Problemler çözülebilir, bilmeceler çözülebilir, ancak gizemlerle birlikte yaşamak zorundayız. Hayat nedir? Çözülecek bir sorun mu, çözülecek bir bilmece mi, yoksa bizi saran bir gizem mi? İngiltere'deki Sheffield Üniversitesi'nden filozof Håkon Evjemo, Substack platformunda düzenli olarak yayımladığı denemelerinden birinde belirttiğine göre, uzun süre hayatın çözülecek bir dizi sorundan ibaret olduğuna inanıyordu. Ve bu sıkıntıları çözmek için popüler bilim kitaplarına dalmaya başladı. Kitapçıları su basan ve insanın yaşamını sürdürmesinin getirdiği her bir alternatif için çözüm veya önlem vaat eden terapiler, fiziksel pratikler ve sonsuz bir teklif bataryasıyla uyum içinde olan bir türün temsilcisi olarak Matthew Walker'ın Neden Uyuruz?, James Clear'ın Atomik Alışkanlıklar, Kate Scarlata ve Megan Riehl'in Bağırsaklarına İyi Bak veya Norman Doidge'in Kendini Değiştiren Beyin gibi başlıkları alıntılıyor.
Evjemo, hayatın gerçek ya da olası bir sorunu için kendisine yeni bir çözümün sunulmadığı bir günün bile olmadığını, ta ki dönemin modalarından birine düştüğünü fark edene kadar, itiraf ediyor: Hayatın gerçek ya da olası bir sorunu için kendisine yeni bir çözümün sunulmadığı bir günün bile olmadığını, ta ki Evjemo itiraf edene kadar, dönemin modalarından birine düştüğünü fark etti. Maxxing, "kendi hayatının kontrolünü ele almak için acımasızca sayısallaştırma ve optimizasyonu ifade eden, hayatı çözülebilir bir dizi sorun indirgeyen bir internet argosu". Onu oradan, geçen yüzyılın ortalarında modernliğin tehlikeleri konusunda uyarıda bulunan Hristiyan varoluşçu Fransız filozof Gabriel Marcel'in (1889-1973) fikirleri kurtardı. Marcel (Simone Weil ve Albert Camus gibi vazgeçilmez düşünürlerin büyük bir arkadaşı ve danışmanı), bütün dünyanın bir makine gibi kırık olduğunu ve bu dünyanın içinde kendimizi onarılabilecek, izole edilebilecek veya geliştirilebilecek bir parça yığını olarak gördüğümüzü belirtiyordu.
Aşkınlık için yaşamak ya da işlev görmek için yaşamak. Marcel'in daha o zamandan işaret ettiği faydacı bir dünyada bugün her zamankinden daha fazla sorun budur: "Eskiden ıstırap karşısında bakım, ilgi ve dayanışma yerleri olarak anlaşılan hastaneler, birer tamir atölyesine dönüşüyor." İnsanı düşüncelerinin merkezine koyan kişiselce felsefi akımın Emmanuel Mounier gibi figürlerle birlikte kurucusu olan Marcel, aynı zamanda bir oyun yazarı ve müzisyen olarak da düşünce ve eserini varlığın gizemi meselesi etrafında geliştirdi. İnsan yaşamında "gizem" ile "sorun" arasındaki farkı ortaya koyduğu Varlık ve Sahip Olma adlı eserinde bunu öne sürdüğü 1935 yılından itibaren üne kavuştu. Aşkınlık için yaşamak ya da işlev görmek için yaşamak. Marcel'in daha o zamandan işaret ettiği faydacı bir dünyada bugün her zamankinden daha fazla sorun budur: "Eskiden ıstırap karşısında bakım, ilgi ve dayanışma yerleri olarak anlaşılan hastaneler, birer tamir atölyesine dönüşüyor." Performans göstermek, üretmek, maksimize etmek bu dönemin merkezi fiilleridir; bu dönemde sahip olmaya odaklanarak başkalarını amaçlarımız için birer araç olarak görebiliriz, diyordu Marcel.
Oysa varlığa yöneldiğimizde ilişki, topluluk, tüm boyutu ve onuruyla bir öteki ortaya çıkar. Eğer hayat çözülecek bir sorunlar silsilesiyse, bu sorunlar her zaman dışarıda olacaktır ve arabasını tamirhaneye götüren biri gibi onlar için uzmanlar arayacağız. Pr...