Ne yağmur ne de bu ilkbaharın alışılmadık soğuğu, Emmanuel Carrère hayranlarını, yazarın 18. Filba (Buenos Aires Uluslararası Edebiyat Festivali) kapsamında yazar Javier Sinay ile bir saatten biraz fazla süreyle söyleşi yaptığı Malba oditoryumuna gelmekten alıkoyabildi. Dün gece Carrère, Buenos Aires Üniversitesi Hukuk Fakültesi'nin tören salonunda Leila Guerriero ile söyleşi yapmıştı ve tıpkı orada olduğu gibi, bu sabah da müze oditoryumunun 224 kişilik çok daha küçük bir kapasiteye sahip olması nedeniyle bu kez bir rock yıldızı gibi ayakta alkışlandı. Eylül ayı başlarında satışa çıkan 30.000 dolarlık biletler bir saat içinde tükenmişti.
"Yazar olarak Carrère" adıyla düzenlenen etkinlikte, Sinay son kitabı Koljós'un yazım sürecini derinlemesine incelerken; okumaları, müziği ve onu üne kavuşturan Adversary (Düşman), Limonov ve Russian Novel (Bir Rus Romanı) gibi bazı başlıkları hakkında da bilgi aldı. Yazarlar arasındaki sohbete gölge düşüren soru, ne kadar basitse o kadar da imkansızdı: Emmanuel Carrère bunu nasıl başarıyor? Bu kadar karmaşık hikayeleri ve karakterleri onları basitleştirmeden ele almayı ve yine de her bir anlatıya belirli bir parıltının sızmasını nasıl başarıyor?
Çünkü ister Bataclan saldırısı, ister 2004'te Asya'yı vuran yıkıcı tsunami, ister onu aylarca hastanede kalmaya mahkum eden depresyon ya da şimdi anne babasının birkaç ay arayla ölümü hakkında yazsın, Carrère trajediyi tatlandırmıyor ve ucuz duygusallığa başvurmıyor. Ancak trajedinin içinde de sıkışıp kalmıyor. En karanlık kitaplarında bile acının ötesinde direnen bir şeyler var: şefkat, arzu, mizah, başkalarına karşı duyulan merak, hayatın devam etme yönündeki belirli bir inadı.
Kezâ pesimist ve zaman zaman vahşi olan Carrère, felaketten sağ kurtulan unsurları defalarca kez bulmayı başarıyor. Bu gizemi çözmeye çalışmak için Javier Sinay yazara "çalışma masasına yaklaşmasını", yaratıcı sürecine, neyi anlatıp neyi dışarıda bırakacağına karar verdiği o yere girmesini teklif etti ve Carrère bu oyunu kabul etti.
Düşünmek ve soruları yanıtlamak için gereken zamanı ayırdı ve bazı anlarda söyleşiyi bir tür yazarlık dersine dönüştürdü. Yoga'yı yayınladığından beri, kendi geliştirdiği ve "beş satırdan birkaç sayfaya kadar" sürebilen tek bir metin bloğundan oluşan kısa bölümlerden oluşan bir teknikle çalıştığını anlattı. Ayrıca her birine kısa bir başlık veriyor. Koljós'ta bu bloklardan 250 ile 300 tane bulunuyor.
Carrère bunları neredeyse bir filmin kareleri (planları) olarak düşünüyor: bazıları çok kısa, neredeyse birer ek parça; diğerleri ise açılmak için birkaç sayfaya ihtiyaç duyan gerçek sekans planları. Ve sonra montaj aşaması geliyor. "Daha sonra biraz kendi zevkime göre düzenleyeceğim bu tür bir plan rezervine sahip olmayı çok seviyorum" diye açıkladı. Aslında yazmanın kendisine keyif vermeye başladığı yer tam da burası.
Zor olanın ise daha önce geldiğini söylüyor: "Ham maddeyi üretmek, temel metni üretmek her zaman çok nankördür. İnsan bunu yaparken çok kötü olduğunu, bununla hiçbir yere varamayacağını düşünür." Sadece o ilk versiyon "çok kusursuz, çok hayal kırıklığı yaratıcı" olduğunda parçaları hareket ettirmeye, kesmeye ve yeniden düzenlemeye başlar. "İnsan montaj işi yapmaya başlar ve hemen ardından sanki şekil almaya başlar." Ailesinin tarihini detaylı bir şekilde yeniden kurguladığı Koljós'ta...