Yıllar sonra bir kitap fuarına katılmak üzere Santo Domingo'ya geri dönüyorum. Adını sıkça ziyaret ettiğim Hispaniola adasında büyük yankı uyandıran, diktatör Trujillo'yu konu alan olağanüstü romanı "Teke Şenliği"ni tanıttığı milenyumun başındaki o nezih ve hareketli fuarda Vargas Llosa ile karşılaşmıştım. Santo Domingo'daki azımsanmayacak sayıda aile, en çok okunan gazeteler olan "Listín Diario" ve "El Caribe"de (ki ben de bunları büyük bir açgözlülük ve zevkle okurdum) yazarın romanında, Trujillo diktatörlüğünde görev yapmış ya da o zorbalığa suç ortaklığı etmiş hâlihazırda hayatta olmayan kişilerin adlarını değiştirmeden geçirmesinden ötürü dâhi yazarı iftiracılıkla suçlamıştı. Örneğin; Trujillo'nun, kendilerini yabancı bir ülkeye seyahate gönderdiği ve ardından onların yokluğundan yararlanarak evlerini ziyaret edip eşlerine tecavüz ettiği bakanlar -seyahat eden bu bakanlar bu alçakça ihanetleri öğrendikten sonra bile döndüklerinde istifa etmemişlerdi- veya Trujillo'ya yaranmak için ergen kızlarını ona verip hayatlarını mahveden tırmanışçı politikacılar gibi. Yirmi yıldan fazla bir süre önce gerçekleşen o olayda Vargas Llosa, iktidara tutunan ve o yıl gerçekleştirilmesi planlanan bir seçim hilekarlığı tezgahlayan diktatör Fujimori'ye karşı yeterince eleştirel yaklaşmadığım için öfkelenerek benimle selamlaşmayı reddetmişti; ancak yazarın dayısının kızı, ilk kuzeni ve hepsi birbirinden zeki üç çocuğunun annesi olan eşi Patricia, siyasi anlaşmazlıkları bilgece bir kenara bırakarak beni her zamanki içtenliğiyle selamlamıştı. Dâhi yazarın bu ters tavrı beni çok üzmüştü ve gecikmeden Lima'da yayımlanan "El Comercio" gazetesinde, Fujimori'nin üçüncü bir dönem için adaylığının yasaların ruhuna ve lafzına aykırı olduğunu savunan bir makale yayımladım. Yıllar sonra Guadalajara'daki kitap fuarında, yazarın neredeyse her zaman tek başına, insanüstü gibi görünecen şaşırtıcı bir hafıza gösterisiyle çeşitli fantastik hikayeleri sahneye koyduğu görkemli tiyatro gösterisinin ardından barıştık.
Santo Domingo'ya pek çok kez, yüzlerce kez ve abartmıyorum, geldim; çünkü gençken, yirmi ile yirmi yedi yaşlarım arasında Dominikli bir kanal beni uluslararası politika üzerine bir program sunmam için işe almıştı. İhtimal dışı bir şekilde başarılı olan bu program, başta Kolombiya, Ekvador, Kosta Rika, Panama, Guatemala ve El Salvador olmak üzere diğer ülkelere de satıldı. Santo Domingo'lu güçlü bir televizyon yöneticisinin beni işe almasını mümkün kılan koşullar tesadüfen şekillenmişti: Artık hayatta olup olmadığını bilmediğim Sheraton otelinde Lima'dan geçmekte olan ve muhtemelen o da artık hayatta olmayan bahse konu iş insanı, henüz insanların kendilerini daha az yalnız hissetmek için o cihazı açtığı dönemde televizyonu açmış ve kanalları değiştirirken, anketlerde lider ve kazanma favorisi olan genç ve yetenekli başkan adayı Alan García'ya -intihara varan bir cüretle- yarı deli bir hastayı uyutarak uyandığında o kadar da deli olmamasını sağlayan klinik bir tedaviye, yani "uyku tedavisine" tabi tutulup tutulmadığını sormaya cüret ettiğim anı görmüştü. Ortalamanın çok üzerinde, üstün bir zekaya sahip bir siyasetçi olan García, kibirli bir şekilde sorunun aşağılayıcı bir hamle olduğunu söylemiş ve bir yanıtla bunu onurlandırmayı reddetmişti. Ertesi gün, hâlâ Lima'da olan Dominikli iş insanı beni kanaldan aradı, yemeğe davet etti ve...