ABD Başkanı Donald Trump, Hamas'ı dünyanın düşmanı olarak görüyor; onları "teröristler" ve "katiller" olarak nitelendiriyor, şiddet eylemlerini, sivillere yönelik saldırılarını ve rehin alma olaylarını açıkça kınıyor. Peki o zaman Hamas'a ev sahipliği yapan kişiyi neden bir dost olarak adlandırıyor, ona saygı duyduğu güçlü bir lider ve "şahane bir adam" olarak övüyor?
Trump, Türk Cumhurbaşkanı Erdoğan'ın gerçek tehlikesini gizliden gizliye biliyor ve bu kontrolsüz liderin arzu ettiği takdirde Orta Doğu'yu kaosa sürükleyebileceğinin farkında olabilecekken, Erdoğan'a duyduğu bu yüksek saygı "dostunu yakın tut, düşmanını daha yakın tut" ifadesini bambaşka bir boyuta taşıyor.
Çünkü o adamı seviyormuş gibi davranmak bir şeydir; fakat çoğu insanın Erdoğan'ın kendi ülkesinde seçimleri kendi lehine hileli bir şekilde manipüle ederek iktidarı zorla ele geçirmekle suçlanan otoriter bir despot olduğunu açıkça gördüğü bir ortamda, onu neden bu kadar hayranlık uyandırıcı niteliklerle süslesin?
Başbakan Benjamin Netanyahu'nun BM Genel Kurulu'ndaki konuşmasında sarf ettiği, "Türkiye, Hamas terör elebaşılarına ev sahipliği yaparken İsrail aleyhine bilgi finanse eden ve antisemitizm yayan birkaç ülkeden biridir" iddiası doğruysa, o zaman Trump'ın bu kişiyi kamuoyunda tanımlarken ki algısı neden bu kadar güvenilir, yardımsever ve hatta onurlu gösteren tamamen farklı bir karakteri yansıtsın?
Acaba Trump'ın Türk liderle iyi bir uyum kurma arzusunun, o adamı gerçekten olduğu gibi görme yeteneğini körcülüştürmüş olması mümkün mü? Trump'ın barış elçisi olarak görülme arzusu, gazetecileri ve siyasi muhalifleri hapse atan, İslamcı radikallere güvenli bir sığınak sağlayan ve Türk kadınlarının namus cinayetlerine kurban gitmesine göz yuman bir hükümdarı da kapsayacak kadar genişliyor mu?
Mali yolsuzluk suçlamalarıyla ilgili olarak, "Erdoğan'ın en yakın ortaklarının inşaat, enerji, iletişim, finansal hizmetler ve medya sektörlerinin büyük bir kısmını kontrol ettiği" söylenmektedir. Bu kleptokrasi sistemi, en iyi iş fırsatlarının Erdoğan partisinin en sadık üyelerine veya aile bağları olanlara gitmesini ve her türlü yasadışı faaliyetin veya vergi kaçakçılığının bildirilmemesini ve cezalandırılmamasını garanti eder.
Rüşvet suçlamaları doruktayken, şeffaflık ve hesap verebilirlik ortalıkta görünmemektedir. Peki, hukukun üstünlüğünü takip etmekle ve vatandaşlarının hayatına daha az müdahaleci bir hükümet katılımı sağlamakla övünen demokratik olarak yönetilen bir süper güçle buradaki ortak payda nerededir?
Belki de Trump, Orta Doğu'da barış aracılığı yapma çabalarının ne kadar harika olduğunu duymanın Amerikan başkanı için ne kadar önemli olduğunu çok iyi bilen Türk liderden aldığı iltifatlardan büyülenmiştir.
Ya da bu durum onun NATO bağlarıyla mı ilgili? Türkiye, nüfuzu NATO güçlerinin belirli projeleri üstlenmesini içeren kilit güvenlik girişimlerine yol açmış önemli bir diplomatik arabulucu olarak kendini konumlandırma konusunda ustalaşmıştır. Türkiye'nin tüm NATO'daki en büyük ikinci askeri gücü elinde tuttuğu düşünüldüğünde bu hiç de şaşırtıcı değildir.
Ve Erdoğan dünya olaylarına müdahil olmak için elinden gelenin en iyisini yapıyor olsa da, İsrail'in ve Batı medeniyetinin en büyük düşmanlarıyla sıkı bir uyum içinde olduğu gerçeğini göz ardı etmek zordur.
Bunlar arasında Rusya, Katar, Venezuela ve İran yer almaktadır. Bu liderlerin her biri, İslam dini, jeopolitik ortak hedefler ve güçlü bir İsrail hoşnutsuzluğu gibi pek çok ortak çıkarları göz önüne alındığında Erdoğan'la yakınlaşmakta zorlanmamıştır.
Amerika'nın tamamen farklı bir değer sistemi göz önüne alındığında, Trump'ın...