Geçtiğimiz hafta sonu, beklenebilir olsa da dikkat çekici bir olay yaşandı: *Avengers: Endgame*'in yeniden vizyona girmesi, küresel gişede ilk sırada yer alarak toplam hasılatına on milyonlarca dolar daha ekledi. Filmde, izleyicileri doğrudan *Avengers-Doomsday* etkinlik filmine 'bağlayacak' birkaç yeni sahnede eklenmişti ki, bu da asıl havuçtu (cezbedici unsurdu). Ancak geçen çarşamba günü bu yazarın yeniden izlemek için gittiği CABA'daki bir sinemada tuhaf bir şey yaşandı. İşin ilginç yanı, insanlar film platformlarında binlerce kez izlenmiş ve üzerinden yedi yıl geçmiş olmasına rağmen, orijinal vizyona girdiği sahnelerde yine alkışlıyor ve tezahürat yapıyordu. Her zaman iş yapan ve sürekli yeniden ziyaret edilen filmlerin olduğu bir gerçektir (*Baba* filmine bakıp da hipnotize olmamaya bağışık olan biri varsa ilk cannoli'yi o atsın), ancak dijital dünyanın bizi eve kapanmaya zorladığı düşünüldüğünde, binlerce kez izlenmiş bir yapımı bile içerecek kadar sinema salonu deneyiminin bu kadar güçlü bir şekilde geri dönmesi son derece ilginçtir.
İşin tuhafı, *Avengers: Endgame* ile sadece daha görünür hale gelen ancak oldukça sık rastlanan bu davranışın kökleri dijital evrende, daha doğrusu sosyal medyada yatıyor gibi görünmektedir. Aslında, filmlerin yeniden vizyona girmesi günümüzde bulunabilecek en ilginç "alternatif içerik" kaynaklarından biridir, her ne kadar bu durum bizim sıkıntılı kıyılarımızdan ziyade diğer ülkelerde çok daha yaygın olsa da. Ancak bunun ötesinde, “diğer” filmlerin izlenmesi de sosyal medyayla bağlantılıdır. *Avengers: Endgame*'i bir an için kenara bırakalım, çünkü o aynı zamanda seri etkinlik mantığını da barındırıyor, ancak Letterboxd gibi araçların varlığının insanları “vizyondakilerden” uzaklaşıp diğer filmlere ve diğer zamanlara yönelme ihtiyacını etkilediği açıktır. Letterboxd aslında film hakkındaki görüşlerin paylaşıldığı, listelerin yapıldığı, tavsiye edilen ve edilmeyen şeylerin paylaşıldığı tamamen özgür bir sosyal ağdır (şey, şimdilik; bilirsiniz her zaman ifade özgürlüğünü düzenlemek isteyen kızgın birileri vardır). Orada, diğer ağlarda yaşananlardan farklı olarak, diğer şeylerden bahsetmeyi dışlamasa da doğrudan görsel-işitsel dünyaya özgü bir sohbet üretilmektedir. Her halükarda anahtar kelime “sohbet”tir; yani bir film veya dizinin ilgi odağı haline gelmesi ve bunun nihayetinde uzmanlaşmış izleyici kitlesini aşan bir yayılımın kökeni olması demektir.
Ancak bu durum diğer iki meseleyle kesişmektedir. Birincisi, “deneyimli olma” ihtiyacı. Şov dünyası, doğduğu günden bu yana en çok satan şeyin bir gösterinin kalitesi değil, katılımın sağladığı benzersiz deneyimle ilişkili olduğunu bilir. Ekranlar karşısında geçirilen fazla sürenin ardından, yüz yüze etkinliklerin (özellikle canlı konserler ama aynı zamanda büyük kitleli tiyatro ve sinema) toparlanma rakamları bir canlanma olduğunu göstermektedir.
İkincisi: pandeminin ve Hollywood'daki oyuncu ve senarist grevleri nedeniyle 2023'teki sinema salonu toparlanmasının kesintiye uğramasının ardından, nihayet dip noktadan çıkılıyor. Bu dalganın etkisinin dağılması iki yıl sürdü, çünkü ortalama bir filmin yeşil ışık yakılmasından sinema salonuna ulaşmasına kadar geçen süre tam olarak budur. Kalite arttığında (ve bu Letterboxd'daki incelemeleri çıkış yılına göre filtrelediğinizde fark edilir) ve halk dışarı çıkma korkusunu üzerinden attığında (pandeminin travması uzun süre etkili oldu), sinema “deneyim istiyoruz” akımından nasibini aldı.