Asya Oyunları'nda Bangladeş'in katılımı oldukça geniş bir kafileyle gerçekleşti. 22 branşta 187 sporcu mücadele etti. Onlara antrenörler ve yetkililer de eşlik etti. Ancak Japonya'nın Aichi-Nagoya kentinde düzenlenen organizasyonun sonunda Bangladeş'in hanesine sadece bir bronz madalya eklendi.
Kriket, kabadi, atıcılık ve okçuluk branşlarından en yüksek madalya beklentisi vardı. Ancak nihayetinde bu branşların hiçbirinden madalya gelmedi. Yaklaşık 20 crore (200 milyon) taka maliyetle gerçekleştirilen bu seyahatte Bangladeş'in tek madalyasını wushudan Zinnat Akter kazandı.
Kadınlar wushu 52 kilo kategorisinde yarı finale yükselen Zinnat, madalyasını garantiledi. İlk turda maç yapmadan (bay) ve çeyrek finalde hükmen galibiyetle (walkover) yarı finale çıktı. Yine de onun bu bronz madalyasının önemi azımsanamaz. 1986 Seul Oyunları'ndan bu yana Asya Oyunları'nda bireysel branşta gelen ilk madalya budur.
Ancak Bangladeş'in genel tablosu oldukça hayal kırıklığı yaratıyor. 2026 Asya Oyunları'nda Hindistan 85 madalya kazandı. Pakistan'ın torbasında 10 madalya var. Sri Lanka ve Nepal de birden fazla madalya elde etti. Buna karşın Bangladeş'in kazancı sadece bir bronz madalya oldu.
Kriket, Bangladeş'in en büyük beklenti içinde olduğu branştı. Önceki Hangzhou Asya Oyunları'nda hem erkek hem de kadın takımları bronz madalya getirmişti. Bu kez her iki takım da madalyasız eli boş döndü.
Kabadide de başlangıç umut vericiydi. Erkek takımı Güney Kore ve Çin Taipeisi'ni yenerek yarı final yolunda ilerlemişti. Çin Taipeisi'ni mağlup etmelerinin ardından takımın kutlamaları da oldukça dikkat çekiciydi. Ancak son olarak ev sahibi Japonya'ya yenilen Bangladeş, madalya mücadelesinin dışına itildi.
Takımın antrenörü Abdul Jalil, savunmanın beklenen düzeyde olmadığını belirtti. Daha fazla süreye sahip olunması durumunda bu alanda gelişme kaydedilebileceğini ifade etti. Çin Taipeisi karşısındaki galibiyetten sonra yapılan aşırı kutlamalara dair de üzüntüsünü dile getirdi. Ona göre, geçmişte o rakibe karşı alınan yenilgiler muhtemelen böyle bir coşkuya yol açmıştı.
Okçulukta da madalya beklentisi vardı. Uluslararası alandaki son başarıları nedeniyle bu branş, Bangladeş'in en potansiyelli alanlarından biri olarak görülüyordu. Birkaç ay önce Asya Kupası'nda compound erkek takımı altın madalya kazanmıştı. Ancak Aichi-Nagoya'da gerek bireysel gerekse takım etkinliklerinde Bangladeşli okçular madalyaya yaklaşamadı dahi.
Okçuluk Antrenörü Martin Friedrich de Bangladeş'in kısıtlı imkanlarına dikkat çekti. Ona göre, ülkede sadece 400 civarında okçuyla çalışılıyor. Buna karşın Hindistan'da 10 binden fazla okçu bulunuyor. Diğer ülkelerde de katılımcı sayısı Bangladeş'e kıyasla çok daha yüksek. Bu nedenle bir sonraki Asya Oyunları'nın hazırlıklarına şimdiden başlanmasını tavsiye etti.
Hokeyde de beklentiler karşılanmadı. Erkek takımı, sıralama maçında Tayland'ı 3-0 yenerek organizasyonu yedinci sırada tamamladı. Oysa önlerinde beşinci veya altıncı olma şansı vardı. Asya Oyunları'na ilk kez katılan kadın hokeyi takımı ise turnuvayı dokuzuncu sırada bitirdi.
Atıcılıkta da iyi bir sonuç alma umudu vardı. Ancak hiçbir sporcu finallere yaklaşamadı bile. Genel olarak madalya beklentisi olan neredeyse tüm branşlarda Bangladeş hayal kırıklığı yaşamak zorunda kaldı.
Hangzhou Asya Oyunları'nda Bangladeş'in torbasında iki bronz madalya vardı. Bu kez bu sayı bire düştü. Ancak bir organizasyonun başarısı sadece madalya sayısıyla yargılanamaz. Hazırlık, planlama ve yönetim konuları da soru işaretleri yaratıyor.
Hangi sporda hazırlık eksikliği olduğu, uluslararası rekabetin nerede eksik kaldığı, hangi branşta uzun vadeli yatırıma ihtiyaç duyulduğu gibi konuların düzenli olarak analiz edilmesi ve planlanması gerekiyor. Çünkü Asya Oyunları gibi büyük bir sahnada artık sadece katılmak yeterli değil.
Komşu ülkeler de hızla ilerliyor. Yetenek avcılığı, oyuncu yetiştirme, uluslararası deneyim ve uzun vadeli antrenmanlara ağırlık veriyorlar. Bangladeş ise hâlâ büyük ölçüde belirli birkaç branşa ve münferit başarılara bağımlı kalmış durumda.
Aichi-Nagoya, bu nedenle Bangladeş için sadece madalyasız geçen bir hikâye değil. Aksine, büyük organizasyonlarda rekabet edebilecek güçlü bir spor altyapısı inşa etme konusunda eksikliklerin nerede olduğunu yeniden düşünmek için de bir zamanlama sunuyor.