Başkan Javier Milei’nin New York’taki 81. Birleşmiş Milletler Genel Kurulu’na yaptığı konuşma, haftanın neredeyse tam ortasında gerçekleşti; ancak bu konuşma hakkında sıradan denebilecek neredeyse tek şey buydu.
Ev sahiplerine hitaben konuşmanın başında, onları “iyi niyetli bürokratlar kılığına girmiş, yalnızca ölümcül derecede kibirli parazitler kastını beslemeye yarayan işe yaramaz bir örgüt” olarak nitelendirerek kendini sevdirmek için hiçbir girişimde bulunulmadı. Sonraki 20 dakikaya, (3 Eylül’deki ulusal televizyon yayınında neredeyse kelimesi kelimesine tekrarlanan) Malvina Adaları egemenliği takıntısı —Vaca Muerta kaya gazı yatırımlarını koşullandıracak derecede bir “milli dava” haline getirildi— ve ilerlemenin her zaman ilerlemeyle sonuçlandığına dair inancını dile getirdiği (elbette ilerlemecilerin elinde olmadığı sürece) hararetli bir Yapay Zeka savunusu hakim oldu. Konuşmanın yan başlıkları arasında, Dünya Sağlık Örgütü’nden (WHO) ayrılmayı haklı çıkarmak için koronavirüs pandemisi tecritlerinin eleştirisi ve uluslararası politikasının temel taşı olarak Amerika Birleşik Devletleri ve İsrail ile “net” bir uyum içinde olduğunun yinelenmesi yer aldı ve konuşma “Arjantin’i Yeniden Büyük Yap” (“Make Argentina Great Again”) vurgusuyla sona erdi.
Bu köşe yazısının amacı, (gazetenin diğer sayfalarında yer alan) bu konuşmayı daha derinden incelemek değil, bunun yerine seleflerinin bağlamını sunmaktır. Arjantin, 24 Ekim 1945'teki ilk gününde, BM’nin kurucu 51 üyesinden biri olarak katıldı (bugünkü toplam 193 üye arasından), ancak ne Juan Domingo Perón ne de onun askeri halefleri, Eylül ayındaki yıllık olağan Genel Kurul oturumu için zaman ayırma zahmetine katlandı. Başkan Arturo Frondizi, en azından 1960 yılında (Arjantin’in ilk Uluslararası Para Fonu kredisinden bir yıl sonra) bir konuşma yapma cesareti gösteremeden ortaya çıktı; ancak 1961’de konuştuğunda, o sıralarda üçüncü yılını süren devrimci Küba’yı tecrit etmenin risklerini ve gelişmekte olan ülkelerin, “şekerleme değil çelik” ekonomi politikaları doğrultusunda ağır sanayiye öncelik vermesi gerekliliğini vurguladı.
Arturo Illia Genel Kurul’a hiçbir zaman hitap etmedi, ancak 1963-1966 yılları arasındaki başkanlığı döneminde, bu hafta Milei tarafından dayatılan Malvina egemenliği hamlesine yönelik ilk adım, BM büyükelçisi merhum Lucio García del Solar aracılığıatıldı; egemenlik anlaşmazlığını resmi olarak tanıyan ve tarafları barışçıl ve ikili müzakerelere çağıran 1965 tarihli ünlü 2065 sayılı Karar kabul edildi. Illia’yı deviren askeri rejim (Arjantin’i bu yarımkürenin Güney Afrika’sı olarak gören) Birleşmiş Milletler ile ilgilenmedi ve hayatının son eylül ayında 1963-1966 dönemi gibi Perón da ilgilenmedi; aynı hafta CGT genel sekreteri José Ignacio Rucci, Montonero gerillaları tarafından suikasta uğradı. Aynı durum dul eşi Isabel Perón ve 1976 ile 1983 yılları arasındaki askeri cuntalar için de geçerli oldu ve bu da bizi demokrasinin dönüşüne kadar olan sürece taşıdı.
Raúl Alfonsín’in BM Genel Kurulu’na yaptığı ilk konuşma (ve bir Arjantin başkanı tarafından yapılan sadece ikinci konuşma) Orwell’ci 1984 yılında gerçekleşti; gelişmekte olan ülkelere dış borçları konusunda kolaylık sağlanması ve Güney Afrika’daki apartheid rejiminin sona erdirilmesi çağrısında bulundu (böylece Dışişleri Bakanı Dante Caputo’nun daha sonra BM Genel Kurulu Başkanı olmasının önünü açtı). Ertesi yıl konuşmayı neredeyse tamamen tekrarladı, ancak iç zorlukları artmaya başladığı için sonraki etkinlikleri atladı. Barış, insan hakları ve demokrasinin kendiliğinden bariz erdemleri de Alfonsín’in her iki BM konuşmasının ortak paydalarıydı, ayrıca (tabii ki) M