Buenos Aires Hukuk Fakültesi'nin görkemli etkinlik salonu dün saat 20.00'den itibaren, iki gündür Buenos Aires kültür dünyasını hareketlendiren Fransız yazar Emmanuel Carrère'i karşılamak üzere 800'den fazla kişi tarafından dolduruldu. "Emmanuel Carrère İlk Ağızdan", *Düşman*, *Öteki İnsanlar*, *Limonov* ve en son eseri *Koljóz* gibi kitapların yazarının, 18. Filba (Uluslararası Buenos Aires Edebiyat Festivali) kapsamında Leila Guerriero ile gerçekleştirdiği buluşmaya verilen ad oldu. Bilindiği üzere Carrère, tarzına sadık kalarak alkışları salonu cep telefonuyla kaydederek karşılayan bir rock yıldızı gibi karşılanmaya alışkın olan okurları arasında büyük bir hayranlık uyandırıyor. Gerçek şu ki Carrère, yıllar boyunca başkalarının hayatları, aile trajedileri, felaketler ve siyasi saplantılarla beslenen bir eser bütçesi inşa etti. Ve her kitap, şu ya da bu şekilde aynı soruya geri dönüyor gibi görünüyor: Bir yazar başkalarının deneyimini sahiplenip onu edebiyata dönüştürebilir mi?
Guerriero, onu dünyaya duyduğu arzuyu gösteren bir elektrikle dolu metinleri ve bulaşıcı olan nesiyle tanıtarak, başkalarını anlamak için onlara yaklaşma ve aynı zamanda kendine güvensizlik ikilemiyle kesişen o benzersiz anlatı bakış açısını özellikle vurguladı. Eş zamanlı çeviri cihazları aracılığıyla katılımcıların da erişebildiği simültane çeviri mekanizmasının desteğiyle yanıtlarını düşünmek için zaman ayıran yazar, "Bu doğru, kendime güvensizlik duyma eğilimindeyim" diye belirtti. Carrère, "İki tür köşe yazarı vardır: Kendi görüşünü bildirmek, tahlil yapmak, çalışmalarına başyazı niteliği kazandırmak isteyenler ve bir şeyleri, insanların somut hallerini görenler. Ben bu ikinci grupta yer alıyorum; kendi görüşümü bildirmekten her zaman şüphe duyarım" dedi.
Yazarın bu hareketi bir poetikaya, aynı zamanda da bir ahlaki savaş alanına dönüştürdüğü söylenebilir. Bu bağlamda, en temsilci kitaplarından biri, yıll sahte bir şekilde doktor gibi davranan, yalanı ortaya çıkana kadar ailesindeki herkesi (eşi, anne-babası ve çocukları) katleden Jean-Claude Romand'ın hikayesini yeniden kurguladığı *Düşman*'dır. Carrère onunla hapishanede bir mektup aracılığıyla iletişim kurmuş ve onunla birkaç görüşme gerçekleştirmişti. Sohbet sırasında Guerriero kitaba dahil edilen bu mektuplaşmaya geri döndü ve yazarın "hoşgörüsüzlüğünü" (tavizsizliğini) vurguladı. Kamuoyunda sergilenmeye ve kendini eleştirmeye alışkın olan Carrère, yine de buna zarif bir kabullenişle karşı çıktı: "Kasıtsız bir hoşgörü vardı benden taraf çünkü mektupta 'ne yaptığınızı' değil, sanki Romand bir trajedinin kurbanıymış gibi 'başınıza gelenleri' yazdım" diyerek bunu izleyicilerle paylaştı.
"Bunu neden yapıyorum? Çocuklarım benim hakkımda ne düşünecek?" yazım aşamasında onu kasıp kavuran sorulardı. Ancak *Düşman*'ın yayınlanması ve başarısının ardından Carrère onu rahatlatan bir şeyi fark etti: Okurları bu hikayede kendilerini görebilmişti. "Suçta değil, kendi hayatını dış görünüşe uyarlamak ve o çarkın içinde sıkışıp kalmak adına bir yalanı sürdürmede." Eklediğine göre onunkisi kötülüğe duyulan bir çekim değil, usta bir şekilde hakim olduğu o anlatı nesnesi olan insanların portresini çıkarma ihtimalidir. Carrère, "Karakterlerin yerine geçmiyorum, onları anlamaya çalışıyorum" diyerek sözlerini detaylandırdı.