yolda kabuklarından parçalar kaybetmiş elmalardır. Hiç kimse bizi asla tamamlamayacak” dedi.
Öte yandan Rolón, analistin profesyonel bir şüphecilikle yaklaştığı kavramlar olan umut ve inanç rolünü ele aldı. Uzman, “Umut, kişisel olmaktan ziyade daha çok sihirli olayların gerçekleşmesini bekleyerek bir arzu oynamaktan seni biraz alıkoyar” şeklinde savundu. Ayrıca psikolog, aşkın “ölümü bir süreliğine kandırmak için harika bir icat” olarak işlev gördüğünü ve sağlıklı uygulamasının, diğer kişi üzerindeki güç kullanımından bilinçli olarak vazgeçmeye dayandığını vurguladı.
Bu noktaya değinerek şunları belirtti: “Seni sağduyuyla seven kişi, bu gücü kullanmaktan vazgeçeçen kişidir. Senin üzerindeki sahip olduğu gücü sana zarar vermek için asla kullanmaz.”
Son olarak uzman, psikanalizde “üstben” (süperego) olarak adlandırılan ailevi ve kültürel buyrukların etkisini ele aldı. Yazara göre kader, genellikle her bireyin gerçekten ne arzu ettiğini bulanıklaştıran dış seslerin etkisi altındadır. “Psikanaliz, birinin kendi kaderini yaşamasını engellemeye çalışmak sanatıdır” diye itirafta bulundu. Statik bir mutluluk aramak yerine Rolón, mutluluğun kaçamak olsa da dolaysızlık içinde gerçekleşen ebedi bir an olduğunu varsayarak, kişinin kendi arzusuyla yüzleşme cesaretine dayanan aktif bir duruş önermektedir. “Mutluluk; ne olduğunun, ne olmak istediğinin, geçmişin seni torpillediği şeylerin ve gelecekte korktuğun şeylerin bir arada var olduğu o ebediyet anıdır” diye hükmetti.