Santo Antônio'ya yapılan ziyaret, göç, inanç, sanat ve şehrin kendi tarihine dair hikayeleri gün ışığına çıkardı.
Mezarlar arasında saklı bir şehir. Mato Grosso do Sul Federal Üniversitesi (UFMS) Görsel-İşitsel Bölümü öğrencisi 24 yaşındaki João Vitor Mendes Moraes, ne bekleyeceğini tam olarak bilmeden Santo Antônio Mezarlığı'na geldi.
Yapay zeka aracımız haberi sizin için özetliyor!
Geçen ayın sonlarında Müzeler Haftası programı kapsamında düzenlenen cenaze tırı gezisine katılma fikri, onunla aynı çevreyi paylaşanlara bile tuhaf gelmişti. João o günleri, "Günlük hayattaki insanlara, sadece üniversitedekilere, kız arkadaşıma falan bahsettiğimde herkes şaşırdı: Nasıl yani, cenaze turu mu? Çok tuhaf, acayip bir şey dediler" sözleriyle hatırlıyor.
Ancak bu tuhaflık hissi uzun sürmedi. "Şaşırtıcı bir şekilde çok eğlenceliydi, oldukça konforluydu ve en önemlisi de öğretmendi." João, tura tam olarak turizmle ilgili olmayan bir sebepten katılmıştı. Üniversitedeki disiplinlerarası bir ders için kısa film çeken öğrenci, Edgar Allan Poe'nun "Diri Diri Gömülme" (O Enterro Prematuro) öyküsünü uyarlamayı amaçlıyor.
Campo Grande'de set olabilecek mezarlıklar ararken, arkadaşlarına hikaye çekmek için ilginç bir yeri nerede bulabileceğini sorduğu bir Instagram hikayesi (story) paylaşmıştı. Günler sonra bir arkadaşı bu paylaşımı hatırlayarak ona Santo Antônio'daki turun duyurusunu gönderdi.
João, "Tekrar nereye dalacağımı bilmeden kaydoldum" diyor ve ekliyor: "Benim için o an keşfedilmesi gereken bir konseptti." Karşılaştığı şey ise mezar taşlarından ve gömülü insanların hikayelerinden çok daha fazlasıydı.
112 yıllık geçmişe sahip Santo Antônio Mezarlığı, João için adeta şehrin kendi haritası işlevi gördü. Mezarlar, heykeller ve anlatılar arasında Japon varlığının, özellikle de Okinawa kültürünün Campo Grande'nin oluşumundaki gücünü fark etti.
João gözlemlerini şu sözlerle aktarıyor: "Tarihimiz hakkında en çok dikkatimi çeken şeylerden biri, şehirde gerçekten de bu büyük Okinawa kökünün, büyük Japon kökünün nasıl var olduğu; ki bu zaman zaman unutulup giden bir şey." Ona göre, eski mezar anıtlarının karşısında olmak bu varlığı çok daha somut hale getirdi. Ziyaret ayrıca, mekan hakkında kendi taşıdığı bazı ön yargıları da yıktı.
Doğal olarak ciddi bir tona sahip olan turun rehberleri, deneyimi hafif bir dille yürütmeyi başardılar. João, grubun bir mezarlıkta ölümden bahsedildiğinde ortaya çıkan istemsiz mizaha bile ortak olduğunu hatırlıyor. "Bazen bir şeyler ciddi bir tonla söyleniyordu ama cümle komik bir şekilde kuruluyordu, çünkü mezarlıktaydık" diye şakalaşıyor.
"Yani bildiğiniz o ölüm esprileri mevzusu işte." Rehberlik o kadar sürükleyiciydi ki tur planlanan süreden yaklaşık bir saat daha uzun sürdü. Gece çöktüğünde ise deneyim bambaşka bir atmosfere büründü. Tur, João'ya göre mekanı tamamlayan dolunay altında sona erdi. "Harika bir dolunayla kapattık" diye hatırlıyor. Heykeller, süslemeler ve mezar anıtlarının detayları da daha fazla dikkat çekmeye başlamıştı.
"Ölümün kendine has bir güzelliği ve çok büyük bir güzelliği olduğunu hatırlamanın bir yolu" diyor. Onun için bu mekanla temas, ölümün sadece acı, korku veya üzüntüyle ilişki olmak zorunda olmadığını fark etmesini sağladı.
"Ölüm sürecinde, ölüm bağlamında hala bir güzellik var." Üniversite öğrencisini şaşırtan bir diğer unsur ise mekandaki dini çeşitlilikti. Ona göre,