1970'ler ve 1980'ler boyunca, dramatik bir siyasi dönüşüm Orta Doğu'nun ve daha geniş Müslüman dünyanın jeopolitik topoğrafyasını kalıcı olarak değiştirdi. Seküler milliyetçilik gerilerken, İslamcılık ivme kazandı. Bu, Mısır, Suriye ve Ürdün'ün 1967 Arap-İsrail Savaşı'ndaki yenilgisiyle hızı artan bir çöküştü.
O dönemde Batılı güçler, sosyalizme ve seküler milliyetçiliğe karşı sağcı bir ideoloji olan İslamcılığı; Mısır, Suriye, Irak ve daha sonra Libya'daki Sovyet destekli milliyetçi rejime karşı faydalı bir denge unsuru olarak görüyordu. Bu stratejinin en önemli sonuçlarından biri İsrail işgali altındaki Batı Şeria ve Gazze'de sahneye çıktı. İsrail karşıtı Filistin direnişi büyük ölçüde, öncelikli olarak Filistin'in İsrail işgali altındaki topraklarında ve komşu milliyetçi Arap devletlerinde faaliyet gösteren seküler ve sol eğilimli grupların kontrolündeydi.
Fransız akademisyen Jean-Pierre Filiu, Filistin direniş gruplarını etkisiz hale getirmek amacıyla İsrail'in, yerel İslamcı hareketlerin, özellikle de Müslüman Kardeşler'in Filistin kolunun büyümesini sessizce teşvik ettiğini yazdı. Bu, Filistin milliyetçiliğinin ana yüzü olan Yaser Arafat'ın sol eğilimli ve seküler Filistin Kurtuluş Örgütü'nü (FKÖ) parçalamak ve altını oymak için tasarlanmış kasıtlı bir stratejiydi.
İsrailli stratejistler için FKÖ'nün sömürge karşıtı söylemi ciddi bir siyasi tehdit oluşturuyordu. FKÖ'nün nüfuzunu frenlemek amacıyla İsrail askeri istihbaratı, Şeyh Ahmed Yasin şeklinde bir denge unsuru geliştirmeye başladı. Karizmatik bir Filistinli din adamı olan Yasin, Gazze'de Müslüman Kardeşler şemsiyesi altında sosyal ve dini bir ağ kurmaya başlamış ve bu durum 1973 yılında el-Mücema el-İslami'nin kurulmasıyla sonuçlanmıştı.
FKÖ, Yasin'in takipçilerini sosyal refah ve ahlaki arınma ile meşgul olan "sessizci fundemantalistler" (quietist fundamentalists) olarak görüyordu. FKÖ, İsrail makamlarının el-Mücema'nın engelsiz bir şekilde faaliyet göstermesine izin vermesi durumunda bile endişe sergilemedi. 1979'da İsrail askeri yönetimi el-Mücema hayır kurumunu resmi olarak tanıyarak Gazze genelinde camiler, okullar ve tıp klinikleri kurmasına izin verdi.
İsrail'in, Filistin'i işgaline karşı seküler Filistin direnişini zayıflatmak için bir 'denge unsuru'nu destekleyerek onlarca yıl boyunca gösterdiği aralıksız çabalar nihayetinde ters tepki verdi. Mevcut Hamas, bu geri tepmenin bir ürünüdür.
Filiu'ya göre, FKÖ sempisazanları aralıksız baskılarla karşı karşıyayken, Yasin'in geniş bir sosyal ağ kurmasına izin verildi. Başta Suudi Arabistan olmak üzere Körfez fonları, minimum İsrail müdahalesiyle el-Mücema'nın kasalarına aktı. 1978'de İsrail makamları bile Gazze'de, nihayetinde İslamcıların devşirilmesi için bir kaleye dönüşen bir İslam üniversitesinin kurulmasına izin verdi.
Yıllar sonra, 1970'lerin sonu ve 1980'lerin başındaki Gazze'nin İsrailli askeri valisi Tuğgeneral Yitzhak Segev, FKÖ'yü dengelemek amacıyla Yasin'in projesini finanse etmeye yardım etmesi için kendisine bir devlet bütçesi sağlandığını itiraf etti. Siyaset bilimci Ahron Bregman, *Israel’s Wars* adlı kitabında, savunma bakanı Yitzhak Rabin'in 1980'ler boyunca, düşmanlıkları İsrailli askerler yerine FKÖ'ye yönelik kaldığı sürece Yasin'i ve örgütünün faaliyetlerini hoş görme politikasını sürdürdüğünü yazdı.
1970'lerin sonu ve 1980'lerin başı, Gazze ve Batı Şeria genelinde FKÖ ile Yasin'in takipçileri arasında şiddetli çatışmaların patlak vermesine sahne oldu. El-Mücema üye ve destekçileri FKÖ ofislerini ateşe verdi, sinemalara saldırdı ve seküler aydınları hedef aldı.
Ancak Yasin'in hareketinin huysuz olmayan bir sosyal [yapı olarak kalacağı varsayımı... - Metin orijinalinde eksik kalmıştır]