Denizin stratejik değeri yeniden şekilleniyor. Günümüzde güç, yalnızca onu kimin kontrol ettiğiyle değil, aynı zamanda niteliklerini ekonomiye ve kalkınmaya dönüştürme kapasitesiyle de belirlenmektedir. 20. yüzyılın büyük bölümünde okyanuslar rotalar, ticaret, lojistik, savunma ve toprak açısından düşünüldü. Bu yapı geçerliliğini korumaktadır, ancak bugün bunlara yeni bir anlaşmazlık daha eklenmektedir: Bu çevreleri kurumsal kapasiteye dönüştürmek; yani araştırma, üretim, teknoloji, altyapı ve yeni endüstrilere çevirmek. Çünkü sömürülen bir kaynak olmaktan çıkan bir varlık, artık sadece bir kaynak olmaktan çıkıp bir bölge ve topluluğu etrafında bir sermaye organize etmektedir. Ve bu çıkarlar ölçek ve kalıcılık kazandığında, egemenlikte de temel bir rol oynamaktadırlar.
Bu dönüşümün bir kökeni vardır ve Belçikalı ekonomist Gunter Pauli gibi teorik akımlar tarafından geliştirilen mavi ekonomi olarak adlandırılan kavramın bir parçasını oluşturur. Daha sonra bu kavram, okyanus kaynaklarının gelişimini ekonomik, çevresel ve sosyal sürdürülebilirlik yoluyla birbirine bağlamak, teşvik etmek ve organize etmek amacıyla Birleşmiş Milletler, Dünya Ticaret Örgütü, OECD ve Dünya Bankası gibi uluslararası kuruluşlar tarafından kurumsal ajandalarına dahil edilmiştir. Ölçek, bunun önemini açıklamaktadır: BM'ye göre yalnızca okyanus ekonomisi 6 trilyon ABD doları tutarında gerçek katma değere sahiptir; bu da küresel Gayri Safi Yurtiçi Hasıla'nın (GSYİH) yaklaşık %5'ini temsil etmektedir. Deniz kaynakları ve faaliyetlerinin bütünü bağımsız bir ülke olsaydı, dünyanın en büyük beşinci ekonomisi olarak konsolide olurdu. Balıkçılık, su ürünleri yetiştiriciliği, hidrokarbonlar ve açık deniz enerjisi, taşımacılık, limanlar, turizm, gemi inşa sanayii, iklim tahvilleri ve biyoteknoloji bu evreni oluşturmaktadır. Özellikle balıkçılık ve su ürünleri yetiştiriciliği, FAO'ya göre ilk satışta 472.000 milyon dolar değere ulaştı.
Malvinas bu mantığı analiz etmemize olanak tanıyor. Balıkçılık ekonomisinin omurgasını oluşturuyor (gelirlerinin nominal olarak %58,3'ü). Bu yapıya, Adaların kuzeyinde -deniz platformunda- yer alan ve ilk aşamasında 2028 yılına kadar 1.000 milyon dolar değerinde günlük yaklaşık 50.000 varil üretim öngören 11 deniz altı kuyusunun planlandığı Sea Lion petrol projesi eklenmektedir. Ve büyük ölçekli üçüncü bir faaliyet ortaya çıkıyor: Adalarda yerleşik bir balıkçılık şirketi ile Danimarkalı sermayenin ortaklığı yoluyla, yıllık 600 milyon dolar değerinde, yılda 50.000 tona kadar Atlantik somonu üretmek için Unity Marine projesi. Balıkçılık, hidrokarbonlar ve su ürünleri yetiştiriciliği farklı işlerdir, ancak jeopolitik olarak ortak bir koşulu paylaşırlar: Kaynakları ve deniz alanlarını yatırım, altyapı, bilgi, rant ve bir bölge etrafında organize edilmiş ekonomik ilişkilere dönüştürerek nesiller boyunca yerel kurulu kapasitenin artmasını ve arazide uzun vadeli projeksiyonu geliştirirler.
Balıkçılık ilk emsal teşkil etmiş ve Arjantin'den diplomasiyi aşan bir yanıt gelmesini sağlamıştır. Malvinas'taki balıkçılık kaynaklarının sömürülmesi karşısında Devlet, yalnızca İngiliz idaresi altında verilen lisansları tanımamakla kalmayıp, aynı zamanda ulusal yetki olmaksızın hareket eden operatörlerle belirli ekonomik ilişkiler için ulusal balıkçılık sistemi içinde sonuçlar da oluşturan bir hukuk çerçevesi inşa etmiştir. Temeldeki ilke önemlidir: Bir doğal kaynağın yönetimi şundan ayrı tutulamaz...