Dhruv Gupta tarafından kaleme alınmıştır. 2002 tarihli Karacılıkla Mücadele Yasası (PMLA) kapsamında kefalet temin etmek oldukça zor olabilir; zira bu yasada rahatlama talebi olağan "üçlü test" kriterlerinin ötesine geçerek, yasanın 45(1) numaralı Maddesi uyarınca (kapsama giren ve kefaletsiz suçlar için kefalet yasağı) "ikili koşulların" yerine getirilmesini gerektirir. Yüksek Mahkeme, para aklamayı ciddi bir ekonomik tehdit olarak kavramsallaştırdığı Vijay Madanlal Choudhary (2022) davasındaki dönüm noktası niteliğindeki kararında bu katı koşulları onaylamıştır. 2022 sonrasında bu konudaki kararlar, yüksek riskli bu eşiği daha da yeniden tanımlamıştır. Bu nedenle, PMLA kefalet içtihadının Vijay Madanlal Choudhary sonrası evrimini yakından incelemek ve günümüzde kefalet duruşmalarının anayasal güvencelere ve temel masumiyet karinesine karşı yasal katılığa nasıl referanslar içerdiğini analiz etmek önemlidir.
PMLA suçlarında kefalet verilmesinin koşulları yasalar açısından daha katıdır ve yerine getirilmesi daha zordur; buna karşılık, öncelikli olarak yalnızca ünlü "üçlü test" koşullarının karşılanmasının yeterli olduğu Hint Ceza Kanunu kapsamındaki geleneksel suçlar şunlardır: (1) sanığın kaçma riskinin bulunmaması, (2) delilleri karıştırmaması veya tanıklara etki etmemesi ve (3) soruşturma için ulaşılabilir olması PMLA vakalarında, PMLA'nın 45(1) maddesi ayrıca, ilk olarak savcıya kefalet başvurusuna itiraz etmesi için "fırsat" verilmesini gerektirir. İkinci olarak, mahkemenin "sanığın bu suçtan suçlu olmadığına ve kefaletle serbest bırakıldığında herhangi bir suç işleme olasılığının bulunmadığına inanmak için makul gerekçelere" sahip olması gerekir. Bu iki ek koşul, ünlü bir şekilde "kefaletin ikili koşulları" olarak adlandırılır. Daha da önemlisi, kefalet temin etmek için benzer ikili koşullar, 1985 tarihli Narkotik Maddeler ve Psikotrop Maddeler (NDPS) Yasası'nın 37(1)(b) maddesi, 2013 tarihli Şirketler Yasası'nın 212(6) maddesi, 1967 tarihli Yasadışı Faaliyetleri Önleme Kanunu'nun (UAPA) 43D(5) maddesi ve 1999 tarihli Maharashtra Organize Suçlarla Mücadele Yasası'nın (MCOCA) 21(4) maddesi gibi diğer özel mevzuatlarda da bulunmaktadır.
Tartışmalı bir şekilde, bu tür "ikili koşullar" masumiyet karinesini tersine çevirmekte ve dolayısıyla Hindistan Anayasası'nın ruhuna aykırı düşmektedir. Bununla birlikte Yüksek Mahkeme, Vijay Madanlal Choudhary (2022) davasındaki dönüm noktası niteliğindeki kararında, kara para aklamayı hain bir ekonomik suç olarak vurgularken bu ikili koşulların anayasaya uygunluğunu onaylamıştır. Uzun süreli tutukluluk ve yargılama olasılığının bulunmaması Yüksek Mahkeme, Manish Sisodia ile İcbar Müdürlüğü (2024) davasında, Gudikanti Narasimhulu (1978) ve K A Najeeb (2021) davalarında ortaya konulan ilkeyi yinelemiş ve pekiştirmiştir; buna göre uzun süreli tutukluluk -görülebilir gelecekte davanın hızlı bir şekilde başlaması ve sonuçlanması olasılığının bulunmaması olgusuyla birleştiğinde- kefalet için geçerli bir andır.
Hukuk Akılları | Bir hakimin yükü: Hindistan'ın yargı reformları neden en temelden başlamalıdır? Ayrıca, bu tür esaslı tutukluluk vakalarında ikili koşulların katılıklarının "erimeye" yüz tutacağı da hükme bağlanmıştır. Söz konusu karar, aralarında diğer davaların yanı sıra Delhi Yüksek Mahkemesi'nin Sameer Mahandru ile İcbar Müdürlüğü (2024) davasındaki kararıyla da takip edilmiştir. Sonuç olarak, kefalet başvuruları günümüzde yakın gelecekte bir yargılamanın başlaması veya sonuçlanması olasılığı olmaksızın, Madde 21 kapsamındaki hızlı yargılanma hakkı güvencesini ihlal eden uzun süreli tutukluluk gerekçesini sıklıkla gündeme getirmektedir. Uygun tutuklama gerekçelerinin veya sebeplerinin sunulmaması