Savaşın başlangıcında, İran'ın Hürmüz'ü uzun süreli olarak kapatamayacağı, petrol akışının kısmi aksamalarla devam edip kademeli olarak eski haline döneceği düşünülüyordu. Onlarca yıllık stratejik analizler, simülasyonlar ve tanker ile sıvılaştırılmış doğalgaz (LNG) gemilerinin boğazdan geçmeye devam ettiği önceki iki Körfez Savaşı'na dayanan bu beklentilerin hatalı olduğu ortaya çıktı. Neredeyse yedi ay geçmesine rağmen Hürmüz, saldırı olmadığı zamanlarda yaklaşık %60 oranındaki azaltılmış akışlar ile ABD ve İran'ın karşılıklı hamleleri sırasında yaşanan neredeyse tam kapanma arasında salınıp duruyor. "Ne barış ne savaş" istikrarsız dengesi baskın çıktığı sürece, petrol fiyatları yüksek risk primlerini bünyesine kattı ancak varil başına 100 doların altında kaldı.
Boğazın kapanması, petrol akışlarında coğrafi ve lojistik bir yeniden yapılanmayı zorunlu kıldı. Alıcılar, Basra Körfezi'nde bloke olan petrolün yerini başka kaynaklardan doldurmak zorunda kalırken; İran ABD ablukası nedeniyle ihracatını kaybetti, Suudi Arabistan ve Birleşik Arap Emirlikleri ise ihracatlarını sırasıyla Kızıldeniz ve Umman Körfezi'ne yönlendiren boru hatlarına kısmen yönlendirdi. Lojistik açıdan petrol, konumlarının tespit edilmemesi için sinyalizasyon sistemlerini kapatan ve gemiden gemiye transferler yapan gemiler aracılığıyla, İran'ın hayalet filosunun operasyonlarını taklit ederek şeffaf olmayan ve parçalı bir şekilde Hürmüz'den geçti; bu durum maliyetleri ve riskleri artırarak büyük indirimler sunulmasını zorunlu kıldı. Akışların azaldığı, parçalandığı ve yön değiştirdiği bu çıkmaz, piyasalar üzerindeki etkiyi kontrol altında tutmaya imkan tanıdı; ancak ağustos ayında stokların erimesi ham petrol fiyatlarını mayıs ayındaki zirve seviyelerine geri getirdi. Eylül ayında ise çatışma hızla tırmandı; İran petrol tankerlerine saldırırken ABD da İran'ın hayalet filosuna misillemede bulundu ve bu filo da ABD gemileri ile üslerine saldırılar düzenledi. Artan istikrarsızlık ve müzakere edilmiş bir çözüme ulaşmak için net bir yolun bulunmaması karşısında petrol ve gaz fiyatları fırladı. Umman'ın, Hürmüz'ün yönetimi konusunda İran ile olan ortak teklifine ilişkin bölgesel bir konferans çağrısı yapmasıyla fiyatlar yumuşadı, ancak bu konferansın ertelenmesi ve İran'ın, ABD transit geçiş ücreti almayı veya tek taraflı olarak seyir koridorları belirlemeyi kabul edene kadar geçişe izin vermeyeceğini yinelemesiyle fiyatlar yeniden gerildi.
Yedi aylık kesintinin ardından, enerji piyasalarının yeniden uyum sağlama ve zaman kazanma kapasitesi sınırına dayanmıştır. Uluslararası Enerji Ajansı'na göre, Körfez'deki kaybedilen üretim halihazırda günde 10 milyon varil petrolü bulmaktadır ve artan güvenlik riskleri göz önüne alındığında toparlanma 2027 yılına kadar gerçekleşmeyecektir. Bu durum hızlı bir çözüm senaryosunda geçerlidir; aksi takdirde kriz önümüzdeki yılın ortalarına kadar uzayacaktır.
çatışmanın kısa süreceği ve coğrafi olarak ABD ve İsrail'in İran'a yönelik saldırılarıyla sınırlı kalacağı, büyük bölgesel enerji taşmalarının yaşanmayacağı öngörülüyordu. Aksine İran, komşuları için hayati önem taşıyan enerji altyapısına direnebilme ve saldırabilme konusunda beklenenden daha büyük bir kapasite sergiledi. Irak ve Yemen'deki müttefiklerinin de çatışmaya dahil olmasıyla bu taşma daha da belirginleşti. Husiler, 2019 yılında Suudi Doğu-Batı boru hattına dronlarla saldırarak hattın önleyici olarak kapatılmasına neden olmuştu. Nisan ayında bir