Kereste kesme makineleri ile aile hafızası arasında mekik dokuyan bu İtalyan zanaatkâr, ahşabı hem miras alınan hem de yeniden icat edilen bir coğrafya olarak görüyor. Aynı zamanda dünyası olan atölyesinden seslenen ustanın zanaatı, ahşap, kemik ve sedef gibi farklı malzemelerden oluşan küçük parçaların bir yüzeye gömülerek özel tasarımlar oluşturulmasını sağlayan geleneksel kakma sanatı 'intarsio'yu nesilden nesile yaşatmanın ne anlama geldiğini gözler önüne seriyor. Henüz altı yaşındayken, Sorrento'nun kalbindeki babasının ve dedesinin atölyesinde, Enzo Barile ilk kez sadece bir milimetre kalınlığında bir testere tuttu. O atölyeye çok küçük yaşlardan itibaren gitmeye başladı; çünkü kendi deyimiyle "çocuk zihni özgürdür ve daha kolay öğrenir." Biagio Barile atölyesi, 1920 yılında, dünyaca ünlü yerel bir kakma tekniği olan 'tarsia'yı kente kazandıran ve yine kendisi gibi Biagio adını taşıyan büyük dedesi tarafından kuruldu. Zanaat daha sonra Vincenzo'ya aktarıldı ve bugün Enzo, babası Biagio ile birlikte bu geleneği sürdürüyor: Birlikte ailenin dördüncü kuşak kakma ustalarını temsil ediyorlar.
Sorrento tarzı tarsia, 16. yüzyılın sonlarında, Sant'Agrippino Manastırı'nın Benedict rahipleri küçük ahşap takozlarla dini objeleri süslemeye başladığında yarımadaya ulaştı. İki buçuk yüzyıl sonra, Goethe, Stendhal veya Wagner gibi gezginlerin şehirde mola verip hatıra olarak sandıklar ve tepsi setleri aldığı Grand Tour sırasında zirvesine ulaştı. İşte o dönemde mobilyacı Antonino Damora, koyu ceviz ile açık portakal ağacı arasındaki kontrastı belirginleştirerek yerel tarsia'yı diğer İtalyan geleneklerinden ayırdı; kıyı manzaraları, tarantella dansı ve köylü sahneleri Avrupalı koleksiyonerlerin en çok aradığı motifler haline geldi. 1886 yılında şehir, intarsio uygulamalı sanatlar okulunu kurdu ve bugün Tarsia Lignea Müzesi, bu ustaların eserlerinin yanı sıra Barile ailesinin atölyesinin çağdaş üretimlerini de bünyesinde barındırmaktadır.
Çocukluğundan beri bir mirasçı etiketini taşıyan Enzo'nun rolü, yıllar içinde kendisine aktarılan geleneğin çok ötesine uzandı: Bugün kendisi hem bir zanaatkâr hem bir tasarımcı hem de intarsio sanatını geçmiş ile geleceğin kalıcı gerilimi içinde ele alan en berrak seslerden biri. "Şirketimiz bugün, benimle birlikte, geçmişte sahip olmadığımız bir perspektifi gözler önüne seriyor" diyor. Konuşma tarzında, aile zanaatının sürekliliği, ahşapla yaşanan günlük bir birlikteliğin sonucu olarak günlük bir seçim şeklinde ortaya çıkıyor. Teknik, aktarılan bir jestin tekrarına indirgenmekten çok uzak, bilinçli bir dönüşüme tabi tutuldu.
"Yaklaşım yirmi yıl önce, babamla birlikte geleneksel olandan farklı, modern tarz dediğimiz ve eski tekniklerden asla vazgeçmeyen bir intarsio stili yarattık" diye açıklıyor. Enzo için yenilik ile eski arasındaki bu diyalog, el işçiliğine karşı katı bir sadakati zorunlu kılıyor. "Kesim teknikleri bir milimetrelik testereyle geleneksel olmalı ve lazer kullanımına tamamen karşı çıkıyorum. Ürünler el yapımı olmalı ve kusurlu olmalıdır; müşteri bunların seri üretim nesneleri değil, zanaat ürünleri olduğunu anlamalı ve görmelidir." Kakma sanatı, tekrarla karmaşıklaşan basit bir jestten doğar: 'impiallacciature' adı verilen ince ahşap tabakaları kesmek ve bir görüntüyü oluşturana kadar bunları bir bulmacanın parçaları gibi birleştirmek. "Her şey bir çizimle başlar" diye anlatıyor, sahil manzarası, bir kır sahn...