İçişleri Bakanlığı tarafından Perşembe günü açıklanan geçici sonuçlara göre, Fas'ta önceden tahmin edilebilir ve kontrollü bir senaryoda, Kral Muhammed VI'nın eski bakanı ve başdanışmanı Fuad Ali el-Himma tarafından yirmi yıl önce kurulan merkez sağdaki Otantisite ve Modernite Partisi (PAM), Çarşamba günü yapılan yasama seçimlerinde yarışan 395 sandalyeden 97'sini kazanarak en çok oy alan parti oldu. 2021 seçimlerine kıyasla 11 milletvekili daha fazla çıkaran ve Anayasa gereği hükümeti kurma görevinin verileceği monarşiye en yakın siyasi gücün bu zaferi, kayıtlı seçmenlerin yaklaşık %62'sine ulaşan çekimserlik oranı nedeniyle gölgelendi; potansiyel seçmenlerin onda dördü seçmen kütüğüne gönüllü olarak kayıt yaptırmamıştı.
Faslılar, siyasi sınıfa karşı duyulan hoşnutsuzluk ve yüksek yaşam maliyetlerine yönelik eleştiriler ortamında, sadece aynı iktidar bloğu içinde içsel bir bayrak değişiminden ibaret olan bu seçimlerde çoğunlukla sandığa sırt çevirdi. Ancak seçimler her şeyden öte, bir yıl önce Z Kuşağı protestolarıyla sokaklara dökülen ve iki ay önce daha iyi bir gelecek arayışıyla on binlercesi Ceuta sınırına akın eden gençlerin kitlesel hoşnutsuzluk ifadesini yansıtıyor. 24 yaşın altındakilerin yalnızca %4'ü oy kullanmak için kayıt yaptırmıştı. Avrupa Konseyi Parlamenter Meclisi tarafından gönderilen seçim gözlemci misyonu tarafından Rabat'ta Perşembe günü yayımlanan bildiride, “[Oy kullanma çağındaki] Faslıların dörtte birinden azı [seçimlere] katıldı. Buna yüksek sayıdaki geçersiz ve boş oylar da eklenirse, Fas'ın başlıca demokratik meydan okuması gözler önüne serilmektedir: mesele sadece seçimlerin nasıl organize edildiği değil, politik kurumların güven uyandırıp ulaştırmadığı ve anlamlı bir temsil garanti edip etmediğidir,” vurgusu yapıldı.
Son 20 yılın en düşük seçime katılım oranıyla (2021'e göre 11 puan daha düşük) birlikte, görevdeki Başbakan Aziz Ahnuş'un muhafazakar Ulusal Bağımsızlar Birliği (RNI) partisi, temsil gücünün üçte birini kaybederek ve 36 sandalye düşüşle 66 sandalyede kalarak ikinci sıraya geriledi. Görevdeki hükümet koalisyonunun üçüncü ortağı olan tarihçi İstiklal Partisi (Bağımsızlık, milliyetçi muhafazakar), Temsilciler Meclisi'nde veya Parlamento'nun seçilen tek kanadı olan alt mecliste 65 milletvekiliyle (ancak 16 sandalyelik bir gerilemeyle) onun hemen peşinden geldi.
Mevcut üç hükümet ortağı, 228 sandalyeyle meclisteki mutlak çoğunluk eşiğini (198) rahatlıkla aşıyor, ancak çekimserliğe eklenen görünür bir ceza oyuyla birlikte toplamda 41 sandalyelik bir kayıp yaşayarak parlamentodaki hegemonyalarını sarstılar. Çoğunluktaki bu geri çekilmeden yararlanan dördüncü sıradaki parti ise Arap Baharı'nın teşvik ettiği anayasal reformların ardından 2011 ile 2021 yılları arasında yürütmenin başında yer alan ılımlı İslamcı Adalet ve Kalkınma Partisi (PJD) oldu. Parti, beş yıl önceki seçimlerde 125 milletvekilinden sadece 13'e çakılmasının ardından parlamento sahnesine anlamlı bir dönüş yaparak 54 sandalye elde etti.
İslamcılar artık yeni Meclis'te bulunan diğer gruplar, yani marjinal ve ağırlığı olmayan azınlık gruplar bulutu karşısında tek gerçek muhalefet gücü olarak kendilerini gösteriyorlar.