NCERT, yeni yayımlanan 9. sınıf sosyal bilgiler ders kitabı "Toplumu Anlamak - Hindistan ve Ötesi"nde, ortaçağ tarihine ilişkin bir bölümde Delhi Sultanları ve Babürlüler gibi "yabancı istilacılara" karşı yerel kralların gösterdiği direnişe odaklanırken, Babürlüler ile Racputlar arasındaki ittifaktan yalnızca üstünkörü bahsediyor. Bu durum köklü bir kırılıma işaret ediyor: Onlarca yıldır ortaçağ tarih ders kitapları savaşları ele almakla kalmamış, aynı zamanda ortaçağın Hindistan'da Hint-İslam etkilerinin karışımıyla ortak bir kültürün gelişimine tanıklık ettiğine dikkat çekerek, Babürlüler ile Hindu prensler arasındaki iş birliği örneklerini de ayrıntılı olarak tartışmıştı. Bahsi geçen dönem aynı dönemdir, ancak geçmişin yorumlanması fark edilir bir değişim geçirmiştir.
Tartışmalı Geçmiş Modern bir disiplin olarak Hint tarihi ilk kez toprakları fetheden İngilizler tarafından yazılmıştır. Bu tarihin Hindistan'ın geçmişini nasıl çerçevelediği üzerine çok sayıda araştırma yapılmıştır. Sömürge tarihi yazımının Hindistan'ın geçmişini Hindu Hindistan, Müslüman Hindistan ve Britanya Hindistanı olarak dönemlere ayırdığına dikkat çeken tarihçi Gyanendra Pandey, sömürge yazarlarının bunu yaparken dini Hint tarihindeki hareket ettirici güç olarak gördüklerini —bunu "modern", "seküler" batının zıddı olarak değerlendirdiklerini— savunmaktadır. Önemli bir husus da, Britanya yöneticileri Hıristiyan olmasına rağmen modern Hindistan'ın Hıristiyan Hindistan olarak nitelendirilmemiş olmasıdır; böylece yöneticiler olarak dini aşabilen ve dolayısıyla bakış açılarında "modern" olan bir halk olarak yansıtılmışlardır. Buna karşılık Hintliler ise özünde din odaklı olarak görülmüştür. Bu durum aynı zamanda İngilizlerin "yerlileri medenileştirme" varlığını da meşrulaştırmıştır.
Bunun örnekleri mevcuttur. James Mill, 1817 yılında kaleme aldığı "Britanya Hindistanı Tarihi" adlı eserinde gerici bir Hindu Hindistan'dan daha medeni bir Müslüman Hindistan'a ve ardından en medeni Britanya Hindistanı'na doğru bir ilerleme görmüş —böylece İngiliz kuralını meşrulaştırmış ve aynı zamanda Hindu ile Müslümanlar arasında bir nifak tohumu ekmeye çalışmıştır. O ayrıca Müslümanları "erkeksi", Hinduları ise "cılız/efemine" olarak görmüş ve Hindistan'da herhangi bir ortak kültürün varlığını reddetmiştir. Hem Hindu hem de Müslümanların İngilizlere karşı ayaklandığı 1857 Ayaklanması'ndan sonra V. A. Smith bir Hint tarihi yazmış ve burada "Müslüman yönetimini" barbarca olarak tasvir etmiştir. Bu tür tarih yazımı, Böl ve Yönet politikasının araçlarından biri haline gelmiştir.
Milliyetçi Alternatif Özgürlük mücadelesiyle birlikte, Hindu ve İslam etkilerinin karışımının Hindistan'da ortak bir kültür yarattığını savunan yeni bir tarih yazımı ortaya çıkmıştır. Buradaki amaç, Hindu ve Müslümanları birer düşman olarak değil, ulusal yolculukta birlikte yol alan yolcular olarak çerçevelemekti. 1936'da "İslam'ın Hint Kültürüne Etkisi"ni yazan tarihçi Tara Chand bu değişmeyle yakından ilişkiliydi. Bu okumaya sadece tarihçiler değil özgürlük savaşçıları da katkıda bulunmuştur. Jawaharlal Nehru’nun "Hindistan'ın Keşfi" adlı eserinin temel argümanı, bu topraklara dışarıdan gelenler olduğunda çatışmalar yaşansa da, bunların ardı arkasından yaratıcı gelişmeleri tetikleyen büyük bir uzlaşmanın geldiğidir. Nehru, Ekber'i takdir ederken, birçok yerel kralı öfkelendiren politikalarıyla "saati geriye sararak" Aurangzeb'i eleştirmiştir. Daha sonraki "seküler" tarihyazımı çalışmaları da Aurangzeb'i karmaşık bir kişilik olarak göstererek onu savunmaya çalışmıştır.
Nehruluyla birlikte, hem Kongre'nin hem de Hindu Mahasabha'nın lideri olan Lala Lajpat Rai de Müslümanların ve İngilizlerin Hindistan'a gelişleri arasında keskin bir ayrım yapmıştır. Rai, "Genç Hindistan" adlı eserinde şöyle yazmıştır: "Müslümanlar, uyguladıkları...