Arjantin devlet başkanları, yıllar boyunca New York'taki Birleşmiş Milletler yıllık Genel Kurulu'nda yaptıkları konuşmalarda önlerinde duran uluslararası izleyiciden ziyade iç siyasetteki taraftarlara oynama eğiliminde olmuşlardır – Başkan Javier Milei de geçen Çarşamba günü Dünya Kupası'ndan doğan vatanseverlik coşkusuna boyun eğerken kesinlikle bir istisna değildi, ancak Malvinas meselesi bir yana, küresel jeopolitikada da taraf tuttu. Yapay Zeka, egemenlik iddiaları kadar konuşmasının neredeyse baskın bir bileşeniydi ve burada yapay zekanın düzenlenmesini reddeden eleştirisiz desteği, ABD Başkanı Donald Trump'ın kendi memleketinde onun en gözde öğrencisi olmak için çabaladığını gösterdi; bunun Doğu despotizminden ziyade Batı değerleri tarafından rehberlik edilmesi gerektiğini vurguladı (Avrupa, Kanada veya ABD Demokratları yerine Trump bu değerlerin enkarnasyonu olarak görülüyordu).
Bu, Milei’nin İsrail ile olan sarsılmaz hizalanmasını bir kez daha sergilemesinden ya da merkezdeki Malvinas temaından (ayın başındaki ulusal çapta yaptığı yayınımızın neredeyse kopyala-yapıştır haliydi) ziyade söyleminin ana yeniliğiydi. Filistin'e gösterilen yaygın sempati ve yapay zekanın bizi yıkımın eşiğine getirdiğine dair son vızıltılar göz önüne alındığında, hemen hemen tüm bu konularda uluslararası akıntıya karşı yüzüyordu; ancak Groucho Marx'ın aksine, Milei’nin ilkelerini beğenmiyorsanız, kendisinin başka ilkeleri yok gibi görünmektedir.
Bu durum, Çarşamba günkü konuşmasında açıkça belirtildiği üzere, RIGI ve büyük yatırımlar için Super RIGI teşvik şemaları gibi yatırımcı dostu politikalarla taban tabana zıt düşen ödün vermez bir toprak egemenliği iddiası, U-dönüşlerini ve çelişkileri dışlamaz – Milei küresel platformu, işletmeleri Vaca Muerta şeyl gazına yatırım yapmaya davet etmek için kullanırken şu uyarıda bulundu: “Bu davetin sınırları vardır, çünkü yasadışı dış işgal altında kaynakları sömürenlere karşı kayıtsız kalmayacağız,” böylece açık bir ekonomiyi popüsal milliyetçiliğe tabi kılıyor ve potansiyel yatırımcıların tereddüt etmesine neden oluyor. Liberteryenler bunun gelecek yılki seçimi kazanma (zamanından önce en yüksek öncelik ve kasabanın dili) ve böylece piyasa dostu politikaların devamını sağlama yönünde temel bir amaca giden bir araç olduğunu savunabilirler; ancak Milei'nin övündüğü Vaca Muerta arz fazlası göz önüne alındığında, Güney Atlantik açık deniz petrolü hamlesi ekonomik mantıktan ziyade milliyetçi bir mantığa yanıt veriyor gibi görünmektedir.
Yatırımcılara yönelik bu karışık mesajın yanı sıra Milei, ada sakinlerini “yerleştirilmiş bir nüfus” olarak reddeden Kirchnerci dogmatizme geri dönerek Malvinas meselesine yönelik önceki yaklaşımıyla da çelişiyordu. Önceki söylemi, Arjantin'i adalardaki halkın “ayaklarıyla oy vereceği” kadar çekici bir ülke haline getirmek üzerine kuruluydu. Arjantin toprak ve halk egemenliğini, yakınlık ve kendi kaderini tayin hakkını potansiyel olarak uzlaştırabilir (basit coğrafi nedenlerle Britanya'ya reddedilen bir olasılık) ve Milei’nin önceki yaklaşımı, 1982 savaşından önce çoğalan ana kara bağlantılarını çoğaltmakla birlikte ilerlemenin yolu gibi görünmektedir – Trump'ın çok sevdiği ekonomik savaş değil.
Kendi kaderini tayin hakkını Arjantin'in de kazanabileceği bir savaş olarak sunmak yerine Milei, Britanya'yı kendi topraklarında buna direnmekte çift standart uygulamakla suçladı, bu da görünüşe göre Birleşik Krallık'taki Kelt bağımsızlık partileri arasındaki son paktı işaret ediyordu. Bu argüman geçerli değildir – 2014 yılında İskoçya %55'lik "hayır" oyuyla bağımsızlık referandumu düzenlemişti, oysa...