Bugün, bundan 40 yıl önce, Patricio Rey y sus Redonditos de Ricota grubu "Oktubre" albümünü yayınladı. Grubun ve Arjantin rock tarihinin akışını değiştiren bu ikinci stüdyo albümü, demokrasinin üç yıl önceki dönüşünün uyandırdığı ilk iyimserliğin nasıl terk edilmeye başlandığını gözler önüne seriyordu. 4 Ekim 1986'da yayınlanan albüm; dünya sosyo-politik manzarasını ustalıkla resmeden önemli sonik ve lirik yenilikler getirirken, grubun ideolojik duruşunu net bir şekilde ortaya koyduğu ve muhtemelen hayranları tarafından en çok takdir edilen çalışması olarak yerini aldı.
"Oktubre", grubun Ricardo Cohen, namı diğer Rocambole tarafından tasarlanan tüm ikonografisini tanımlamanın yanı sıra; “Jijiji”, “Semen-up”, “Preso en mi ciudad”, “Motor psico” ve “Canción para naufragios” gibi topluluğun en simgeleşmiş parçalarından bazılarını barındırıyor. Bu ikonografi, 1917 Rus Devrimi'nin geleneksel sanat estetiği ile Antonio Berni'nin çalışmalarının bir sentezinden hareketle tarihi devrimci süreçlerin bir okumasını sunuyordu. Panda stüdyolarında Osvel Costa'nın tonmaysterliğinde kaydedilen albüm, o güne dek sadece bir önceki yıl -saatler içinde kaydedilen ve grubun yıllardır konserlerde çaldığı bazı şarkılardan oluşan- "Gulp" albümünü çıkarmış olan Los Redondos için kesin bir sıçrama tahtası oldu.
"Oktubre"nin nihai sentezi; karanlık ve yankılı bir sese sahip, Soğuk Savaş'ı, medya söylemini ve seksenli yıllara hakim olan kokain tüketimini konu alan şarkı sözleriyle dokuz parçalık bir derleme olarak ortaya çıktı. Grubun Carlos “Indio” Solari'nin vokalindeki, Skay Beilinson'ın solo gitarındaki, Semilla Bucciarelli'nin bas gitarındaki, ikinci gitarda Tito “Fargo” D´Aviero'nun, saksafonda Willy Crook'un ve davulda Juan “Piojo” Ábalos'un yer alan ana kadrosuna ek olarak; kayda klavyelerde Daniel Melero (o dönemde Los Encargados üyesi) ve perküsyonda Claudio Fernández (Don Cornelio y la Zona grubundan) katkıda bulundu.
Tito Fargo, "Vurgulamak aklıma ilk gelen şey, bunun bir önceki albüme göre biraz daha fazla yapıyla yapılmış bir albüm olduğu" diye hatırlıyor ve ekliyor: "Panda'da bir teknisyenle kaydedildi ve bugün ön prodüksiyon denilen aşamadan geçti. Demoları Gonzo Palacios'un (Los Twist'in saksafoncusu) sahip olduğu bir makinede yaptık." Gitarist, albümün sesine ilişkin olarak ise şu notu düşüyor: "Pek çok insan bunu bir değişim albümü olarak kabul ettiği için bir trend belirleyen bir ses arayışı vardı. Seksenli yıllar, ortalıkta pek çok yeni cihazın olduğu ve müzisyenlerin bunları denemeye açık olduğu bir özelliğe sahipti."
Bunun bir sonucu olarak gitarist, "Oktubre"yi, daha ziyade "daha içgüdüsel ve daha az düşünülmüş" olarak değerlendirdiği "Gulp"a kıyasla "soğuk ve daha entelektüel bir albüm" olarak tanımlıyor. Kayıt sırasında kullanılan bazı efektlerin kullanımına pek katılamayan Willy Crook tarafında belirli bir hoşnutsuzluğa yol açan da tam olarak bu paradigma değişimiydi. "Teknisyen (Costa) bir reverb cihazı satın almış ve her şeye uyguluyordu. Bu, sevdiğim için her şeye çikolatalı dondurma sürmeme benziyor. Düşünün ki arabanın benzin deposuna çikolatalı dondurma süremem. Dolayısıyla çaldığım şeyin, akortun boyutunu kaybediyordum ki haftada üç kez dindar bir şekilde prova yapıyorduk. Şimdi dinlediğimde albümü beğeniyorum, ancak hatırlıyorum ki dışarı çıkmak...