Javier Milei’nin Paris’e yeni inmiş ve yarı karanlıktaki görüntüsü ile Mar del Plata’daki Sheraton otelinin alt katında kendisini dinlemek için tamamen dolmuş bir salon arasında yaklaşık 11.300 kilometre mesafe vardı. Sahne, hemen kendisinden önceki konuşmacının bıraktığı sıcaklığı koruyordu; bu isim, sözleri Arjantinli iş insanları için kusursuz bir senfoni gibi gelen bir eski devlet başkanıydı. Luis Lacalle Pou, tamamen samimi bir tonla, "Uruguay’ın başkanları değişir, iktidardaki partileri değişir ve siyasi yönelimi değişir, ancak kalıcı olan bir yapı vardır" şeklinde özetledi. Açıklamasına göre bayrak ve bayrak taşıyıcı hep vardık. Bayrak, nesiller boyunca farklı kişilere devredilmişti ve bu devamlılığın, nihayetinde iktidara gelen kişi üzerinde somut bir sonucu vardı: partilerin fikirleri, prensipleri ve değerleri, lider için "bir fren mekanizması" olarak işlev görüyordu. "Her şeyi yapmanıza izin vermezler" diye ekledi.
İşte tam o sırada Lacalle Pou, salonda fısıltıyla birçok yorumun yapılmasına neden olan şu tanımı patlattı: "Başkanın birincil görevi ayrıştırıcı değil, birleştirici bir unsur olmaktır." Seçimi kazanan kişinin yükümlülüğünün sadece kendisine oy verenlerle sınırlı olmadığını, hem en "fanatik" destekçileri hem de kendisini "görmeye bile tahammülü olmayanlar" için yönetmesi gerektiğini açıkladı. Bu anlayışın, iktidarı süresince vermeye çalıştığı bazı siyasi sinyallerin arkasında yer aldığını söyledi. Arjantinli 1000 iş insanının alkışları gecikmedi ve IDEA Kolokyumu'ndaki en düşük profilli şirket sahipleri bile aralarında "Keşke bir gün Arjantin’de de böyle şeyler olsa" türünden cümleler mırıldanıyordu. Kimileri ise komşu ülkenin siyasi anlamda ne kadar ileride kaldığından bahsediyordu. Bir teknoloji firmasının kadın CEO'su gülerek, "İki ayrı dünya gibiyiz ve aramızda bir Buquebús [Ferry] mesafesi var" dedi.
Lacalle Pou, rakibin itibarsızlaştırılmasına karşı daha zor bir yolun var olduğunu belirtti: "Metanet" sahibi olmak. Hükümeti dönemindeki formülü yine üç kelimelik bir diziden oluşuyordu: "Sabır, ihtiyat ve denge." Bir başkanın, sarf ettiği her kelimenin halk üzerinde bir etkisi olduğunu unutmaması ve söylemiyle ile tutumuyla ne tetiklemeyi amaçladığını kendine sorması gerektiğini açıkladı. Ardından, iktidarla olan ilişkisini tanımlamak için kullandığı şu cümleyi ekledi: "Tarihin alçakgönüllülüğünü ve anın sorumluluğunu hissetmek gerekir." Birincisi, kendisinden önce liderlerin olduğunu ve sonrasında da başka liderlerin olacağını anlamayı zorunlu kılar; ikincisi ise görev süresi boyunca ülkenin gelişimine ve birliğine dair sorumluluğun cumhurbaşkanlığı makamını işgal eden kişiye düştüğünü hatırlatır.
O halde yatırımcılar Uruguay’a baktıklarında aslında ne satın alıyorlardı? Yurtdışındaki toplantılarında makroekonomik istikrar mı yoksa kurumsal ve hukuki istikrar mı sunduğu sorulduğunda Lacalle Pou üçüncü bir yanıtı seçti: "Günlük istikrar." Tamamen farklı bir ton ve üsluba sahip olmasına rağmen Milei de "sabır" kelimesini kullandı. Bunu, ülkede büyüme sonuçlarını görmenin gerektirdiği süreden bahsederken yaptı; olası yeniden seçimine göz kırptı ve gelecekteki seçimlerin "arjlarietinlerin kendi gelecekleirni oynayacakları" bir dönüm noktası olduğunu belirtti. "Geriye gitmek isteyeceklerini sanmıyorum" diyerek seçeneklerin "refah veya geçmişteki çöküş" olduğunu yineledi. Seçim modunda olduğu açıkça görülüyordu. La Renga’nın "Panic Show" adlı şarkısının müzik zincaları olmadan ama uzaktan bağlantıyla içine işleyen o sözlerle adeta şunu söylüyordu: "Lütfen benden kaçmayın. Ben kayıp bir dünyanın kralıyım. Ben kralım ve tey..."