Siyah saç mı? Hayır, siyah gözlü koyu kestane rengine daha yakın. Fotoğraflarını bulmanın mümkün olduğu tek kişi o. Diğerlerininki ise çocuk ve Pierre hariç, zamanla bulanıklaştı. Zaten o dönem, bugüne kıyasla çok daha az fotoğrafın çekildiği bir zamandı. Ve buna rağmen bazı detaylar oldukça canlı kalıyor. Bir liste yapmak gerekirdi. Fakat kronolojik sırayı takip etmek çok zor olurdu. Yüzleri bulandıran zaman, referans noktalarını da silip süpürdü.iye bir şey kalmadı; birbirlerinden sonsuza dek ayrılmış bir yapbozun sadece birkaç parçası geride kaldı.
Kasım veya aralık ayının geç bir öğleden sonrasında, Pierre adında bir çocuğu eve götürmek üzere kuzeybatı Paris'teki bir binadan almak için gitmiştim. Sokağın adını unuttum. Görkemli bir kapı ve cam kapılı, iki kat arasında durup durmayacağını düşündürecek kadar yavaş ve sessiz çalışan o asansörlerden biri. Salon olması gereken geniş bir odada bazı çocuklar toplanmıştı. Alçak bir masanın üzerinde bir doğum günü ikramının kalıntıları duruyordu. Kapıyı açan şık kadın beni odanın sonuna, Pierre'in, kadının “Ronnie” diye seslendiği sarışın bir çocukla kart oynadığı yere götürdü. –Arkadaşın gitmek zorunda, Ronnie... Veda etmelisin, Ronnie... Ve ikimiz kendimizi sahanlıkta bulduk. Dışarısı karanlıktı. Elinden tutmuştum. Evet, dairedeki tüm çocuklar, onu bazen öğleden sonraları almaya gittiğim o mahalledeki Dieterlen okulunun sınıf arkadaşlarıydı. Kart oynadığı ve doğum günü kutlanan sarışın çocuk Ronnie, onun en iyi arkadaşıydı. Noel tatiline az kalmıştı ve bu vesileyle Ronnie ile birlikte sinemaya götürüleceğini umuyordu.
İşte geçmişten bir an, çok uzun zaman önce öldüğünü sandığımız bir yıldızdan bize ulaşan bir ışık parıltısı gibi hafızaya kazınıyor. Pierre. Doğum günü ikramı. Ronnie. Noel tatilinde elbette sinemaya gidecekti. Annesinin vakti olmazsa onu benim götürmemi bile teklif ediyordum. O günün sonuna doğru birlikte yürürken genellikle sessiz kalıyorduk, ancak katedilen mesafe bazen Dieterlen okulundan öğleden sonra yaptığımız yürüyüşten çok daha kısaydı. Porte Champerret'in büyük tuğla bloklarının demir parmaklıklarından geçmiştik. Çimento merdivenlerden ikinci kata çıkıyorduk. Hovine, bizi bekliyormuş gibi kapıyı açtı. Daire, geldiğimiz yerden çok farklıydı. Bir koridor boyunca uzanan dört oda. Girişin solunda duşlu mutfak. Pencereler avluya bakıyordu. –Dansöz bu akşam dönmeyecek– dedi bana Hovine – Gül Treni'ni prova ediyor... Dansöz, Pierre'in annesiydi. Ona bu takma adla hitap ederdik. Gül Treni ise sıkça sahnelediği bir baleydi.
Pierre deri koltuğa oturmuş resimli bir dergi okuyordu. –Akşam yemeği için birkaç şey alacağım– dedi Hovine. Eğer bugün bana onun yüzünün iki antropometrik fotoğrafını –önden ve profilden– gösterseler, onu tanıma ihtimalim olur muydu? Orta boyluydu. Siyah kıvırcık saçlı. Açık renk gözlü. Anladığı kadarıyla dansöz ve o, küçük yaşlardan beri birbirlerini tanıyorlardı. Mutfaktan sonraki ilk odadaydık, dansözün arkadaş ara sıra büyük kanapede toplandığı oturma odası görevini gören odada...