CASI taraftarları ve oyuncuları, Darragueira Sokağı'ndaki sayı çizgisine doğru iç içe girmiş vaziyette şarkı söylüyor, zıplıyor ve dans ediyorlar. La Zanja'da elde edilen 18-13lük muazzam galibiyetin haklı tadını çıkarıyorlar. Yaklaşık iki yüz kişi kutlamalara öncülük etti, birkaç saniye içinde bu sayı dörtyüze, ardından beş yüz veya altı yüze ulaştı. Belki de daha fazla. Aralarında çocuklar, kadınlar, yaşlılar, saçlarına ak düşmüş ya da artık hiç saç kalmamış erkekler var. Herkes, tüm zamanların en büyük derbisini kazanmanın -bu vakada play-off'lara kalmayı garantilemenin- getirdiği kıyaslanamaz mutluluğu aynı coşkuyla dışa vuruyor. Dolayısıyla kutlama tam anlamıyla bir ziyafet. Her zamanki gibi ateşli, alışıldığı üzere gergin ve nadiren görülecek kadar dramatik geçen maçın hemen ardından, sahanın o köşesinde adeta bir karnaval patlak verdi. Bir bayrak karnavalı. Tribün marşlarının (“Vamos la Acadé… Vamos la Acadé…”, “Qué lo llevan adentro, cómo lo llevo yo…”) ve ithafen atılan sloganların (“Zıplamayan Boulogne'ludur”, “Bir dakikalık saygı duruşu…”) birer ezgisi.
Ve cepteki play-off biletiyle birlikte heyecan, yirmi yıldır özlemi çekilen o şampiyonluk hayali daha da büyüyor: “Şampiyon olmak için bugün kazanmak şart.” Buenos Aires rugby tarihinin en çok şampiyonluk kazanan kulübü olan Atlético de San Isidro, araya giren kısa baharların renklendirdiği uzun bir hayal kırıklığı kışından yavaş yavaş uyanıyor. Üst üste ikinci kez yarı finale adını yazdıran kulüp için bu kez başarının tek başına ve istisnai olmadığı görülüyor; zira Intermedia (rezerv) ve Preintermedia takımları da şampiyonluk hedefleyen son dörtlü seçkin gruba adını yazdırmış durumda. Mükemmel bir ilk yarı çıkaran ve ikinci yarıda kenara alınan sağ prop oyuncusu Hugo García, kutlamalara ara vererek LA NACION'a şu değerlendirmede bulundu: “Bu, uzun bir sürecin, inşa ettiğimiz yapının bir sonucu. Bugün bu galibiyetle yeniden tur atlama hedefimize ulaştık. Geçen yıl söylediklerimin aynısını yineliyorum: Önce turu geçmeliydik, şimdi ise her şey için sahnedeyiz.”
Zaferin kahramanları karnavala katılmaya devam ediyor. Zıplayarak gelen Ignacio “Buque” Torrado, maçın yıldızlarından Ignacio Larrague'a sarılıyor. Benito Paolucci yeni bir marş başlatıyor ve pek çok kişi ona eşlik ediyor. Harika bir performans sergileyen Hugo García'yı artık tutmak mümkün değil: “Bu, yanımda olan takım arkadaşlarımın ve dostlarımın bana verdiği motivasyon” diyerek duygularını dile getiriyor. Eğlencenin temposuna ayak uyduran şişme bir zebra sallanıp duruyor. Antrenör Junior Murgier sahneye çıkıyor ancak kucaklaşmalar ve tebrikler yüzünden kutlamaların merkezine varmakta zorlanıyor. Kafası sarılı olan kanat oyuncusu Santiago David, aldığı yarayı unutmuşçasına zıplıyor ve şarkı söylüyor. Bu tür tekli maçlarda ilk kez sahne alan ve son bölümde öfkeli bir SIC'nin geri dönüş denemelerine karşı zorlu bir direniş gösterme göreviyle oyuna dahil olan prop Joaquín Domínguez de onlardan biri: “Ne büyük mutluluk. Uzun süredir sahalardan uzaktım ve derbi haftası tüm haftaların en zorlusuydu. Maça gelince? İnanılmaz zordu ama bu takım asla pes etmiyor. Bunun tadını çıkarmak lazım, CASI inanılmaz bir kulüp ve bu takım da harika bir grup, kusura bakmayın ama durum bu.”
İlk denemeyi yapan Felipe Hileman ile ikinci ve son denemeyi kaydeden Juan Akemeier adeta bir folklor ekibi oluşturuyorlar. Yeni bir oyuncak bulmuş çocuklar gibi mutlu ve neşeliler. “Biraz eğleneceğiz” diyen etkili fullback, maçın kaderini belirleyen üç unsura dikkat çekiyor: “Disiplin, savunma ve fırsat bulduğumuz anlarda skora gidebilmemiz.” CASI, puan tablosunda ayrıcalıklı bir konumda yer alıyordu.