Fırtınalı çocukluk gecelerimde, gök gürültüsünden duyduğum aşikar korkuyla yatağımda hareketsiz yatarak gökyüzünü aydınlatan şimşekleri ve odamın, sanki birisi bir saniyeliğine ışık düğmesine basmış gibi aniden aydınlanmasını izlerdim. İki şeyi biliyordum: Şimşek ve yıldırımların her zaman gök gürültüsünden önce geldiğini ve fırtınanın mesafesinin hesaplanabileceğini. Tam olarak aynı anda gerçekleşseler bile, ışık ve sesin seyahat hızları arasındaki farktan dolayı, gürültüyü duymadan önce parıltıyı görürdüm. Ses saniyede yaklaşık 343 metre yol alırken, ışık saniyede neredeyse 300.000 kilometre hızla hareket eder. Yatağımdan şimşek ile gök gürültüsü arasında geçen saniyeleri saymam ve bu sayıyı üçe bölmem gerekiyordu: Fırtınanın kaç kilometre uzakta olduğunu ancak o şekilde anlardım. Fakat gök gürültüsünün yarattığı dehşet ile her türlü matematiksel hesaplamadaki doğuştan gelen yetersizliğim birleşince, yapabildiğim tek şey geçmesini bekleyerek ya da şans ya da uykumun gelmesi dileğiyle gözlerimi ve kulaklarımı kapatmaktı.
Yine de, yarısı bilim yarısı da gözleme dayalı halk inanışı olan o bilgileri severdim. Bir zamanlar birisi bana su birikintilerine düştüğünde baloncuklar oluşturan yağmur damlaları hakkında bir şeyler anlatmıştı. Anım o kadar belirsizdi. Sağanağın süresini mi müjdeliyorlardı? Yoksa yağmurun şiddetini mi? Çocukluk anılarımın bu kırıntılarına direnmeyerek fiziksel açıklamayı aramaya koyuldum ve "büyük damlaların sık sık çarpmasının, su taçlarının oluşması, yükselmesi ve hava kubbeleri oluşturacak şekilde kapanması için ideal koşulları yarattığını" buldum; ancak bunun bir meteorolojik kehanet olarak değerine dair belgelenmiş neredeyse hiçbir şey yoktur.
Henüz birkaç gün önce, Roma yakınlarındaki İmparator Hadrianus'un dinlenme ikametgahı olan Villa Adriana'nın anıtsal kalıntılarında arkeologlar yaklaşık iki bin yıldır gömülü olan bir sırrı gün ışığına çıkardılar. Hala orijinal konumunda duran küçük, dört köşeli bir odada, üzerinde kazınmış iki kelime bulunan sadece 40 x 35 santimetre boyutlarında bir mermer plaka buldular: FVLGVR SVBMANIVM. Bu, Romalıların gündüzleri Jüpiter'in egemenliğine atfederken, gece yıldırımlarını atfettikleri tanrı Summanus'un fulgur'u (yıldırımı) idi. Romalılar için bir yıldırım, ışığı söndüğünde sona ermezdi. Eğer yere değerse, ilgilenilmesi, yorumlanması ve bir ölçüde gömülmesi gereken kutsal bir yara bırakırdı çünkü dünyanın o parçasına tanrılar dokunmuştu.
Prosedür, arüspisler (kehanet rahipleri) tarafından korunan ve daha sonra Roma tarafından benimsenen kehanet kuralları derlemesi olan Etrüsk disiplinine titizlikle uyularak gerçekleştirilirdi. Deşarjın düştüğü yerde uzmanlar araziyi arındırmak için çağrılır; ritüel bir çukur kazılır, vitrifiye toprağın (fulgurit) kömürleşmiş kalıntıları, kaya parçaları veya yaralanan ağaçların kıymıkları titizlikle toplanır ve sanki bir mezarmış gibi gömülürdü. Yer genellikle bir sunakla veya Fulgur Conditum (gömülü yıldırım) formülü altında anıtsal bir levhayla işaretlenirdi. Ardından iki yaşında bir koyun -bu tür alanlara verilen bidental teriminin türediği bidens- kurban edilir ve noktanın ateşin indiği gökyüzüyle ebedi bir bağ içinde kalması için etrafına çatısız, açık havada küçük dairesel bir duvar örülürdü. Bir yıldırımın düşmesi basit bir olay olarak görülmezdi...