Μέχρι πριν από λίγους μήνες, η πώληση των διεθνών δραστηριοτήτων της Lukoil έμοιαζε κυρίως με μια τεράστια επιχειρηματική συναλλαγή που είχε προκαλέσει η πίεση των δυτικών κυρώσεων στη ρωσική ενεργειακή βιομηχανία. Σήμερα, η υπόθεση έχει περάσει σε ένα εντελώς διαφορετικό επίπεδο. Η τύχη περιουσιακών στοιχείων αξίας περίπου 20 δισ. δολαρίων φαίνεται να έχει μπει μέσα στη συζήτηση Ουάσιγκτον και Μόσχας για την
, μετατρέποντας την πώληση της Lukoil σε σημείο όπου συναντώνται η διπλωματία
, τα ενεργειακά συμφέροντα της Ρωσίας και ένα περίπλοκο δίκτυο Αμερικανών και Αράβων επενδυτών με επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα του στενού περιβάλλοντος του Αμερικανού προέδρου.
Η αφετηρία βρίσκεται στις αμερικανικές κυρώσεις της 22ας Οκτωβρίου 2025. Το αμερικανικό υπουργείο Οικονομικών έβαλε στο στόχαστρο τη Lukoil και άλλους μεγάλους παίκτες του ρωσικού ενεργειακού τομέα, συνδέοντας ευθέως την κίνηση με την προσπάθεια αύξησης της πίεσης προς τη Μόσχα για τον πόλεμο στην Ουκρανία. Λίγους μήνες αργότερα, στις 29 Ιανουαρίου 2026, η ίδια η Lukoil ανακοίνωσε ότι είχε καταλήξει σε συμφωνία με τον αμερικανικό όμιλο Carlyle για την πώληση της LUKOIL International GmbH, της εταιρείας στην οποία συγκεντρώνεται μεγάλο μέρος των διεθνών συμμετοχών της. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ήταν αποκλειστική και παρέμενε εξαρτημένη από τις απαραίτητες αμερικανικές εγκρίσεις.
Από τις κυρώσεις στη διαπραγμάτευση με τον Πούτιν
Η εικόνα αλλάζει ουσιαστικά από τη στιγμή που η Lukoil παύει να αποτελεί αποκλειστικά ζήτημα κυρώσεων και επενδύσεων και εισέρχεται, σύμφωνα με νέα δημοσιεύματα, στον απευθείας δίαυλο ανάμεσα στην κυβέρνηση Τραμπ και το Κρεμλίνο. Οι New York Times ανέφεραν ότι όταν ο Τζάρεντ Κούσνερ και ο Στιβ Γουίτκοφ συναντήθηκαν τον περασμένο μήνα με τον
στο Κρεμλίνο, ο Ρώσος πρόεδρος έθεσε ο ίδιος το ζήτημα της ολοκλήρωσης της πώλησης των διεθνών assets της Lukoil. Κατά την ίδια έρευνα, οι Αμερικανοί συνομιλητές του εμφανίστηκαν διατεθειμένοι να εργαστούν προς αυτή την κατεύθυνση, θεωρώντας ότι μια επιχειρηματική συμφωνία τέτοιου μεγέθους θα μπορούσε να δημιουργήσει ένα επιπλέον κανάλι συνεννόησης με τη Μόσχα και παράλληλα να επηρεάσει θετικά την προσφορά στην παγκόσμια αγορά ενέργειας. Η συγκεκριμένη εκδοχή προέρχεται από το δημοσίευμα και δεν έχει παρουσιαστεί μέχρι στιγμής ως επίσημη συμφωνία μεταξύ Ουάσιγκτον και Μόσχας.
Δεν είναι η πρώτη φορά που η κυβέρνηση Τραμπ αντιμετωπίζει τις οικονομικές συμφωνίες ως πιθανό εργαλείο επαναπροσέγγισης με τη Ρωσία. Η διαφορά στην περίπτωση της Lukoil είναι το μέγεθος και η στρατηγική αξία του πακέτου. Δεν πρόκειται για μια μεμονωμένη εταιρεία ή ένα κοίτασμα, αλλά για ένα διεθνές χαρτοφυλάκιο που περιλαμβάνει πετρελαϊκά και φυσικού αερίου πεδία, διυλιστήρια και εκτεταμένα δίκτυα πρατηρίων. Δημοσιευμένες εκτιμήσεις τοποθετούν την αξία του γύρω στα 20 με 22 δισ. δολάρια, ενώ στο πακέτο περιλαμβάνονται περισσότερα από τρία δισ. βαρέλια αποδεδειγμένων και πιθανών αποθεμάτων και κρίσιμες εγκαταστάσεις στην ευρωπαϊκή αγορά, μεταξύ άλλων στη Βουλγαρία και τη Ρουμανία.
Αυτό ακριβώς είναι που δίνει στην υπόθεση τη γεωπολιτική της διάσταση. Η πώληση δεν αφορά μόνο το ποιος θα αποκτήσει ένα μεγάλο ενεργειακό χαρτοφυλάκιο σε χαμηλότερη αποτίμηση εξαιτίας των κυρώσεων. Αφορά το ποιος θα ελέγξει υποδομές που μέχρι σήμερα βρίσκονται σε ρωσικά χέρια, τι ρόλο θα έχει η αμερικανική κυβέρνηση στη νέα ιδιοκτησιακή δομή και σε ποιο βαθμό η συναλλαγή μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως μέρος μιας ευρύτερης προσπάθειας αναδιαμόρφωσης των οικονομικών