Bir şirket sürdürülebilirlikten bahsetmeden önce, dünyanın onun çevreye ne yaptığına dair zaten bir temsili vardır. Bir vakıf hayırseverliğini açıklamadan önce, ekonomik güç, kamu yararı ve özel etki hakkında fikirler çoktan dolaşıma girmiştir. Bir üniversite eğitimi savunmadan önce, öğrenciler, aileler ve toplum erişim, mükemmellik, ayrıcalık ve fırsat konusunda kendi deneyimlerini çoktan inşa etmişlerdir.
Sonuç olarak, siz konuşmadan önce dünyanın davanız hakkında zaten bir versiyonu vardır. Bu, sınıf içinde ve diğer etkileşimlerde dile getirdiğim provokasyondur. İletişim bir boşluğu doldurmak değildir; basın bülteninin, kurumsal videonun, ESG raporunun, kampanyanın veya sosyal medya gönderisinin gelmesinden önce başlamış olan bir anlam mücadelesine girmektir.
"Davanın göbeği" tam olarak bundan bahseder.
Her organizasyonun bir tane vardır. Varlığının açıklamasını etrafında inşa ettiği anlam çekirdeği budur: Neden buradayız? Hangi sorunu çözmeye yardım ediyoruz? Toplum için ne kadar değer üretiyoruz? Hangi dünyayı savunuyoruz?
Sorun, organizasyonun kendi göbeğine aşık olmasıyla başlar.
Organizasyonun gördüğü dava, dünyanın gördüğü dava olmak zorunda değildir.
Serge Moscovici, sosyal temsil kavramı aracılığıyla bu problemi anlamamıza yardımcı olur: İnsanların dünyayı organize etmesine ve onu adlandırmak ve sınıflandırmak için kodları paylaşmasına izin veren değerler, fikirler ve uygulamalar sistemleri.
Bunun çağdaş iletişim için nihai bir sonucu vardır: Bir organizasyon sadece olduğunu söylediği şey değildir. Aynı zamanda toplumun onun olabileceğini temsil edebildiği şeydir.
Bir madencilik şirketi anlatısını enerji geçişi etrafında organize edebilir. Toplum onu barajlar, topraklar ve çevresel etkiler hafızasıyla çerçeveleyebilir.
Bir teknoloji platformu bağlantıdan, inovasyondan ve bilginin demokratikleşmesinden bahsedebilir. Diğer aktörler onu dezenformasyon, gizlilik, güç yoğunlaşması ve algoritmik kapalılık üzerinden çerçeveleyebilir.
Bir banka finansal katılım hakkında konuşabilir. Borçlu müşteri faizleri, tarifeleri ve eşitsizlikleri tecrübe edebilir.
Bir gıda şirketi beslenme ve sağlıklı yaşamı anlatabilir. Karşı çerçeve ise ultra işlenmiş gıdalardan, obeziteden, ambalajdan ve atıklardan bahsedebilir.
Bir kültürel kurum hafızayı koruduğunu iddia edebilir. Birisi kaçınılmaz olarak şunu soracaktır: Kimin hafızası? Koleksiyona kim girdi ve kim dışarıda kaldı?
Bu, taraflardan birinin tüm gerçeği elinde tuttuğu anlamına gelmez. Daha rahatsız edici bir anlama gelir: Sosyal temsil, gerçeğin farklı deneyimleri arasındaki gerilimde inşa edilir.
Çerçeveler: Dünyaya baktığımız pencereler
Aynı olay radikal derecede farklı anlatı dünyaları üretebilir. Evsiz bir insan "polis vakası" olarak çerçevelenebilir ve baskı ve uzaklaştırma tepkilerine yol açabilir; ya da bir "barınma hakkı" meselesi olarak çerçevelenerek yardım, konut ve entegre politikaları harekete geçirebilir. Çerçeveleme sadece kelimeleri değiştirmez; beklentiler, eylem senaryoları ve kararlar için kestirme yollar yaratır.
Her şirket bunu yapar. Her kurum bunu yapar. Her dava bunu yapar.
İsimler seçiyoruz. Görüntüler seçiyoruz. Metaforlar yaratıyoruz. Kahramanlar ve kurbanlar belirliyoruz. Göstergeler seçiyoruz. Ritueller inşa ediyoruz. Hikayeleri tekrarlıyoruz. Işığa koyduğumuz şeyler ve yarı karanlıkta bıraktığımız şeyler vardır.
Hata, bunu gerçekliğin kendisiyle karıştırmaktır.
Karşı çerçeve belki de önemli bir şey söylüyordur
Organizasyonlarda yinelenen bir çaba vardır: ele almak