Birleşmiş Milletler, dünyanın uluslarının savaş, soykırım, yoksulluk ve cehalet dehşetiyle yüzleşmesine yardım etmek için kuruldu. Ancak konu İsrail olduğunda, kurumları sanki Yahudi devletinden dünyayı kurtarmak zorundaymış gibi davranıyor.
Evrensel ahlak adına konuştuğunu iddia eden bir organizasyon, aynı ahlaki standartları herkese eşit şekilde uygulamıyor. İnsan hakları seçici bir araç haline geldiğinde, adalet yerini siyasi çıkarlara bırakır ve ikiyüzlülüğü görmezden gelmek imkansızlaşır.
BM'nin Batı Şeria'daki İsrail yerleşimleriyle bağlantılı şirketler veri tabanını genişletmesi bu sorunu gözler önüne seriyor ve yayınlanan raporlara göre güncellenen liste 214 şirket içeriyor.
Bu veri tabanı cezai bir hüküm niteliğinde değil ve şirketler yanlış bir şey yapmaktan suçlu bulunmuş gibi gösterilmemelidir. Buna rağmen, listeye dahil edilmeleri boykot kampanyalarına gerekçe sunmaktadır.
Bu baskının yalnızca İsraillilere zarar verdiğine inanan herkes, Filistinli çalışanların geçim kaynaklarının bundan nasıl etkileneceğini de sormalıdır.
Sorun tek bir listenin çok ötesine uzanıyor. BM İnsan Hakları Konseyi'nin gündemindeki 7. Madde, sürekli ve münhasır bir tartışmayı yalnızca İsrail ve Filistin topraklarına ayırıyor.
Eylül 2024'te BM Genel Kurulu, 14'e karşı 124 oyla İsrail'in bölgelerdeki varlığına bir yıl içinde son vermesini talep eden bir karar kabul etti.
BM'nin İsrail ile yüzleşmedeki kararlılığı
İsrail'e karşı gösterilen kararlılık ile diktatörlükler karşısında sergilenen acziyet arasındaki tezatı görmezden gelmek zordur. Sayısal çoğunluk ahlaki meşruiyet belgesi değildir.
Ukrayna'yı işgal eden Rusya ve Uygurlara zulmeden Çin, BM Güvenlik Konseyi'nde daimi üyeliklere ve veto hakkına sahip. Bu durum, siyasi güç ile ahlaki otorite arasındaki uçurumu gözler önüne seriyor.
Utanç verici bir emsal, 1975 yılında Genel Kurul'un 3379 sayılı Kararı ile Siyonizmin bir ırkçılık biçimi olduğunu ilan etmesiyle oluşturulmuştu. O dönemde İsrail'in BM büyükelçisi ve daha sonra cumhurbaşkanı olan Chaim Herzog, konuşması sırasında bu kararı yırtıp atmıştı.
Karar 1991 yılında iptal edildi, ancak uluslararası bir oylamayla Yahudi halkının ulusal haklarını inkâr etme cazibesi ortadan kalkmadı. Herzog, çoğunluk oyuyla alınan bir kararın BM mühürlü bir belgeyi doğası gereği adil kılamayacağını anlamıştı.
Başbakan Binyamin Netanyahu'nun konuşması sırasında, kendileri de savaş suçları ve soykırım suçlamalarıyla karşı karşıya kalmış ülkelerin temsilcileri salonu ostentatif bir şekilde terk ettiler. Bu durum, bu organizasyonun ikiyüzlü doğasını gözler önüne serdi.
Seçmenlerinin çoğunun güvenini çoktan yitirmiş olan Fransa Cumhurbaşkanı Emmanuel Macron, oylarına ihtiyaç duyduğu Müslüman vatandaşlara seslenirken saldıracak bir günah keçisi arıyor. Bunu başarmak için de Filistin devletinin tanınmasını diplomatik bir atılım olarak sunuyor.
Fakat bir devlet ilan etmek, bir güvenlik çözümü sağlamanın yerini tutamaz. Macron kendi kendine, bu önerilen devletin kontrolünü bir terör örgütünün ele geçirmesini kimin önleyeceğini sormalıdır.
Filistin Yönetimi sözde Batı Şeria'yı yönetiyor ancak Hamas orada İsrail'e karşı saldırılar düzenleyen bir terör örgütü olarak faaliyette bulunmaya devam ediyor.
İşte tam da bu yüzden Macron'un açıklamaları boştur ve sahadaki gerçeklik testinden geçememektedir. Hamas'ı silahsızlandırmaya yönelik sözde desteği, bir kürsüden yapılan konuşmalarla değil, eylemlerle değerlendirilmelidir.
İspanya Başbakanı Pedro Sánchez katı bir ahlaki standart adına İsrail'e ders vermeye çalışıyor, ancak İspanya Engizisyon'u unutmamalıdır.