Dhruv Gupta tarafından kaleme alınmıştır: 2002 tarihli Kara Para Aklamayı Önleme Kanunu (PMLA) kapsamında kefalet güvence altına almak oldukça zor olabilmektedir; zira bu süreçteki rahatlama gerekliliği olağan "üçlü test" kriterlerinin ötesine geçerek yasanın 45(1) numaralı maddesi uyarınca (kapsama giren ve kefalete bağlanamayan suçlar için kefalet yasağı) "ikili şartların" yerine getirilmesini zorunlu kılmaktadır. Yüksek Mahkeme, kara para aklamayı ciddi bir ekonomik tehdit olarak kavramsallaştırdığı çığır açıcı nitelikteki Vijay Madanlal Choudhary (2022) kararında bu katı şartları onaylamıştır. 2022 sonrası dönemde bu konudaki mahkeme kararları, yüksek risk taşıyan bu eşiği daha da yeniden tanımlamıştır. Bu nedenle, Vijay Madanlal Choudhary sonrasındaki PMLA kefalet hukukunun evrimini yakından incelemek ve günümüzdeki kefalet duruşmalarının anayasal güvenceler ve temel masumiyet karinesi karşısında yasal katılık atıflarını nasıl içerdiğini analiz etmek önem arz etmektedir.
PMLA suçlarında kefalet verilmesine ilişkin koşullar, Hint Ceza Kanunu kapsamındaki geleneksel suçlardan farklı olarak yasal açıdan çok daha katı ve karşılanması zordur. Geleneksel suçlarda genellikle yalnızca şu ünlü "üçlü test" koşullarının karşılanması yeterlidir: (1) sanığın kaçma riski bulunmaması, (2) delilleri karartmaması veya tanıklara etki etmemesi ve (3) soruşturma için hazır bulunması. PMLA davalarında ise PMLA'nın 45(1) maddesi, öncelikle kamu savcısına kefalet başvurusuna itiraz etme "fırsatı" tanınmasını gerektirir. İkinci olarak mahkemenin, "şahsın söz konusu suçtan suçlu olmadığına ve kefaletle serbest gezinirken herhangi bir suç işleme olasılığının bulunmadığına inanmak için makul gerekçelere" sahip olması gerekir. Bu iki ek koşul, halk arasında "kefaletin ikili şartları" olarak adlandırılır. Daha da önemlisi, kefalet al benzer ikili şartlar Narkotik Maddeler ve Psikotrop Maddeler (NDPS) Kanunu, 1985'in 37(1)(b) maddesi, 2013 tarihli Şirketler Kanunu'nun 212(6) maddesi, 1967 tarihli Yasadışı Faaliyetleri Önleme Kanunu'nun (UAPA) 43D(5) maddesi ve 1999 tarihli Maharashtra Organize Suçları Kontrol Kanunu'nun (MCOCA) 21(4) maddesi gibi diğer özel mevzuatlarda da yer almaktadır. Tartışmalı bir şekilde bu tür "ikili şartlar" masumiyet karinesini tersine çevirmekte ve dolayısıyla Hint Anayasası'nın ruhuna aykırı düşmektedir. Bununla birlikte Yüksek Mahkeme, Vijay Madanlal Choudhary (2022) davasındaki dönüm noktası niteliğindeki kararında, kara para aklamayı ağır bir ekonomik suç olarak vurgularken bu ikili şartların anayasaya uygunluğunu onaylamıştır.
Uzun süreli tutukluluk ve yargılama ihtimalinin olmaması
Yüksek Mahkeme, Manish Sisodia ile İcra Müdürlüğü (2024) davasında; uzun süreli tutukluluğun – duruşmanın öngörülebilir gelecekte hızla başlaması ve sonuçlanması ihtimalinin bulunmaması gerçeğiyle birleştiğinde – kefalet için geçerli bir gerekçe teşkil ettiği yönündeki Gudikanti Narasimhulu (1978) ve K A Najeeb (2021) davalarında ortaya konulan ilkeyi yinelemiş ve pekiştirmiştir.
Legal Minds | Bir hakimin yükü: Hindistan'ın yargı reformları neden temelden başlamalıdır?
Bu tür önemli tutukluluk vakalarında ikili şartların katı kurallarının "eriyip gideceği" ayrıca hükme bağlanmıştır. Söz konusu karar, aralarında diğer davaların da bulunduğu Sameer Mahandru ile İcra Müdürlüğü (2024) davasında Delhi Yüksek Mahkemesi tarafından da takip edilmiştir. Sonuç olarak kefalet başvuruları günümüzde, yakın gelecekte bir duruşmanın başlaması veya sonuçlanması ihtimali olmaksızın, Madde 21 kapsamındaki adil yargılanma hakkı güvencesini ihlal eden uzun süreli tutukluluk gerekçesini sıklıkla gündeme getirmektedir. Uygun tutuklanma gerekçelerinin veya sebeplerinin sunulmaması