Röportaj Beşar Esad rejiminin düşüşünün ardından binlerce mültecinin Suriye'ye dönüşü Lübnan'da uzun süredir talep ediliyordu. Ancak Akkar ve Bekaa'da bu ayrılış şimdiden hissettiriyor: İşçi arayan çiftçiler, düşen ekonomik aktivite ve tükenen uluslararası finansman, şimdiye kadar üstü örtülen bir bağımlılığı gözler önüne seriyor.
Bir zamanlar geniş araziyi kaplayan beyaz çadır denizinden geriye hiçbir şey kalmadı. Doğa hakkını geri aldı: Suriye sınırındaki Kuzey Lübnan bölgesi Bebnine'nin kenarındaki bir tepede yer alan Al-Rihaniyé'nin yeşil arazisinde artık bamya, mısır, patlıcan, karnabahar ve marul yetişiyor.
Eylül ayı Ağustos ayını aratmayan bir sıcaklık yayarken, tarladan sorumlu tarım işçisi Ahmad Al-Boustani, boyunu aşan yüksek ve çiçekli bamya bitkileri arasında geziniyor. Güneşten kavruk yüzlü adam, "Bugün tarlada ot ayıkladım" diyor. Yol kenarında, arazinin karşısında, Birleşmiş Milletler Mülteciler Yüksek Komiserliği'ne (BUNHCR) ait parçalanmış bir branda, Bebnine'deki en büyük Suriyeli mülteci kampından geriye kalan bir kalıntı işlevi görüyor. "2,2 hektarlık alanda yaklaşık 250 çadır vardı, yeniden tarıma açtık. 2011'de ülkelerindeki savaştan kaçan Suriyeli mülteciler bunlardı. Kurtuluşta [Beşar Esad rejiminin 2024 sonundaki düşüşü], her şeyi söktüler, yanlarında götürüp gittiler" diye anlatıyor.
Kuzeyden güneye 200 kilometreyi biraz aşan bir sürede geçilen dar bir ülke olan Lübnan, istatistiklerin dışında kalan binlerce kişi hariç tutulsa bile, Suriye'den gelen 1,5 milyondan fazla mülteciye ev sahipliği yaptı. Akkar ve tüm Kuzey, 2011'deki ilk akının giriş kapısı oldu. Doğu'daki Bekaa ile birlikte bu iki tarım bölgesi en büyük ev sahibi merkezini oluşturuyor. Ancak Beşar Esad rejiminin düşüşünden bu yana Sedirler ülkesi bir geri dönüş fenomenine tanıklık ediyor. Ağustos ayı sonu itibarıyla UNHCR'a kayıtlı 681 bin 612 Suriyeli ülkelerine geri dönmüştü.
Bu makalenin %80.7'sini okumanız gerekiyor. Devamı abonelere özeldir.