Manuel Cortés Quero, Endülüs'ün Mijas kasabasının kısa süreli sosyalist belediye başkanıydı: Mart-Kasım 1936 arasında sadece birkaç ay bu görevde kaldı. Cumhuriyetçi bölgede geçirdiği İç Savaş'ın ardından 1939'da belediyesine geri döndü. Frankocuların demokratik kesimin yetkililerini kurşuna dizme adeti olduğundan korkuyordu. Bu yüzden karısıyla birlikte ömür boyu yaşadığı evde yaptığı el yapımı bir çukura saklandı. Franco diktatörlüğünün son döneminde “Mijas köstebeği” olarak adlandırılan Cortés, 1 Nisan 1939'dan önce işlenen tüm suçların zaman aşımına uğradığını ilan eden 10/1969 sayılı kanun hükmünde kararnameyi radyoda duyduğu 28 Mart 1969'a kadar orada kaldı (evet, halk oyuyla seçilmiş bir belediye başkanı olmak büyük bir suçtu). Güneşi veya Akdeniz'in sabrını görmeden otuz yıl hapis kaldı.
Endülüslü Arregi, Garaño ve Goenaga'nın yönettiği ve usta Antonio de la Torre'nin başrolünü oynadığı "La trinchera infinita" (Sonsuz Siper) filmi, Francisco Franco diktatörlüğünün son günlerinde “Mijas köstebeği” olarak anılan bu adamın etkileyici hikayesinden esinlendi. Konu, Goodbye, Lenin!'e benziyor ancak önemli bir farkla. Alman filminde, demir gibi bir sosyalist ve Erich Honecker hayranı olan anne derin bir komadan uyanır. Sağlığını korumak için oğlu, odanın penceresinden sızan Berlin Duvarı'nın yıkıntılarını ve kapitalizmin neon ışıklarını ondan saklar ve kadın artık var olmayan bir dünyada, yani reel sosyalizmin dünyasında taşlaşmış olarak yaşamaya devam eder. Buna karşılık, İspanyol siyasetçi için tecrit düşüncesini değiştirmişti: Özgürlüğü yeniden tattığında, “En azından benim için savaş sona erdi” hükmünü vermüştü.
Kirşnerizm bu iki eser arasında gidip geliyor. Axel Kicillof zaman zaman federalizmin parıltılarını görmek için Buenos Aires siperinden dışarı çıkıyor, ancak pek yeni müzikal yenilikler sunmuyor. Bir süre önce yeni şarkılar vaat etti, ancak şu ana kadar sadece geç dönem Kirşnerizminin kekeme bir karokesini sundu. Aynı ideolojik araç ve en endişe verici olanı, aynı teklifler. Sadece onları dile getiren ağız değişiyor. Ve bu konuda siyasi mentoru her zaman avantaja sahip olacak.
Buenos Aires valisi, cesaretten ziyade çekingenlikle, eski patronunun 9 Aralık 2015'te Plaza de Mayo'ya veda ederken savunduğu anlatıyı yeniden düzenliyor. “Egemenlik”, “servet dağılımı”, “vatan”, “haklar”, “Devlet”: Repertuar tekrarlanıp duruyor. Yüzler ve esnemeler de öyle. Şu an için Kicillof bundan ibaret: Sözde kazanılan on yılın bir déjà vu'su.
İç çekişmenin diğer iki köşesinde Máximo Kirchner, Goodbye, Lenin!'deki Alex gibi, annesinden gerçeği saklamaya çalışıyor. Belirli bir inatla, San José 1111'de yaşananların, en büyük temsilcisinin seçimle geri dönüşünü bir kez daha bekleyen pleb Arjantin'in sadık bir yansıması olduğunu ona gösteriyor. Milletvekili, ülkenin o köşeye sığabileceği simülasyonunu yapıyor. Ancak derinde, sosyopolitik sınırlarını biliyor. Ve bunu Buenos Aires valisine de bulaştırmaya çalışıyor. Hepsi anılarda demirlemiş durumda.
Kirşnerizmin başlıca sorunlarından biri kasıtlı anakronizmdir. Amaç, bugünü geri adım atmaya iknâ etmektir. Tekrar tekrar, başka bir on yılın -ki aslında başka bir dönemin- aktörlerini, bayraklarını, taleplerini, kararlarını, çözümlerini ve okumalarını sahneye sürüyor. Ne için? O kadar güçlü olduğu için sönmüş olan bir güç dengesini yeniden yakalamak ve peronizmin içindeki iç savaşı, yani Buenos Aires eyaletini kazanmak için. Ve ancak o zaman, dünyalı Arjantinliyle konuşabilmek için. Halkına ulaşmanın en uzun yolu